Zet de ketel pek maar vast op het vuur

Het doek was al gevallen, de zaal bijna leeg, en toen volgde er toch nog een toegift...

Nog nooit vertoond, een examen dat uitgesteld wordt! Er klinken al stemmen die de Fransen de schuld van alles geven. Franse auto's roesten immers onder je kont weg, Franse kazen stinken, van Franse chansons word je depressief en Franse examens komen te laat, net als de meeste Fransen zelf, die wel weer zullen denken 'Après moi le déluge'. Zoiets moet de dief annex verspreider van het examen ook gedacht hebben. Ik vermoed in ieder geval dat het een leerling zonder Frans in het pakket is.

Ondertussen wordt op internet verhaald van duizenden scholieren die hun reisje naar de zon moeten omboeken, charters hebben het er knetterdruk mee, kinderen zijn woedend, het leed wordt breed uitgemeten, op internet worden talloze boosheidsfeestjes gevierd, en iedereen mag meedoen.

Mensen, kalm maar. Voor zover ik het kan bekijken vanuit mijn post valt het allemaal best mee. Het is een vreemde toestand, en natuurlijk was de onzekerheid martelend, maar het besluit het examen een dag uit te stellen werd door onze leerlingen, 32 in getal, in ieder geval laconiek opgenomen. "Kunnen we nog een dagje teksten oefenen." Balen... en weer door. Ze zijn in zes jaar school wel gewend aan een beetje wanorde. Wel hingen op dinsdagavond wat boze ouders aan de lijn, een van hen vroeg het de rector maar op de man af: "En wat denkt ú hier aan te doen?"

Straks wordt het spannend. Er is nu immers een school die in de kluis een aangebroken pak examens heeft liggen. Als alle scholen de pakketten terug moeten sturen naar het Cito weten we dus wie er fout zat. Zet de ketel pek maar vast op het vuur.

Voor die arme makers van de examenopgaven vind ik de toestand het akeligst. Een jaar zwoegen en wachten voor niks. Het doet mij denken aan het droevige verhaal van de bekkenspeler die emplooi had in een symfonieorkest. Hij moest één klap uitdelen, in het laatste deel van een grote symfonie. Hij had zijn reusachtige bekkens hoog geheven, klaar voor die ene verwoestende mep, de armen wijd, het moment suprême... werd toen door de dirigent vernietigend aangekeken. Hij was een maat te laat. Voorzichtig liet hij de bekkens weer zakken. Een toegift zou er voor hem niet komen.

Daarbij vergeleken is een dagje later op Cherso aankomen toch une bagatelle.

Gerwin van der Werf is schrijver, Trouw-columnist, en muziekleraar aan het Rijnlands Lyceum in Oegstgeest. Dit is zijn laatste verslag van de eindexamens 2013.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden