Zeer Goed

Anniek van den Brand is redacteur van Trouw. Ze is getrouwd, heeft twee kinderen op de basisschool en kreeg er via haar man nog twee twintigers bij. Ze schrijft elke week over familie en alles wat daarop lijkt.

"Je doet het vast hartstikke goed."

"Anders kijk je gewoon de hele tijd naar mij, misschien vind je het dan minder eng."

Dochters vriendinnetjes staan in een kring om haar en mij heen. Ze zit in het klaslokaal huilend bij me op schoot. De bemoedigende woorden lijkt ze niet te horen. Ik voel haar schokkende lijf in mijn armen, en hoor hoe ze haar snikken vergeefs probeert te onderdrukken.

Gisteravond vond ik een vrolijk briefje op tafel. "Lieve mama, ik heb de spreekbeurt nog veertien keer geoefend met Christina. Ik ken 'm suuuuuuuuuuupergoed. Nu kan ik rustig slapen. Geef je me nog een kus midden in de nacht?" Ondertekend met tien x'jes en haar naam.

Een paar weken eerder vertelde ze dat het onderwerp van haar spreekbeurt dit jaar de Mini zou zijn - dat autootje waarop ze zo dol is. Ze zocht informatie over de geschiedenis, de ontwerper, de gedachte achter het ding, verkoopcijfers en 'leuke weetjes' zoals films waarin de Mini figureerde, het wereldrecord mensen in een Mini proppen (dat staat op 21, en het is in 2004 behaald in Athene) en beroemdheden die zich in een Mini hebben laten fotograferen - denk de Beatles, Robbie Williams en Mister Bean.

Of ik die plaatjes en filmpjes even voor haar in een presi kon gooien want een powerpoint vond ze 'zó suf'.

Niet begrijpend keek ik haar aan. "Wáár moet ik wat in gooien?"

Ze zuchtte. "Ik bel mijn broer wel."

En verdraaid: grote broer begreep precies waarover ze het had want ze hoefde haar woorden niet één keer te herhalen.

"Hij komt het vrijdagavond doen" zei ze. "Of hij dan kan mee-eten."

"Tuurlijk."

Ze oefende en ze oefende. Behendig drukte ze steeds op het juist moment op haar laptop, zodat het desbetreffende plaatje in beeld kwam. Totdat niet alleen zij, maar ook ik precies wist hoe het allemaal zat met de Mini.

"Ik haal de juf", zegt een van de vriendinnetjes.

"Je mag je spreekbeurt meteen doen, dan ben je er vanaf", zegt juf.

"Nee!", zegt dochter.

"Dan mag je als tweede. Het komt vast goed." En tegen mij: "Het is half negen."

"Ja, ik ga", zeg ik. Ik worstel me uit dochters houdgreep.

Met een knoop in mijn maag verlaat ik de klas. "Je kent 'm van buiten, lieverd", hoor ik mezelf zeggen op de fiets. Had ik mijn moeder maar gebeld. Die had ongetwijfeld een kaarsje gebrand bij Maria. Die stómme spreekbeurten ook. Als je niet zo'n held bent in jezelf presenteren, wat dan nog? Waarom moet je dat eigenlijk kunnen?

Op mijn werk stuit ik in mijn mailbox op het adres van juf. Ik kan me niet beheersen. Of ze me misschien wil laten weten hoe het is afgelopen, schrijf ik. Zodat ik weer uit de knoop kan. Niets aan de hand, laat juf weten. "Die knoop was nergens voor nodig. Ze was heel snel weer rustig en heeft een Zeer Goed gehaald."

"Ik ging als een speer", zegt dochter 's avonds. "Het was eigenlijk hartstikke leuk."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden