Zaterdagavondgevoel

Een sketchje, een liedje, een dansje, een kwisje, zoenen en bloemen.

Wybo Algra

Een showballet, gebogen trappen en bigband-roffeltjes: vijftigplussers-omroep Max geeft tv-sterren van toen deze zomerweken de gelegenheid om nog één keer hun kunsten te vertonen. Dat belooft wervelende shows en nostalgie. Ted de Braak mocht zaterdag de aftrap geven. De naam maakte al de nodige associaties en jeugdherinneringen los. Die prachtige krulsnor natuurlijk, opa en oma die kwamen oppassen, vruchtengebak en augurkjes met ham eromheen.

Toen de nog immer weelderig besnorde presentator met een kwiek drafje het podium had betreden, kon het feest der herkenning echt beginnen: ’Een glaasje madeira, my dear’, Farce Majeure, de Tedshow, en vooral de 1-2-3 Show, vanwege dat zenuwslopende programma-onderdeel waarin de kandidaten vallende stokken uit de lucht moesten vangen om een fiets of een stereo-installatie in de wacht te slepen.

De Braaks assistente bij de 1-2-3 Show was Mariëtte Verbruggen. Een gezonde, oer-Hollandse deerne, dol op boterhammen met hagelslag en aardappeltjes met donkere jus. Zij mocht het zaterdag in de comeback-kwis opnemen tegen de immer goedlachse operettediva Wilma Driessen. Joke Bruijs kwam langs, en voor we het wisten zaten we thuis ijverig mee te gissen naar de mystery guest, in silhouet achter het scherm. Ome Willem, dachten wij, maar het was Peter Jan Rens, nog zo’n tv-coryfee maar passé en dus volgende week aan de beurt om TV-Comeback te presenteren. Een sketchje, een liedje, een dansje, een kwisje, allemaal gelardeerd met zoenen en ettelijke bossen bloemen: het onvervalste zaterdagavondgevoel is weer helemaal terug, daarmee heeft Max geen woord te veel gezegd.

Ook de EO gaat deze zomer terug in het verleden, onder het motto ’Waar was u toen?’. Andries Knevel ontving zaterdag als eerste van acht gasten Ed van Thijn, burgemeester van Amsterdam ten tijde van de Bijlmerramp. De overbekende archiefbeelden en geluidsbanden van de zich voltrekkende ramp: vlucht 1832 naar Tel Aviv mag opstijgen, brand in motor 3, mayday. Al tientallen keren gezien en gehoord, en toch weer die vage hoop op een andere afloop, dat het toestel ditmaal als door een wonder in de lucht bleef. Maar nee. „Het heeft geen zin. Hij is gecrasht, Henk. Eén grote rookwolk boven de stad.” En dan die gruwelijke vuurzee.

Waar Van Thijn was, wist hij nog precies. Hij zat thuis Studio Sport te kijken toen even na halfzeven de telefoon ging. Een ’gerucht’ was het neerstorten van het vliegtuig op dat moment nog. Aan dat woord klampte Van Thijn zich die eerste minuten nog vast. En opnieuw hoopte je als kijker heel eventjes zinloos met hem mee, al die jaren later.

Een nabestaande vertelde hoe ze de avond van de ramp haar beide kinderen even alleen had thuisgelaten om bij iemand op bezoek te gaan. Ze liet de foto’s zien van haar stralende, destijds bijna zeventienjarige zoon en haar dochter, drie jaar jonger. Haar kinderen die ze nooit meer terug heeft gezien. Boos op zichzelf was ze, op God en op Van Thijn, door wie ze zich in de steek gelaten voelde. Dat kwam zichtbaar hard aan bij de oud-burgemeester in de studio. Tal van slachtoffers had hij in de weken en maanden na de ramp gesproken, maar niet iedereen. Zo eindigde een tv-avond die in het teken van het verleden stond: met mededogen voor een moeder, voor wie de ramp nog niet voorbij was, en voor een bestuurder die het nooit goed genoeg had kunnen doen.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden