Zeuren is ook een kunst

De klacht dat er te weinig kunst op tv zou zijn, is ongegrond. De publieke omroepen doen er veel aan om alles op het gebied van kunst naar de huiskamer te brengen. Wel missen we een echt boekenprogramma, waarbij de nieuwste titels worden besproken met schrijvers aan tafels achter glazen wijn.

Ook zijn de uitzendtijden van kunstprogramma’s in eerste instantie nou niet de meest gunstige.

NPS dans of klassieke muziek - voorstellingen waar je wakker voor moet zijn - zenden ze altijd uit op momenten dat de kijker omvalt van de slaap.

Bij documentaire- en filmfestivals is het al niet anders. Programma’s over musea en architectuur vinden juist plaats als de kijker net wakker is. Of naar de supermarkt.

Toch kun je het ook van de andere kant bekijken. Wie naar een dansvoorstelling gaat of een fijn requiem wil beluisteren, doet dat immers ook ‘s avonds. Naar een museum gaat men ‘s doorgaans ‘s middags. In die zin is de televisie weer net echt.

Bovendien moeten we het niet mooier maken dan het is: naar kunst wordt gewoon weinig gekeken en de tijd dat de publieke omroepen lak hebben aan marktwerking, ligt ver achter ons. Als de EO ‘Eén van de Acht’ (zaterdag, Nederland 1) al tot de kernactiviteiten rekent, wat is dan nog principiële profilering, vraag ik u af. Dat er een goed doel aan Henny Huismans droom werd gekoppeld, is eerder een bevestiging van de EO-knieval voor de massa, dan van een onderscheidende insteek. Doe zo’n geforceerd nostalgische show lekker bij RTL of de TROS.

En kan het sowieso eens wat minder met die goede doelen? We naderen zo langzamerhand het punt dat kijkers geld willen storten om ‘goededoelenvrije’ televisie te kunnen kijken.

Laten we over een vermeend gebrekkig kunstaanbod niet te veel zeuren. Nog niet eens zo heel lang geleden was het ondenkbaar dat we Pinkpop live kregen te zien, speciale IDFA-uitzendingen kregen voorgeschoteld of op filmfestivaljournaals werden getrakteerd. Dat is winst.

De Avro profileert zich sterk met kunstmagazines. Dat is tenminste iets, want verder zou ik niet weten wat er nu zo typisch Avro is tegenwoordig. Nou, vooruit: gezondheid is traditiegetrouw Avro en ze proberen iets met humor (‘Koefnoen’ en straks gaan twee Lama’s daar lollig doen).

‘The Phone’ zou van heel veel omroepen kunnen zijn en ‘Wie is de mol’ ook.

Zaterdag ging het in ‘Avro’s Kunstuur Architecturen’ over de economische aantrekkelijkheid van bouwvallige locaties. Het kan gemeentes en kunstenaars niet bouwvallig genoeg zijn. Waar een in onbruik geraakte loods of werf voorheen nog als lastig obstakel werd ervaren, staan kunstenaars en gemeenten nu te springen om ze op te knappen of erin te gaan werken.

Een beetje stad probeert dezer dagen de zogenaamde ‘cultureel creatieven’ aan zich te binden. Ontwerpbureaus, studio’s en mediabedrijven brengen geld in het laatje en geven de stad een levendig en innovatief karakter.

Het werkt van twee kanten, want kunstenaars op hun beurt komen graag af op de vergane glorie van zo’n NDSM-scheepswerf. ,,Je moet eigenlijk in je stad altijd zorgen dat je een paar rotte stukken hebt”, zei rijksbouwmeester Mels Crouwel.

,,Nieuwe gemeenschappen maken, daar gaat het om”, zei de herschepper van de oude Verkade-fabriek in Den Bosch.

Kunst blijkt, zo leerden we tenslotte, helemáál niet zo elitair, vertelde de directeur van het complex.

,,Het moet hier communiceren, het hoeft niet zo hoogdravend.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden