Klein Verslag

Zelden leek de oude, Duitse politiek zo dringend aan vervanging toe

null Beeld Wim Boevin000
Beeld Wim Boevin000

November. Eerst was het koud en nat, daarna zacht en nat. Maar het was bovenal november. Korte dagen, grijze hemel. Alle kleur weggezogen. Spiegelend asfalt. Rusteloze wind. Bladval.

Wim Boevink

In Berlijn viel de regeringsvorming in stukken. Het gebeurde in de nacht. Vermoeide onderhandelaars legden matte verklaringen af.

Kranten en andere media sloegen groot alarm. Het woord 'crisis' viel, de ooit zo stabiele bondskanselier wankelde, in commentaren en in fotomontages; in deze krant werd ze afgebeeld als een duikelaar, maar die vallen nooit om. Nieuwsfoto's suggereerden gretig een uitgebluste, moedeloze Angela Merkel. Diephangende mondhoeken.

Iemand schreef 'Weimar', een linkse Taz liet spottend de president al een noodverordening uitschrijven en berichtte dat Beieren het uitroepen van een onafhankelijke staat overwoog. 'Bundeswehr bleibt in den Kasernen.' Parijs en Athene werden onrustig. Britse kranten zagen in een verzwakte Merkel nieuwe kansen voor hun Brexit.

Werd Duitsland instabiel? Het was ongekend. Nieuwe verkiezingen? Nooit waren politieke partijen zo bang voor het eigen volk. De AfD, het rechtsnationalistische alternatief, wreef zich in de handen, presenteerde zich bij het debat gisteren voltallig in de Bondsdag.

Zelden leek de oude politiek zo dringend aan vervanging toe. Seehofer, het kopstuk van de CSU, werd in de Süddeutsche Zeitung een dead man walking genoemd. November.

Korte dagen, grijze hemel. Het lamplicht boven de tafel brandt de hele dag. Sint is in Dokkum aangekomen en passeerde te paard een leeg met dranghekken afgezet vak. In de hoek ervan een ongebruikte Dixi. In Tsjechië stierf een tennister.

Ik gleed uit over een stoeprand. Het was midden in de nacht. Veel uitgaanspubliek, jong, lallend. Ik viel in de richting van een vol cafetaria. Mijn hoofd ving de klap op. Een oorschelp scheurde open tegen de voorwielas van een geparkeerde fiets.

'Are you okay,' zei een man. Op de achtergrond werd gelachen. Ik knikte, hand tegen mijn oor. Een grote zoem. Ik depte de wond met servetten uit het cafetaria.

Er moet bloed mijn oor zijn ingelopen. Het is gaan rinnen. Ik ben al dagen eenzijdig doof. Ik zat vandaag bij de dokter, zonder afspraak. Wachtte op de assistente. Een briefje zei dat ze bezig was in de behandelkamer. Bij nood kon er op een bel gedrukt worden. Ik drukte niet. Ik wachtte. En ging toen maar weer.

November. De wereld krimpt. Het is als het betreden van een tunnel. Aan het eind ligt kerst.

Ik passeerde een kerkgebouw. Niet dat je dat direct zag. Het was iets radicaal moderns uit de jaren zestig. Het behoorde toe aan de Nederlands Gerefomeerden. Een vierkante kerkzaal, smalle verticale ramen. Eromheen, als een voetstuk, een cluster van kleinere zalen en administratie. Naast de gesloten ingang een uitgehakte tekst. Openbaring 21. "Kom hier, ik zal U tonen de bruid, de vrouw des Lams.'

Maar buiten vond ik tussen de herfstbladeren alleen de veren, een klauw en de botresten van een vogel, een duif misschien.

Lees hier ook de andere Klein Verslag-columns van Wim Boevink.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden