Yabba dabba doo!

Hanna & Barbera, mannen met vrouwennamen; ik dacht vroeger zelfs dat het hun voornamen waren. Als iemand me verteld had dat ze allebei allang dood waren had ik het ook geloofd, maar Hanna overleed nog maar vijf jaar geleden en Barbera gisteren. Ik wist geloof ik niet eens hoe ze eruitzagen, maar dat hoeft ook niet. In je jeugd hebben schrijvers geen kop. Als ik prenten van de gebroeders Grimm of Hans Christian Andersen had gezien, had ik het ook niet geloofd. De producten van Hanna en Barbera zijn ongemerkt in mij verzonken zoals het Freudianisme in de Westerse cultuur. Ik zat nog op de lagere school, we hadden zelfs niet eens televisie. De eerste vorm waarin ik ze consumeerde, was die van strips. Daarin werd op de O.Q. van Swinderenschool in Groningen druk gehandeld en hoewel mijn ouders er geen voorstander van waren en dus niet op de hoogte van de transacties werden gehouden, bezat ik tientallen Flintstones-strips. Ik heb er trouwens niet een meer van, allemaal verdwenen in de diaspora van mijn jeugdboeken. Ook dat is niet erg, je kent ze uit je hoofd. Even later kwam de televisie, die het gezaaide zaad deed ontkiemen. Vooral de Flintstones. Tom en Jerry stammen ook uit de Hanna & Barbera-school en kunnen mij als volwassene met hun eeuwige kat-en-muisspel misschien meer boeien, en ook Yogi Bear ken ik als bijproduct, maar de essentie vormden toch de Flintstones. Een stenen tijdperk waarin dezelfde welvaartsverschijnselen plaatsvonden als in de jaren vijftig, auto’s die met behulp van voetenwerk voortbewogen, een vogel wiens snavel als pick-up-naald dienstdeed, dinosaurussen als lastdieren, oermensen met karakters als de onze; Fred opvliegend, ambitieus en een beetje dom, Wilma snibbig, Barney goedmoedig en meelopend, Betty met iets van onderdrukte jaloezie. Ik geloof trouwens dat ik er lang niet alles van begreep, zeker niet in dat befaamde openingsliedje dat ik maar half verstond en waarvoor ik nog steeds naar internet moet: "Yyyyyyyyyyyyyyyabba-dabba-doooooooo!" Flintstones... Meet the Flintstones, They're a modern stoneage family. From the town of Bedrock, They're a page right out of history. Let's ride with the family down the street. Through the courtesy of Fred's two feet. When you're with the Flintstones, have a yabba dabba doo time, a dabba doo time, we'll have a gay old time. Het heeft ook jaren geduurd voor ik begreep wat dat voor ding was waardoor hun auto in de openingsbeelden altijd kantelde: een enorm stuk rib, besteld bij een drive-in-restaurant. Zoiets hadden wij immers helemaal niet. De Flintstones waren zo Amerikaans dat een Hollands jochie hun wereld nauwelijks thuis kon brengen: winkelmalls, alles met de auto, tv de hele dag aan, honkbalwedstrijden. Wat voor het thuisfront ongetwijfeld een feest der herkenning was, was voor mij exotisch. Pas toen ik in 1986 voor het eerst in Amerika kwam zag ik wat er gebeurd was, dat het land in mij was neergedaald, al voor ik er voet aan wal zette. Alles kwam mij bekend voor! Het was de consumptiemaatschappij die na de oorlog vanuit Amerika geëxporteerd werd en die inmiddels wereldwijd omarmd en verguisd wordt. Alsof Hanna & Barbera ons bedacht hadden: wij zijn allen Flintstones geworden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden