Zakenvrouw met hese tenor

Eind jaren zestig deden twee zangeressen auditie bij de Haagse band Shocking Blue. De ene was een half-Hongaarse schoonheid, Mariska Veres, die over liefde zong maar te verlegen was om daar zelf echt iets van te weten. De andere was een uitdagende medewerkster van een Haagse boekhandel, tevens in bezit van Schoevers-diploma, met een stem die wel is omschreven als een hese tenor.

Deze Jerney Kaagman, gekleed in een strak pak, was op een andere manier mooi dan Mariska Veres. Alle jongens van het Huygens lyceum waren het erover eens dat zij het stuk van de school was. En kwam Jerney de voordeur uit om een boodschap te doen, dan hadden de jongens in de straat toch even moeite zich te concentreren op hun huiswerk.

Verlegen was ze niet, en ze miste daardoor het mysterieuze dat om Mariska Veres heen hing. Jerney was meer een sportief type. Beetje jongensachtig. Zo maakte ze diepe indruk door op één lange boer maar liefst twee trappen op te rennen. Dat kon niet iedere jongen haar nadoen. En ze had een vriendje dat bokste, tot groot verdriet van haar vader.

De leden van Shocking Blue kozen Mariska Veres, niet zozeer om haar stem, maar om haar uitstraling.

Jerney Kaagman kwam als zangeres terecht bij de Voorburgse band Earth & Fire, een van de vele in de Haagse regio in die tijd. Die band deed het ook goed, zij het iets minder goed dan Shocking Blue, dat met Venus hoog scoorde op de Amerikaanse hitlijsten. Haar boksvriendje had ze ingeruild voor Bert Ruiter, de basgitarist van Focus, die haar echtgenoot werd. Ze haalde hem in 1977 naar Earth & Fire. Maar de meeste jongens hadden al lang voor die tijd gezien dat ze onbereikbaar was. Omdat ze ondanks die sexy pakken en diepe decolletés toch altijd een beetje afstandelijk deed. Arrogant, zei de een. Toch verlegen, zei de ander. Gereserveerd, dat was het. Altijd gereserveerd.

Kaagman kon meer dan alleen zingen. Met haar zakelijke instelling zag ze dat er wel veel geld verdiend werd met popmuziek, maar dat de musici zelf er naar verhouding te weinig van terugzagen. De meeste popmuzikanten vonden optreden belangrijker dan geld verdienen en managers stelden niet altijd het belang van de groep op de eerste plaats.

Met haar eigen zakelijke belangen was Kaagman meer in de weer dan haar vrouwelijke generatiegenoten. De meeste beatmeisjes van toen zonken na het opheffen van hun groep armlastig weg in de vergetelheid. Jerney Kaagman nam tijdig haar maatregelen, toen duidelijk werd dat het einde van Earth & Fire nabij was. Wel had de band in 1980 de exportprijs ontvangen, voor hun hele oeuvre, maar in 1982 was dan toch het voorlopig laatste optreden. Het jaar erop kwam de eerste Nederlandstalige Playboy uit en de toen 33-jarige zangeres trok voor de gelegenheid haar leren pak uit. Ze heeft geen spijt van de sessies, waarvan het resultaat dankzij internet nog menigeen kan bekoren. Ook een manier om hits te scoren.

In diezelfde periode werd ze gesignaleerd - nu ín haar blauwe glitterpak - bij de parfumerie van V & D in Utrecht, waar ze haar eigen geurlijn presenteerde. Ook daarmee was ze een van de eersten. In 1984 richtte ze samen met negen mannen de vakbond voor popmusici BV Pop op en natuurlijk werd zij de voorzitter. Waarmee ze zowel voor als achter de schermen opereerde, want met optreden ging ze door. Ze maakte twee soloalbums en probeerde in 1987 Earth & Fire nieuw leven in te blazen, onder de veelzeggende titel Phoenix.

Anders dan deze mythische vogel herrees Earth & Fire niet echt uit de as. De band trad vooral op voor een publiek dat tegen beter weten in eeuwig jong probeerde te blijven. Kaagman trad nog wel twee keer per maand op, maar ze vond dat langzamerhand te weinig om zich een echte vertegenwoordiger van popmusici te noemen. Na negen jaar vakbondswerk stapte ze over naar Radio Noordzee, waar ze pr manager werd en zich op een andere manier inzette voor de Nederlandse popmuziek.

Goed zingen en spelen is maar een van de voorwaarden voor succes, weet ze. Uitstraling is ook belangrijk, vandaar dat ze ervoor zorgt dat ze niet zo uitdijt als Mariska Veres, maar nog altijd in haar blauwe leren pak past. Naast talent en uitstraling hangt minstens de helft van het succes af van goed management. Ruim twee jaar geleden werd Jerney Kaagman directeur van Conamus, de stichting die de belangen van de Nederlandse lichte muziek vertegenwoordigt. Kaagman zet zich ervoor in dat popmuzikanten fatsoenlijk betaald worden voor tv optredens en promotieactiviteiten. Zo organiseert Conamus samen met de NOS het Nederlands Songfestival.

En nu is ze op zaterdagavond de Nederlandse huiskamers binnengekomen als tante Kaagman, of ook wel oma Kaagman, het enige vrouwelijke jurylid van 'Idols'. Een openbare auditie, uitgezonden voor tv. Rijp en groen kon staan kwelen voor de microfoons van 'Idols', die eerste uitzendingen en Kaagman spaarde hen niet. Ja, ze was streng, maar niet té, vond ze zelf. Ze was eerlijk, en dat was altijd minder gemeen dan die vals en schor zingende jongens en meisjes het idee geven dat ze het heus wel ver konden schoppen, met een goede manager.

Jurylid Kaagman snoerde haar grootste critici de mond door een keer een afgewezen Idols-meisje te troosten dat huilend bij haar op schoot was gekropen. Zie je wel dat ze meeviel. Nu het zingende kaf van het koren is gescheiden is ze milder en geeft ze genuanceerder haar commentaar. Al missen haar fans van vroeger wat in haar mimiek. Waarom staan haar wangen zo strak, waarom is haar stem zo monotoon? Waar is de hese tenor gebleven, die ergens in deze keurige 53 jarige Gooise mevrouw moet huizen?

Kritiek dat ze zich door mee te doen aan 'Idols' laat lenen voor het uitbuiten van jong talent legt ze gedecideerd naast zich neer. Met haar vakbondsverleden let ze heus wel goed op dat Hind, Jamay, of wie ook maar gaat winnen, een goed contract krijgt. Vertrouw tante Kaagman maar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden