'Ze hebben hier vast geen popcorn'

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

Wat een schattig bioscoopje, zei mijn oudste (15) en keek om zich heen. Er was een bar, een cafeetje met tafels en stoelen, een smalle gang, twee piepkleine filmzaaltjes. Het rook er naar koffie. Ze hebben hier vast geen popcorn, zei de jongste (12) een tikje ongerust. Inderdaad: geen popcorn.

We waren in een echt filmhuis om 'Boyhood' te gaan zien. Niet dat we nooit met ze in een filmhuis waren geweest, maar het was alweer even geleden. Sowieso was een gezamenlijk filmbezoek even geleden. De tijd dat we gewoon kaartjes konden kopen voor iets dat óns leuk leek, ligt achter ons. En wat zij leuk vinden, daar kunnen ze allang zonder ons heen. De laatste keer dat zij voor ons allemaal een film uitkozen kwamen we in 'The Other Woman' terecht, een behoorlijk flauwe romantische komedie met Cameron Diaz, waar ik de dames zelf trouwens ook niet al te hard om heb horen lachen.

Nu sprongen ze ook niet meteen een gat in de lucht toen we aankondigden dat we naar een film wilden die bijna drie uur duurt, waarin op zich niet zo heel veel spectaculairs gebeurt, maar die wij zelf erg mooi hadden gevonden. Vooral dat laatste was voor hun reden genoeg om bijzonder op hun hoede te zijn. Maar toen we vertelden dat de film gaat over een jongen die je vanaf dat hij zes jaar is langzaam op ziet groeien tot hij achttien is, en dat dat ook echt hetzelfde jongetje is en niet steeds een andere acteur, en dat de regisseur dus ook twaalf jaar over de film had gedaan, en dat je ook alle andere acteurs in de film ouder ziet worden, en dat het dus is alsof je naar het leven zelf kijkt, toen leken ze toch nieuwsgierig geworden.

Het is fijn als het af en toe lukt, de kinderen iets opdringen waar ze zelf nooit voor zouden kiezen, en wat hun bevattingsvermogen misschien nog een beetje overstijgt. Ik had geen idee of ze er iets aan zouden vinden, maar er was iets waarvan ik hoopte dat zij het ook zouden zien. Wat mij zo opviel, de eerste keer dat ik de film zag, was hoe zeer de grote mensen die het jongetje Mason en zijn zusje Sam omringen voortdurend hun ideeën over hoe het leven in elkaar steekt over de kinderen uitstorten, ook al maken die volwassenen er zelf af en toe best een puinhoop van. De vader van Mason probeert zijn kinderen zelfs op te leggen hoe en waarover ze met hem zouden moeten praten. Een permanente monoloog die menig ouder die zijn pubers wel eens staat toe te (s)preken zal herkennen. Het troostrijke vond ik nu juist dat Mason en Sam van al die speeches niet in de war raken, ze grotendeels zwijgend langs zich af laten glijden, en er het hunne van denken.

Op driekwart van de film kruipt Mason uit zijn ei en begint te praten. Hij blijkt gewoon zijn geheel eigen blik op de wereld ontwikkeld te hebben, en zijn eigen woorden, zonder dat wij, de volwassenen, dat in de gaten hadden.

Na de film gingen we naar een nieuwe, beetje hippe pizzeria met kantine-achtig meubilair, waar je je eigen drankje uit de koelkast mag pakken en je je pizza aan de bar moet bestellen. Wat ze van de film vonden, vroegen we. Mooi, zeiden de meisjes. Hij was lang maar niet te lang, zei de jongste. Leuk dat je hem ouder ziet worden, vonden ze allebei. Die ene stiefvader was gemeen, zei de jongste. Toen hij een klein jongetje was, was hij knapper dan nu, zei de oudste. Toen kwam de pizza.

Kijken naar de tijd

Kijken naar het verstrijken van de tijd is verslavend. Dat wil zeggen: om die tijd in compacte vorm aan je voorbij te zien trekken. Vandaar het succes van documentaireseries als 'Seven up!' van Michael Apted die in de jaren zestig een groep kinderen van 7 jaar filmde die elke 7 jaar opnieuw werd gefilmd. Of Frans Hofmeester, die zijn dochter Lotte elke dag fotografeerde, en die foto's in een magisch filmpje aan elkaar monteerde: 14 jaar in 2 minuut 45. Maar dat is kijken naar anderen. Ellar Coltrane, die Mason speelt in 'Boyhood' vond het emotioneel om zichzelf terug te zien. Misschien is dat wat een speelfilm veroorzaakt. Doorgaans vinden tieners het enorm vertederend om zichzelf terug te zien in oude filmpjes of foto's.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden