Zeikwijven

Alsof het leuk

Lange tijd heb ik geweigerd feminist te worden. Natuurlijk was ik ook voor gelijke rechten enzovoort, maar bovenal wilde ik meepraten, meedenken, meestuderen als 'mens', zonder dat iemand 'merkte' dat ik vrouw was. Het leek mij vreselijk als mijn kwaliteiten verbonden zouden worden met mijn sekse. "Leuk betoog hoor, en dat van een vrouw!" Het omgekeerde vond ik trouwens even erg, vandaar mijn huiver voor sommige vormen van feminisme: "Ze is een vrouw, daarom moet je naar haar luisteren." Verschrikkelijk.

Wat je wilt is een wereld waarin kleur, sekse en achtergrond helemaal niet meer uitmaken. Zoals mijn gewaardeerde ex-collega Elma Drayer vorige week betoogde in Vrij Nederland, bestaat echte diversiteit eruit dat verschillen in lichaam of achtergrond er 'hoegenaamd' niet toe doen. Diversiteit betekent "dat je mensen (m/v) uitsluitend beoordeelt op hun individuele talenten, verdiensten en vaardigheden".

Wie zou het met haar oneens kunnen zijn? Zo'n wereld willen we allemaal.

Jammer alleen, dat zo'n wereld nog niet bestaat. Zelf heb ik daarin net als Neelie Kroes een radicaliseringproces doorgemaakt. Misschien weet u nog hoe de VVD-topvrouw met de jaren feller werd over emancipatie? Zo'n vijftig jaar was ze one of the boys geweest en had ze 'stoerebinkengedrag' gepropageerd (want anders kom je er niet), op haar 61ste sloeg haar geduld om in woede over de 'taaie machtsverhoudingen'. De cijfers geven haar nog altijd gelijk: in bedrijven en aan universiteiten worden vrouwen nog steeds stelselmatig over het hoofd gezien.

Het is niet leuk dat aan te kaarten, want het klinkt klagerig en bekend en de peer group die je net had geaccepteerd, vindt het ook niet fijn. Dus vergt het moed een zeikwijf te zijn.

Wat voor vrouwen in het algemeen geldt, geldt vast nog sterker voor zwarte vrouwen, stel ik me zo voor. Daarom vond ik het moedig dat vier zwarte Nederlandse vrouwen onlangs in NRC Handelsblad vertelden hoe het is te leven in een land met 'bleke burelen', zoals de immer gevatte Trouw-journaliste Seada Nourhussen het verwoordde. Verontwaardiging was hun deel, vooral om hun bewering dat witte mensen niet konden begrijpen hoe het voelt er niet bij te horen, simpelweg omdat ze bleekgezichten zijn. "Als je kleurenblind bent zie je niet dat iedereen wit is." Veel lezers voelden zich nu zélf buitengesloten, maar Elma Drayer ging in VN een treetje dieper. Ze betoogde dat dit 'beroepsactivisme' racisme juist in stand houdt. Want de dames, zo vat ik haar betoog samen, protesteerden 'als zwarten' en niet 'als mens'. En is dat verstandig? Je wilt toch niet dat er naar je geluisterd wordt omdát je zwart bent - of vrouw? Dat je dáárom iets mag zeggen?

In het algemeen niet. Maar als je hebt ervaren dat anderen hun blinde vlekken hebben en dat jouw protest - tegen denigrerende gebruiken (Zwarte Piet), tegen the old boys network of onbewust buitensluiten van andersdenkenden - de 'neutrale meerderheid' net een stapje verder laat denken, dan is die sekse of kleur toch een pre? Een extra kwaliteit?

Laatst werd ik gebeld door de radio. Ze zochten een vrouw. Ik heb meteen ja gezegd.

is de gezellige

sfeer te moeten verpesten

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden