Zelfs in Praag wil iedereen weten: gaat Wilders winnen?

Hoe staat het met Gert-Jan Segers? Vraagt hij nog steeds elke dag om verse jus d'orange en mini-frikandellen? Zorg je een beetje goed voor hem? Mijn Kamergotchi's hebben het niet erg met me getroffen. Eerst overleed Kees van der Staaij in het holst van de nacht, kennelijk door ondervoeding. Ik heb zo respectvol mogelijk afscheid van Kees genomen. Bij Marianne Thieme was ik van plan mijn leven te beteren. Ik zou haar voldoende taugé en vegaburgers toedienen, nam ik me heilig voor. Maar ook zij heeft het helaas niet gered. Nu Ancilla van de Leest van de Piratenpartij ook morsdood is, laat ik het er maar even bij zitten en volg ik de campagne op een andere manier.


Net als de meeste parlementaire journalisten ben ik een beetje teleurgesteld in de verkiezingscampagne tot nu toe. Al sinds september bereiden we ons aan het Binnenhof collectief voor op grote interviews, spannende debatten en spetterende talkshows. Iedereen zat te wachten op de titanenstrijd tussen Rutte en Wilders, of Rutte en Klaver, of Rutte en Pechtold, als het maar een titanenstrijd was. Van zo'n spannend gevecht is tot dusverre weinig terecht gekomen. Wilders duikt als een soort guerrillastrijder af en toe op in Spijkenisse of Volendam maar mijdt de confrontatie met de politieke concurrentie. De media krijgen hem al helemaal niet te spreken, op de Privé, de Libelle en de Story na. Rutte doet alsof hij in een nek-aan-nekrace met Wilders om het premierschap is verwikkeld maar dat is een beetje nep omdat iedereen weet dat Wilders geen kans op het Torentje maakt zolang niemand met hem wil regeren. Ondertussen dient zich ook geen andere geloofwaardige uitdager voor Rutte aan, of het zou Sybrand Buma moeten zijn die met gespierd rechts taalgebruik een deel van het PVV-electoraat probeert te kapen. Asscher, Klaver en Pechtold zien in zichzelf trouwens ook de ideale kandidaat-premier. Ik volg de verkiezingscampagnes al sinds 1977 maar zo'n versnipperd politiek landschap als nu heb ik nog nooit meegemaakt.


Ondertussen wemelt het rond het Binnenhof van de buitenlandse journalisten die zonder uitzondering geïnteresseerd zijn in een exclusief interview met maar een politicus: Wilders. Ik was met mama een paar dagen in Tsjechië om een symposium bij te wonen over Max van der Stoel, de eerste West-Europese minister die met de dissidenten van Charta 77 in gesprek ging. Zelfs in het Intercontinental Hotel in Praag wilde iedereen van ons weten: gaat Wilders bij u de verkiezingen winnen? En stapt Nederland dan uit de EU en de Navo? We probeerden dan uit te leggen hoe ingewikkeld het Nederlandse coalitiestelsel is en dat Wilders bij ons echt niet zo makkelijk de macht naar zich toe kan trekken als Donald Trump in Amerika. Het stelde onze gesprekspartners niet zichtbaar gerust.


Het blijft een vreemde gewaarwording om in het buitenland te moeten uitleggen waarom de polderpopulisten zo sterk zijn in ons vroeger zo kosmopolitische land. Ik verlang weleens terug naar de tijd dat je alleen vragen kreeg over de coffeeshops in Amsterdam.


Liefs, papa


Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden