Zidane kan afgang niet voorkomen

Frankrijk kwam als favoriet naar Azië; nooit moest een regerend wereldkampioen dieper buigen. De selectie blijkt oud en versleten, dat kon tegen Denemarken ook een Zinedine Zidane op halve kracht niet verhullen. Het is allemaal de schuld van bondscoach Lemerre, die meer bewonderaar dan leider is.

sportredactie

AMSTERDAM - In een flits was er het moment van schittering, dat Zinedine Zidane tot de ster van het WK had moeten maken. Uit stand trapte hij de bal in de eerste helft met een fraaie curve over doelman Sörensen, net naast het doel.

Het was niet de actie die in het Zuid-Koreaanse Incheon model stond voor het demasqué van de wereldkampioen. Die viel al eerder in het duel met de Denen op te tekenen. In de 22ste minuut was daar ongelukkigerwijs ook de Algerijnse tovenaar van Frankrijk bij betrokken.

Nabij zijn strafschopgebied miste Zizou de fijngevoeligheid van weleer, maaide met zijn voet langs de bal, waarna Tofting voorzette en Rommedahl 1-0 kon scoren.

De Franse volgers konden aan het schrijven van hun necrologieën beginnen, zo vroeg stond er een punt achter een tijdperk van vier jaar waarin een talentrijke lichting Frans/Afrikaanse spelers in het blauwe shirt het voetbal in de wereld domineerde.

De aftocht was bepaald niet eervol, met verlies tegen Senegal (0-1) en Denemarken, een gelijkspel met Uruguay (0-0) en derhalve in meer dan 270 minuten speeltijd geen enkele eigen score. Werd in de eerste twee wedstrijden het ontbreken van de geblesseerde Zidane nog als excuus voor de onmacht van Les Bleus gebruikt, met de teruggekeerde ster vielen de gebreken niet meer te verhullen.

De roep om Zidane was begrijpelijk, zijn spelen gisteren niet helemaal. Voor genezing van een spierscheuring (in zijn geval in het linker dijbeen) staat normaal gesproken zes weken. Zidane stond na ruim twee weken weer in het veld; toch had teamarts Ferret gesproken van een zeker risico. Tot woede van werkgever Real Madrid, die terecht vreest voor verregaande gevolgen voor de kostbare speler.

De belangen tijdens een commerciële show als een WK gaan verder dan het welzijn van een groot speler, zoals vier jaar geleden bleek uit het meespelen van de zieke Ronaldo in de WK-finale Frankrijk-Brazilië. Toen was Frankrijk met 3-0 oppermachtig, het liet twee jaar later zelfs als eerste land het Europees kampioenschap op de wereldtitel volgen.

Tijdens Euro 2000 werd al duidelijk dat ouderdom, met name in de achterhoede, de zwakte van Frankrijk aan het worden was. Dat slepende proces kon lang worden verhuld met de fantastische spelbepaler Zidane, die zoals Pele, Maradona en Cruijff in hun beste dagen een elftal meerwaarde gaven.

Bondscoach Roger Lemerre wilde geschiedenis schrijven door met eenzelfde generatie tweemaal wereldkampioen te worden. Hij werd de falende leider van de eerste wereldkampioen sinds 1966 (Brazilië) die al in de eerste ronde is onttroond.

Ondanks de geroemde jeugdop leiding van Frankrijk weigerde Lemerre te verjongen. De opvolger van Aimé Jacquet, zijn voormalige baas die Frankrijk vier jaar geleden naar de titel leidde, had daarvoor te veel bewondering voor de gevestigde spelers die hem op Euro 2000 zijn succes schonken.

Die zachte hand kan prima werken bij een gretige groep talenten, zoals de zachtaardige Kovacs en Ajax in de begin jaren zeventig uit de erfenis van Rinus Michels twee Europa Cups wonnen. Het wordt anders als oude, gearriveerde vedetten sturing behoeven, maar hun leider in het veld kwijtraken.

Na Euro 2000 namen de dertigers Deschamps en Blanc afscheid; gisteren kwamen hun leeftijdgenoten Barthez (31), Thuram (30), Desailly (33), Lizarazu (32), Dugarry (30) en als invaller Djorkaeff (34) in het veld. Zij zijn over hun hoogtepunt heen en vielen zonder Zidane door de mand.

De afgezien van zijn huidige blessure nog altijd vitale Zidane viert op 23 juni (rustdag) zijn dertigste verjaardag thuis. De opdracht waarmee hij gisteren met slechts beperkte looptraining het veld in werd gestuurd, was een onmogelijke. Het ontbrak hem aan spelritme, kracht en binnen zo'n snel en ver afgegleden team aan steun en zelfvertrouwen.

Ballen die de immer nors kijkende vedette anders met een simpele beweging onder controle heeft, stuitten van de schoen weg. Zoals in de 21ste minuut, toen hij vrij in het strafschopgebied voor Sörensen opdook. Een minuut later viel het doelpunt aan de andere zijde.

Toch was Zidane zelfs op halve kracht en met een ingebonden linkerdijbeen de man die richting gaf aan het Franse spel, dat echter moedelozer werd naarmate de tijd verstreek. Een kopbal van Desailly uit een hoekschop van Zidane was een laatste oprisping voordat Tomasson er in de 66ste minuut met zijn vierde WK-treffer definitief een einde aan maakte.

Kansloos tenonder, tegen een selectie matige Denen die in hun enthousiasme een dusdanig solide team vormen dat ze als groepswinnaar de laatste zestien hebben bereikt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden