Column

Wraak voor alle tweede plaatsen van opa 'Poupou'

Mathieu van der Poel met Raymond Poulidor in 2013.Beeld afp

Zo stel ik het me voor. In zijn leunstoel zit de oude Raymond Poulidor klaar voor de televisie. Een dekentje ligt over de knieën, want al maakt hij nog regelmatig toertjes op zijn mountainbike, de 78-jarige gewrichten willen nog wel eens pijnlijk zijn op dagen als deze. Vooruit, hier in centraal Frankrijk is het een stuk minder stormachtig dan in Veldhoven, maar met zes graden en een stevig windje is het toch guur.

Zijn vrouw Gisèle komt de kamer binnen. Ze zet een dienblad met koffie en koekjes op tafel en nestelt zich dan in een stoel naast de oud-wielrenner. Ze wachten. Nog even, en dan zullen ze hun kleinzoons door het beeld zien vliegen. David en Mathieu. Ze weten de uitslag al, per sms uit Nederland vernomen, maar willen toch graag de beelden zien.

In de samenvatting van de NOS ziet 'Poupou' zijn jongste kleinzoon ogenblikkelijk de leiding nemen. Nog maar 19 is het snotjoch, eigenlijk te jong om met de grote mannen mee te koersen in dit Nederlands kampioenschap veldrijden. Maar hij doet het toch. Want bij de beloftes, zijn officiële leeftijdscategorie, wint Mathieu alles. Met twee vingers in de neus. En op één been. Niks aan.

Ook hier, bij de echte mannen, toont het ventje zijn bravoure. Moeiteloos baggert Mathieu door de modder, ogenschijnlijk totaal niet onder de indruk van de grote namen die hij achter zich laat.

Drie keer wereldkampioen
Geen greintje van zichzelf herkent Poulidor in de sportman die zijn kleinzoon is. Hij, de eeuwige tweede, heeft een veelwinnaar voortgebracht. Drie keer wereldkampioen is de jonge Mathieu al, twee keer in het veld en één keer op de weg. Een supertalent.

Talent had hij ook wel. Maar Poupou was te veel een dromer. Drie keer tweede werd hij in de Tour de France en eigenlijk vond hij dat al fantastisch. Dat hij misschien ook wel zou kunnen winnen, daaraan dacht hij in die tijd niet eens. Nooit stond hij op met het idee dat hij als eerste over de streep zou komen.

Hoe anders voelen de successen van zijn familie. Alle keren dat zijn schoonzoon Adrie met gebalde vuisten over de meet kwam, zwol zijn hart al van trots. Twee Tour-etappes. Zes klassiekers. En het wereldkampioenschap veldrijden in 1996. Nu Mathieu zijn vader naar de kroon begint te steken, klapt zijn hart helemaal uit elkaar.

Ach. Poupou nam het in zijn tijd op tegen mannen die net een klasse beter waren. Dat wist hij en daar had hij zich tijdens zijn carrière al bij neergelegd. Eerst was er Jacques Anquetil. En daarna Eddy Merckx, de kannibaal. Poulidor genoot gewoon van het koersen en als hij een ereplaats meepikte, was hij tevreden.

Kleine kannibaal
Met zijn neus bijna tegen het televisiescherm gedrukt ziet Poupou hoe zijn Mathieu steeds meer afstand neemt op die lange benen van hem. Als een hinde. Zijn andere kleinzoon David stevent af op de tweede plaats. Met de armen in de lucht en het gezicht vol modderspetters bolt Mathieu over de meet, als de nieuwe Nederlands kampioen veldrijden.

Poupou knipt de televisie uit. Gisèle kijkt hem stralend aan, hij geeft haar geëmotioneerd een kneepje in de arm. Niet te geloven. Hun kleine kannibaal neemt wraak voor alle tweede plaatsen van opa. Soms, heel soms, is de werkelijkheid te mooi om een sprookje te zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden