Wrang, geestig en ontregelend

Theater

Honingjagers Wittenbols Schrijft, Ligthert Regisseert

Met zijn ouderwetse witte ondergoed en vermoeide piekerhoofd oogt hij broos. Je voelt de eenzaamheid van een pas weduwnaar geworden man. Het strijken langs een plint, een zinnetje in een dagboek, een wat stug gesprekje na de bel die het briesje van een jonge wijkverpleegster binnenlaat. Hoe ongewoon gewoontjes kan zijn is een sensatie die schrijver Peer Wittenbols en regisseur Rob Ligthert van de toneelvloer kan laten tintelen.

Zo vanzelfsprekend lijken ogenschijnlijk kleine emoties en onverwachte wendingen, dat het je compleet overrompelt. Net zoals weduwnaar Frans (Dries Smits) en thuishulp Donna (Astrid van Eck) worden overrompeld door een voorzichtige verliefdheid. En Frans' dochter en zoon (Roos Ouwehand, Michel Sluysmans) door de ontdekking daarvan.

Liefde midden in een rouwproces met ook nog een groot leeftijdsverschil is een precair onderwerp, dat schreeuwt om morele oordelen. In 'Honingjagers' gaat het anders. Daar botsen vooroordelen zo scherp met kwetsbare gevoelens, dat elk zwart-wit denken het ertegen aflegt. En je lacht, terwijl het al gaat schuren.

Subtiel wordt de (voor de kinderen te overhaaste en voor de geliefden natuurlijke) tijdspanne getekend tussen begrafenis en prille liefde: de deurbel van het wekelijks ingeroosterde bezoek bij wijze van interval in een, wederzijds, behoedzame toenadering. Dat laatste weer delicaat vormgegeven: zijn hand met zorg en precisie op de hare gelegd; de ene "van '37", de ander "van '73": "Is dat een teken?"

Wittenbols hanteert een idioom dat geraffineerd schakelt tussen bondig en vloeiend, en doorspekt is met krachtige observaties: "Een huis zonder vrouw is slecht voor de planten", "In de kast is het veel stiller dan in de natuur." Daarmee creëert hij een boven zichzelf uitstijgende alledaagsheid. Dat licht afwijkende, mooi weerkaatst in enscenering en decor - een fragiel woninggeraamte (Catharina Scholten) - zorgt voor een onderstroom van intimiteit en hilariteit. Langs persoonlijke gevoeligheden, pijnlijke onthullingen, ontgoocheling, verwijten, stil verdriet.'Honingjagers' is wrang en geestig, toegankelijk en ontregelend, ijzersterk gespeeld ook. Vakwerk zonder pretentieuze soesa. En zeldzaam teder.

Hanny Alkema

Tournee t/m 7-3.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden