Review

Yo La Tengo biedt meer dynamiek dan Lambchop

Paradiso had afgelopen woensdag met de optredens van Lambchop en Yo La Tengo een heus dubbelprogramma in de aanbieding. Dat juist deze combinatie van bands op het Amsterdamse podium stond, was geen toeval. Niet alleen zijn de bandleden van de groepen met elkaar bevriend, ook hebben beide formaties de muzikale verstilling in het vaandel staan.

De groep Lambchop trad voor zijn enige concert in Nederland met tien muzikanten aan, zeven minder dan het gezelschap uit Nashville gebruikelijk telt. Met een instrumentatie van onder meer gitaar, bas, drums en blazers bracht de band een in slakkengang voorthobbelende crossover van country-pop, folk en soul.

Terwijl zanger en gitarist Kurt Wagner vanaf een stoeltje zijn gemompelde vocalen voortbracht, klonken de ritselende drumritmes, ruisende gitaarklanken en half vervlogen blazerspartijen als een warme bries door het prairiegras. Daardoor stond Lambchop op zijn best garant voor warmbloedige country-pop, maar waren er jammer genoeg ook momenten dat de grens tussen loom en sloom werd overschreden.

Meer dynamiek bood daarna het optreden van Yo La Tengo. De band van zanger Ira Kaplan verkende in de vijftien jaar van zijn bestaan al heel wat muziekstijlen, zodat het publiek in Paradiso getracteerd kon worden op een uitgebalanceerde mix van verstilde, introverte nummers en levendige gitaarpopsongs. Hoewel stevige gitaarnummers als 'Sugar cube' voor de vaart in de show zorgden, waren het toch de trage, bedachtzame songs die het meeste indruk maakten.

Zo opende de band de set met een vijftien minuten lange live-versie van het nummer 'Night falls on Hoboken', dat dankzij de minimale gitaarakkoorden en de ijle zang van Kaplan een prachtige open structuur kreeg. Maar ook in andere nummers van het net verschenen tiende album, getiteld 'And then nothing turned itself inside out', liet Yo La Tengo horen een meester te zijn in het weglaten van overbodige details. Vooral in 'Tears are in your eyes' en 'From black to blue' creeerde het New-Yorkse trio een uiterst inspirerende en breekbare sfeer, die duidelijk maakte waarom Yo La Tengo tot de top van de comtemplatieve pop wordt gerekend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden