Zelfs over boeken kan een politicus niet eerlijk zijn

GroenLinks-leider Bram van Ojik draait al lang mee. Daardoor weten we best veel over hem - dat hij in den Haag woont, een kat heeft en dochters die al volwassen zijn. Dat hij een huisje in Noord-Frankrijk heeft en er 25 jaar geleden persoonlijk voor zorgde dat zijn partij ontstond, onder meer door met de mede-oprichters in het geheim te vergaderen in Sittard. Dat dat geheime beraad zó geheim was, dat de GroenLinks-founders op die vergaderdagen in hun agenda's 'FC Sittardia' hadden staan. Dat hij bijna zestig wordt, in september. Dat weten we.

Maar we hadden nog geen idee wat Bram van Ojik leest. Tot afgelopen zaterdag, toen hij daarover in de Volkskrant mocht vertellen. Het mooiste boek van het afgelopen jaar vond hij Joseph Anton van Salman Rushdie, over het leven van een man die met een fatwa verdoemd is. Van Ojik, zegt hij tegen de Volkskrant, moest tijdens het lezen ervan vaak aan Geert Wilders denken, wiens leven ook al tien jaar bedreigd wordt.

Iedere krant vraagt zo af en toe eens een politicus in een rubriek: wat ligt er nu op uw nachtkastje? Zelf vroeg ik eens zes politici naar hun leesvoorkeuren voor een kerstbijlage. Meestal levert dat een heel verantwoord lijstje op. Opvallend vaak lezen politici twee boeken tegelijk: een boek over politiek en een buitenlandse roman. Maar soms staat er méér.

Zoals bij Van Ojik. Dan heb ik het niet over het feit dat hij 'Het Puttertje' van Donna Tart niet om door te komen vindt, maar over zijn antwoord op de vraag: 'welke roman raadt u aan voor het strand?' Van Ojik: "Dat zou ik niet onmiddellijk weten. Een thriller? Luchtigheid is niet mijn specialiteit."

Zou hij het zo bedoeld hebben? Ik las het als een antwoord op de leesvoorkeur van een andere politicus: Halbe Zijlstra, VVD-fractievoorzitter. Van hem weten we al heel lang wat hij leest. Ludlum en John le Carré. "Niet al te zware boeken." Zijlstra heeft dat ooit, toen hij nog kandidaat- Kamerlid was, op internet gezet toen hij zich daar aan de kiezers presenteerde. Wist hij op dat moment veel dat hij een paar jaar later staatssecretaris van cultuur zou worden en juist daar honderden miljoenen moest bezuinigen?

Zijlstra is er hard mee om de oren geslagen. Ludlum! Op een -het was een ludiek protest - aan 'Halbe' gewijde tentoonstelling lagen er stapels van: De Deadalus Dreiging, De Fontini Strijders. Leeghoofd-literatuur. Er stond ook een fiets, want Zijlstra wielrent ook. Wie fietst, suggereerde de samensteller, gaat dus niet naar een museum.

Je zou denken dat Zijlstra inmiddels zijn lesje geleerd heeft. Nooit meer op internet schrijven wat je écht leest, of wat je échte hobby's zijn. Zeg iets over een politiek boek en een buitenlandse roman, liefst tegelijk.

Niet Halbe Zijlstra. Weliswaar is die internet-pagina van destijds inmiddels verdwenen, maar nu heeft de politicus met de bliksemcarrière een dijk van een Wikipedia-pagina. Daarop staat nog altijd zijn voorkeur voor Ludlum. En iets nieuws: "Halbe Zijlstra", staat er onder wielrennen, "beklom op 14 juli 2014 zowaar het skioord Col des Chevrères".

Puntje voor Zijlstra. De Wikipedia-pagina van Van Ojik vermeldt op sportief vlak helemaal niets.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden