Yankees en Padres, twee clubs van uitersten

Het heet hier de Fall Classic. Terwijl het buiten oogverblindend lekker weer is, terwijl er hotelgasten in en uit het zwembad komen, terwijl de bomen nog steeds niet hun tooi van de Indian Summer willen aannemen, beginnen de spelers van de San Diego Padres en de New York Yankees vanavond hun race naar de eeuwige roem. De World Series, de strijd om de Amerikaanse honkbaltitel kan zich gaan ontrollen en vol verwachting klopt mijn hart.

Neen, ik ben zeker geen Yankees-fan, integendeel zelfs, want als het gezegde opgeld doet dat je óf de Yankees haat óf met ze wegloopt, dan neig ik naar de eerste groep.

De Padres hebben iets... ja, wat eigenlijk? Zij hebben eigenlijk heel weinig. Zij zijn het De Graafschap van de honkballerij, weggestopt in de verste uithoek van de VS, heel, heel ver weg van de groezelige metropool die New York heet.

Het worden World Series van de uitersten, zo lijkt het. De Yankees met al die titels, al die sterren, die onwaarschijnlijke patserige eigenaar (George Steinbrenner), het geld, het brutale New Yorkse publiek en alleen al de uitstraling van die pin-stripes en de wereldberoemde baseballcap met het logo dat bijna iedere sportadept ter wereld weet te herkennen, doet de Padres vrezen... En vertel eens iets van de Padres? Noem eens een speler, hoe heet de eigenaar, welke is de naam van de coach en weet iemand die dit leest hoe het stadion heet waar deze un-knows spelen? Simpel antwoord: niemand weet iets van de Padres en waarom zou je ook?

Afgelopen woensdag zag ik de laatste wedstrijd tussen de Atlanta Braves en diezelfde Padres. De partij begon om tien voor half vijf in de middag en ik verbaasde me over die tijd. Dat betekende immers dat het in San Diego tien voor half twee was en wie kan dan lekker naar de tv gaan zitten kijken?

Op een terras, niet ver van mijn hotel vandaan, zag ik de impact die deze wedstrijd op de plaatselijke yuppen-bevolking had. Het was er gezellig en vol, met een glas in de hand volgde men de wedstrijd die op wel tien monitoren te zien was. Veel te juichen had men niet, want 'America's team', zoals het speelgoedje van Ted Turner wel genoemd wordt, werd in één lange inning door de onbekende jongens van de Padres weggespeeld. Het werd dus stil in het anders zo roerige Atlanta waar de Braves zo'n beetje een vaste afspraak met de World Series leken te hebben. Echter al die superbe spelers, die miljonairs, konden het niet bolwerken tegen de mannen die Gwynn, Vaugh, Joyner en Hitchcock heten.

U haalt de schouders op: nooit van gehoord. Who are those guys?

Dít zijn nog de bekendste spelers, ook miljonair, ook beroemd, maar ze spelen nu eenmaal bij de Padres en net als bij De Graafschap het geval is, zal niet iedere sportliefhebber direct de namen van de spelers weten.

Atlanta werd in één avond rustig en stil toen bleek dat de helden van de Braves nogal wat fouten maakten, iets wat de Padres dus niet deden. Garandeert dat dan ook een World Series met hoogstaand spel? Kijk, dat valt nooit te zeggen. De verliezende pitcher van afgelopen woensdag, de beroemde Tom Glavine, zei in de afsluitende persconferentie dat honkbal een sport van milimeters was en altijd zal blijven en dat hij dit een cliché vond, maar ook clichés kunnen de waarheid dragen. Het aardigste was dat dezelfde Glavine verleden jaar, op precies dezelfde dag van het jaar, maar nu met de Florida Marlins als tegenstanders, ook de wedstrijd voor de Braves verloor en toen bijna precies dezelfede woorden gebruikte: honkbal is een sport van milimeters.

Dat maakt de hele entourage rond de Fall Classic ook zo boeiend en zelfs spannend. De helden van de Yankees tegen de underdogs uit Californië. Die Padres hoorden hier helemaal niet te staan, maar Houston en Atlanta (de Astros en daarna de Braves) moesten ervaren dat er heel wat spankracht in die onbekende club school. Voor de volledigheid, de Padres gaan naar de World Series voor het eerst sinds 1984 (verlies tegen Detroit), het thuisstadion in San Diego heet de Qualcomm en mensen die daar komen, zijn typische southern Californians: korte broeken, open sportwagens een veel te besteden. O ja, de duurste kaartjes in New York zullen bijna 3000 dollar moeten opleveren, in San Diego 1900 dollar. Het heet Fall Classic, buiten is het 24 graden en binnen ga ik naar de televisie zitten kijken.

Geluk bestaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden