Burenruzie

Ze weet dat de buren last van haar hebben, maar Angelique heeft haar muziek nodig

Beeld Brechtje Rood

Er zijn overlastmeldingen van de mensen die boven, onder, naast en schuin van Angelique wonen. Ik drink nu thee bij haar directe buurvrouw Emma, die mij kleine, pittoreske schilderijtjes laat zien. Ik vind dat haar werk verdacht veel lijkt op wat we vroeger als kind maakten. Schilderen op nummer. Sommige vragen stel je niet.

We worden om de paar seconden opgeschrikt door een scala aan verschillende piepjes. Emma weet ze allemaal thuis te brengen. Nu krijgt haar buurvrouw een appje, dan weer een berichtje op Facebook, een mailtje of een sms. Alles is op elkaar aangesloten en in iedere ruimte in buurvrouws flat is er wel een beeldscherm, verzekert ze me. Ze kent de buurvrouw nauwelijks, ze weet dat ze dik is en zich ‘op een bepaalde manier’ kleedt. Emma lijdt onder harde muziek, die veel gedraaid wordt, maar nu niet, vermoedelijk omdat de buurvrouw op de hoogte is van mijn komst. Maar de omwonenden zijn het over één ding eens. De overlast die het meest ontregelt, is die van het gegil, zeker één keer per dag, zelden in het weekeinde.

Glittersteentjes

Ik neem voorlopig afscheid van haar en ga naar de buurvrouw, waar ook een van de hulpverleners van Angelique aanwezig zal zijn. Angelique doet zelf open en ik moet even schakelen. Ze heeft een kort gewaad aan, zo kort dat ik haar slipje kan zien en vermoed dat er nog een legging zal volgen. Dat blijkt niet het geval. Angelique draagt zware make-up met boven ieder oog vijf glittersteentjes. 

Angelique zelf glittert niet. Ze is zelfs woedend. Wat kom ik eigenlijk doen? Hoe achterbaks dat mensen mij gebeld hebben! Wat is er over haar gezegd? En dan ga ik tot overmaat van ramp ook nog op de verkeerde stoel zitten. Háár stoel. Nu krijgt ook hulpverleenster Ellen de volle laag. Die had moeten voorkomen dat ik op de bewuste troon was gaan zitten. Ik hou het voor gezien. Ik vertrek en geef mijn kaartje aan Ellen en Angelique.

Borderline

Blijkbaar hebben die twee een constructief gesprek, want later op de dag belt Angelique mij en nog een dag later komt ze bij mij op kantoor. Met Ellen. En met een verontschuldiging. Ze heeft veel stress, zegt ze. Ze weet dat de buren last van haar hebben, maar ze heeft haar muziek nodig, haar sociale contacten vinden uitsluitend plaats via sociale media, ze ziet op tegen de maagverkleiningsoperatie die gaat plaatsvinden. “En ik heb borderline”, besluit ze. Ik informeer naar het gegil. Het gillen herkent ze niet. “Nee, gillen doe ik niet.” “Misschien het zingen?”, oppert Ellen zacht.

Angelique zingt. Vanwege haar sociale angst slechts voor een eenkoppig publiek. De aanwezige hulpverlener. Gefrustreerde Angelique, zingend voor haar hulpverlener. Dat beeld raakt me. Ik kijk haar na. Grote, volle zalen en prachtige glitterjurken wens ik haar. En een staande ovatie.

Dianne Hoogstrate bemiddelt bij buurtconflicten op Walcheren, in opdracht van gemeenten, politie en corporaties. In een korte serie columns schrijft zij daarover.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden