Zeilster Brouwer is niet langer een nummer

VOORHOUT - Als klein meisje was ze bang voor water en wind. Toch is Carolijn Brouwer nu uitgeroepen tot 'zeilster van het jaar'. Een eer die nog niet eerder een Nederlander te beurt viel. “Nooit ben ik iets uit de weg gegaan. Ook geen angst. Doorzettingsvermogen, dat zit in je.”

De beloning is ernaar. Dinsdag werd de 25-jarige Zuid-Hollandse in Palma de Mallorca gehuldigd door de internationale zeilfederatie. “Zoiets maak je maar één keer in je leven mee. Wanneer sta je nou voor een zaal met 400 bobo's en begin je je toespraak met 'Your Majesties'?” Een schaterlach. De bewonderende woorden van koning Harald van Noorwegen en ex-koning Constantijn van Griekenland, beiden verwoede zeilers, lijken in de woonkamer van haar ouderlijk huis in Voorhout alweer eeuwen geleden.

“Je wordt zo'n avond geleefd. Maar wat blijft is de waardering. Die zal ik mijn hele leven kunnen gebruiken. Juryleden en organisatoren hadden misschien weleens van mij gehoord, maar er zijn zoveel zeilers in zoveel categorieën dat je toch een nummer blijft. Nu niet meer: dit is héél bijzonder en een mooie stimulans op weg naar de Olympische Spelen in 2000.”

Brouwer - 'ik ga professioneel met mijn sport om, maar ben geen prof omdat ik er niet aan verdien' - won dit jaar in de olympische Europe-klasse zo'n beetje alles wat er te winnen viel. De telg uit een zeilfamilie veroverde net als twee jaar geleden de wereldtitel en triomfeerde in de regatta's van Kiel, Spa en Sydney. Haar verklaring voor de opmerkelijke zegereeks: “Pas dit jaar ben ik me meer in mijn sport gaan verdiepen. Waarom ga ik hard? Waarom gebruik ik dit zeil op deze mast? Door daarover na te denken, leer je je in iedere situatie beter te redden.”

Ook groeide het besef dat er op het fysieke vlak nog winst te boeken was. Daarom stapte de tengere Brouwer (1.82 meter lang en 63 kilo zwaar) dit seizoen voor het eerst een krachthonk binnen. “Leuk vind ik het niet, aan stomme gewichten hangen. Maar ik moet het voordeel dat ik lang ben, en dus op het water een grotere hefboom ben dan de anderen, beter uitbuiten. Hoe meer gewicht, hoe meer tegendruk ik de wind kan leveren en hoe makkelijker ik de boot plat kan houden.”

In haar terminologie bestaat de zeilwereld uit 'kleine, lichte Spaanse garnaaltjes die het je knap lastig kunnen maken bij weinig wind maar niet bestand zijn tegen windkracht vijf' en 'de zwaarderen voor wie het omgekeerde geldt'. “Ik ben de middenweg en dat is mijn sterke punt. Met alle windsoorten kan ik voorin meekomen.”

Ze praat geroutineerd en toch enthousiast. Moe van alle aandacht, maar vastbesloten er volop van te genieten. Alleen de ballonnen aan het plafond herinneren aan het welkomsfeest, dat de voorbije nacht tot in de kleine uurtjes duurde. “Rustmomenten moeten er bij mij ingehamerd worden. Ik ben graag bezig.” Groot was dan ook haar verbazing toen zij dit jaar na haar afstuderen (in de talen en cultuur van Zuid-Amerika) bemerkte dat zij de afwisseling tussen de boot en de boeken niet miste. “Ik dacht altijd dat het omschakelen tussen twee werelden mij gretig hield. Maar nu blijkt dat juist er níets naast doen mijn resultaten ten goede komt.”

De vrolijke watersportfanaat weet wat ze wil en hoe. Al jaren. Een kleine zelfstandige op zee, wars van de bemoeizucht van derden. “Ik ben een lastpak voor begeleiders. Aangezien ik gewend ben alles zelf te doen, zou ik niet goed kunnen omgaan met een politieagent die twaalf maanden per jaar achter mijn broek aanzit. Natuurlijk heb ook ik af en toe know-how van buitenaf nodig, maar dat zoek ik niet in één persoon. Want wat nou als die er dan een keer niet bij kan zijn?”

De ambitieuze sportvrouw creëerde daarom een team van adviseurs om zich heen. Voor ieder aspect (materiaal, fysiek, tactiek en mentaal) een andere deskundige. Bondscoach Jaap Zielhuis van de KNWV begeleidt haar tijdens wedstrijden. “Hij geeft me informatie en ik doe ermee wat ik wil. Aan de start moet je het toch zelf doen.” Het is duidelijk: Brouwer vormt op het water geen twee-eenheid met een persoon, maar met haar boot. “Hoewel het geen dier of mens is, praat ik af en toe tegen 'm. Dat zijn geen langdradige gesprekken hoor, meer van die korte kreten waar ik niet bij nadenk.”

Hoe anders benadert haar grote concurrente Margriet Matthijsse de sport. “Ik ben heel individualistisch ingesteld, zij is erg afhankelijk van haar Nieuw-Zeelandse coach Rex Sly. Logisch, zij is opgegroeid onder begeleiding, ik ging altijd al mijn eigen gang.” Van haat en nijd tussen de twee is ondanks de grote belangen geen sprake. Brouwer staat thans eerste op de wereldranglijst en Matthijsse, medaille-winnares in Atlanta, derde. Toch mag er straks maar één landgenoot naar Sydney 2000. Het kwalificatietraject bestaat uit drie wedstrijden, in april en mei volgend jaar. “Op het water is er strijd. We hebben beide hetzelfde doel voor ogen. Maar op feesten zoeken we mekaar juist op, al praten we dan nooit over zeilen.”

Voor Brouwer - blonde krullen, gebruind gelaat - is er straks in Australië 'maar één kleur die telt'. Mocht de missie echter mislukken, dan is er geen man over boord. Een dag aan wal is immers een dag niet geleefd. De bange peuter van weleer heeft tegenwoordig heimwee naar de golven. “Zeilen is zo'n ingewikkelde sport, waarbij zoveel factoren van invloed zijn dat het nooit saai is. Iedere race is weer een uitdaging. En met alleen het water, de wind en de zon om je heen, voel je je zo vrij. Daar heb ik alles voor over, ook de nul op mijn bankrekening.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden