Zelfs de immer positieve bondscoach is licht ontstemd

HAARLEM - Wat zou er omgaan in Luciën van Kersschaver, de bondscoach van de Nederlandse basketbalselectie? De Belg verschijnt zelfs na een wanprestatie van zijn ploeg nog glimlachend en beminnelijk in het perscentrum om te benadrukken dat het beter moet en beter kan en vooral dat het beter zal worden.

Wel steekt 'de Kers' zijn kritiek niet onder stoelen of banken, maar hij uit zich steeds positief. “U bent een optimist”, concludeert de interviewer in de Dagkrant van de Haarlem Basketball Week (HBW), en die conclusie is terecht. De bondscoach leeft met de dag, wordt keer op keer voor personele problemen geplaatst en lost die schouderophalend op; althans voor de buitenwereld. Als lichaamstaal zijn ergernis zou moeten prijsgeven, weet hij dat donders goed te verbergen.

Niettemin stapelen de problemen zich telkens weer hoog op. Van Kersschaever bouwt aan een toekomstteam, maar moet elke keer maar afwachten welke spelers beschikbaar zijn. Voor de HBW - toch een uitgelezen podium om aan teambuilding te werken - kon de bondscoach vanwege hun verplichtingen in buitenlandse competities geen beroep doen op Geert Hammink, Mike Nahar en Okke te Velde, spelers die in kort geleden gespeelde interlands voor EK-kwalificatie voor meer dan zeventig procent van de score tekenden. Daarnaast waren ook andere 'buitenlanders' (Ormskerk, Melis, De Voogd) niet in staat naar Nederland af te reizen. Om over Rik Smits en Serge Zwikker nog maar te zwijgen. Je zou daar als bondscoach toch hypochondrische neigingen van krijgen. Zo niet Van Kersschaever. Die riep: “Dat geeft de kans aan jonge spelers om ervaring op te doen en zich te bewijzen”, en vervolgens stelde hij blijmoedig een team samen van jonge honden met daarbij wat ervaren dertigers (Van Rootselaar, Huijbens en Bennes). Nimmer belijdt de coach een geprangd gemoed, nimmer ook verheft hij zijn status tot die van getergd mens. Van Kersschaever zeurt niet; hij roeit gewoon met de riemen die hij heeft.

Dit maal vond de Belg als kerstgeschenk Daniël Gadzuric onder de boom. Deze 19-jarige leeft al drie jaar in Amerika waar hij op Dummer Highschool (bij Boston) basketballend tot grote hoogte is gestegen. In de States staat hij in de top-vijf van highschool-basketballers en ook is hij al tweemaal in het USA-highschool All Stars team gekozen. Gadzuric is geboren in Den Haag; zijn vader komt van St. Vincent in de Caraïben, zijn moeder is Joegoslavische. Dankzij zijn geboorteplaats heeft de 2,05 meter lange center een Nederlands paspoort. Hij was een paar dagen in Nederland om met zijn familie kerst te vieren en werd door Van Kersschaever letterlijk onder de kerstboom vandaan geplukt. Voor één speelbeurt, want vandaag vertrekt de jongeling alweer naar de States. “Dat wil mijn school. Ik moet een driedaags toernooi spelen en mocht daar niet wegblijven.”

Van Kersschaevers oog viel op Gadzuric omdat assistent-bondscoach Ben Ponsioen de speler ooit trainde. “Ze wisten dat ik hier was, dus hebben ze me gevraagd mee te doen”, luidt de simpele verklaring. Het was wel wennen: “Ik kende maar een paar spelers, Harvey van Stein en nog twee; hun namen ben ik vergeten. Zondag heb ik voor het eerst meegedaan in een oefenpartij tegen Den Bosch.” Viel het vandaag tegen? Gadzuric, diplomatiek: “Er was geen tijd voor training met het team, dus kon het niet beter. Bovendien ben ik gewend tegen jongens van 17, 18 te spelen.” De stats wijzen uit dat de deelname van Gadzuric weinig opvallend was. In tien minuten speeltijd schoot hij éénmaal geblokt, hij pakte twee rebounds, stal eenmaal de bal en verspeelde hem twee keer. De speler, die in Amerika in een duel gemiddeld 25 punten scoort en vijftien rebounds pakt, staat op het punt over te stappen naar het college-basketbal. Hij is van plan in de zomermaanden aan de trainingen van Oranje deel te nemen.

Een goed talent kan het team nog wel gebruiken want wat de jongelingschare er gisteren in de openingswedstrijd tegen Cuba van bakte, was nauwelijks te pruimen. Vooral het onnodig balverlies was opmerkelijk; de passing was om te janken.

Hij ging voor zijn doen zelfs ver toen hij meldde ook nog “ontstemd” te zijn. “Dat het moeilijk is nieuwe spelers in te passen, vind ik niet erg. Maar de veel te slappe start ontstemt mij.” Na 3,5 minuut was hij genoodzaakt zijn eerste time-out te nemen bij een blamerende achterstand van 11-0. Omdat echter ook de Cubanen niet scherp speelden, was er nog geen man overboord. Nederland kon aardig inlopen: via 30-14 trok de ploeg bij tot een acceptabele ruststand van 42-36. Van Kersschaever: “Dat was goed. Dan vraag ik in de rust meer met het hart te spelen en wat gebeurt? Het wordt eerst 8-0 voor we een basket treffen. De vechtlust ontbrak - niet bij iedereen, maar die hadden de minder agressieven moeten meesleuren.”

Dat gebeurde dus niet, waardoor Nederland kansloos ten onder ging tegen een ploeg die bepaald niet imponeerde. Bang voor de Cubaanse schutterij hoefde Nederland niet te zijn. Daarnaast maakten de Cubanen veel aanvalsfouten, wat Oranje balbezit opleverde. Ook vanaf de vrij-worplijn was Cuba niet gevaarlijk (zeven uit achttien).

Bovendien waren de arbitrale uitspraken te veel in Nederlands voordeel. Dat de Cubaanse coach Miquel Calderon er breeduit om kon lachen, roept vragen op over de instelling waarmee de Cubanen zich als deelnemer profileren.

Al met al werd het een teleurstellend begin van de zestiende editie van de HBW. Door zijn keuze met nieuwe spelers de tweede helft te beginnen (Van Woerkom leed driemaal op rij knullig balverlies), werkte Van Kersschaever daar ook aan mee. Hij gaf toe het resultaat van de wedstrijd ondergeschikt te maken aan het lange-termijnbelang van ervaring aankweken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden