Zesjarige is gefascineerd door zijn piemel. Hoever kan hij gaan?

Naast de heilige Pizza, Patat en Pannekoeken is sinds een aantal weken een nieuwe rij P's het kindervocabulaire ingetreden: Piemel, Poep en Plas. Het zesjarige jongetje kan er geen genoeg van krijgen. Te pas en te onpas roept hij er iets over of trekt hij zijn broek naar beneden om zijn trots te etaleren, tot ergernis van zijn twee jaar oudere zus en de rest van de familie.

Vooral tijdens het in bad en naar bed gaan, is het raak. Zijn fascinatie is nog tot daaraan toe, denkt moeder. Ze probeert het te negeren. Wat je aandacht geeft groeit, en dat gaat hier net zo. Op andere momenten legt ze hem uit dat het onbeleefd en vervelend is om met zoveel P's te strooien. Letterlijk: soms plast hij expres de wc onder, en laatst had hij zelfs tegen een ander jongetje aan geplast. Hoe moet ze dealen met deze piemel-obsessie? Is het een fase die overgaat?

Dit jongetje is trots op zijn piemel en wil er graag mee bezig zijn, heel normaal voor een zesjarige, zegt Channah Zwiep, expert in de seksuele opvoeding van kinderen.

"Jongetjes op die leeftijd voelen nog weinig schaamte. Ze willen ontdekken hoever ze kunnen plassen en welke variaties daarop zijn. Wat is er bovendien spannender dan anderen hierin uitdagen? Zijn ze twee jaar ouder, dan is dat al heel anders."

Ze zouden wat Zwiep betreft dan ook de ruimte mogen krijgen om die fase door te gaan. Laat hem op gezette tijden lekker vijf minuten lang 'vieze' woorden roepen. Leg ook uit dat dit niet altijd kan.

"Maar een ander jongetje onderplassen gaat natuurlijk te ver. Het vergt tijd en geduld om te blijven corrigeren. Deze fase kan wel tot drie maanden duren.

"Leg uit dat je best snapt dat het heel spannend is om je piemel te laten zien, maar dat we met elkaar sociale regels hebben afgesproken zodat iedereen zich fijn voelt. En dat het daarbij niet past om in het openbaar je broek te laten zakken. Poepen op een wc die door iemand anders nat is geplast, wil jezelf toch ook niet. Een kind van zes snapt heus dat dit not done is."

Maak er vooral geen issue van, is Zwieps advies. "En besef: als ze twaalf jaar zijn, doen ze het écht niet meer."

Wat vindt deze moeder het vervelendst, vraagt ouderschapscoach Janneke van Bockel zich af. "Is ze bang dat het nooit meer overgaat, dat het van kwaad tot erger wordt, vindt ze het misschien stom om steeds als politieagent te moeten optreden, wil ze de grote zus beschermen tegen vervelend gedrag of is ze vooral bezig met wat de omgeving ervan zal vinden? Het helpt om als ouder eerst te begrijpen waar de grootste ergernis vandaan komt."

Want tips die suggereren dat je er niet zo zwaar aan moet tillen, werken niet als je er zelf de humor niet van in kunt zien, verklaart Van Bockel, auteur van het 'Uitvindboek voor ouders'. "En het advies dat je kinderen op die leeftijd moet begrenzen, is ingewikkeld als jezelf worstelt met hoeveel macht je moet gebruiken als ouder."

Of als je worstelt met je eigen lichaam of seksualiteit, voegt Channah Zwiep hieraan toe. "Bewust zijn van eigen waarden en normen is essentieel in seksuele opvoeding. Je kunt voor een groot deel 'sturen' in wat je jouw kind wilt meegeven aan sociale regels. Maar besef tegelijkertijd dat hij anders is dan jij."

Het goede nieuws is dat het een fase is die past bij de leeftijd, zegt Van Bockel. Het slechte nieuws: het is gedoe waar je als ouders mee om moet leren gaan. "Hoe? Het goede voorbeeld geven, erom lachen, begrenzen, er een ritueel van maken en bijvoorbeeld vijf minuten per dag voluit laten gaan, alternatieven aanreiken, Oost-Indisch doof worden - het werkt allemaal, kies wat het best bij jou past."

Reageren? Zelf een vraag insturen? Mail naar opvoedvraag@trouw.nl

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden