Wouter Wiggelaar, buurtbemiddelaar 'Het mag emoties oproepen, maar blijf respectvol'

Ons dagelijks werk is meer dan levensonderhoud alleen, we ontlenen er waardigheid aan. Maar wat doen we precies?

"Een oudere man belde een paar weken geleden naar ons bureau. Hij heeft last van zijn bovenburen. En hij heeft haast: omdat hij ongeneeslijk ziek is, wil hij deze onenigheid uit de wereld hebben voor hij overlijdt, want anders blijft zijn vrouw ermee zitten.

Anders dan de politie of de woningcoöperatie zijn wij als buurtbemiddelaars onpartijdig en geen handhavers. We hebben geen belangen, en wij spelen informatie uit de gevoerde gesprekken niet terug naar derden. Dat maakt buurtbemiddeling laagdrempelig. Buurtbemiddelaars zijn goed getrainde vrijwilligers. Als wij bemiddelen gebeurt dit op vrijwillige basis: partij 1 én partij 2 moeten allebei een bemiddelingsgesprek willen.

De benedenburen, zo bleek toen we met z'n tweeën bij hen op bezoek gingen voor een intakegesprek, zijn verstokte rokers. Alles in dit huis was doorrookt, de gordijnen, de vloerkleden. Ik ben een niet-roker. Speelt dat mee in mijn oordeel? Ik moet me kunnen openstellen voor wat er gebeurt.

Het echtpaar woont hier al lang, vertellen ze. En de bovenburen? 'Yuppen die de buurt overnemen.' Er bestaat een cultuurverschil. Het geschil gaat over het roken, en over het bakken door zijn vrouw. In de zomer, toen de ramen openstonden, is de bovenbuurman komen klagen. Hij wilde frisse lucht, maar zodra hij zijn ramen opendeed, trokken rook en baklucht zo naar binnen.

Na het gesprek met partij 1 hebben we aangebeld bij de bovenbuurman. Tijdens intakegesprek 2 kregen we een ander verhaal te horen, dat bijna haaks stond op dat van de benedenbuurman.

Buurtbemiddeling leidt niet altijd tot een gezamenlijk bemiddelingsgesprek. Soms helpt het intakegesprek met bewoners en is dit voldoende om een zaak zelf op te lossen. Met buurtbemiddeling lukt het in twee derde van de gevallen om een einde te maken aan de onenigheid.

Later vond het bemiddelingsgesprek tussen deze buren plaats. Gewoonlijk is dit op neutraal terrein, in bijvoorbeeld een buurtcentrum. Vanwege de zwakke gezondheid van de benedenbuurman kon dat nu niet, het gesprek was bij de benedenburen thuis.

Aan het begin leggen wij de randvoorwaarden van een gesprek uit: zaken mogen emoties oproepen, maar we moeten respectvol met elkaar omgaan, elkaar laten uitpraten en naar elkaar luisteren, zodat we met elkaar in gesprek kunnen blijven. Dat vind ik het mooiste: wij brengen mensen bij elkaar die zonder ons elkaar blijven mijden.

Praten over de randvoorwaarden was niet nodig, de partijen raakten onmiddellijk in gesprek. Wij zaten met de armen over elkaar, keken elkaar aan. Laat maar even gaan. De onenigheid bleek op een misverstand te berusten: de bovenbuur was destijds niet komen klagen, hij probeerde juist te overleggen, maar de benedenbuurman lag ziek op bed en had de poging tot overleg opgevat als een opdringerige klacht. Binnen een paar minuten was de zaak opgelost - dat is uitzonderlijk. Toen het misverstand uit de wereld was, bleek het een peuleschil afspraken te maken over het luchten van de huizen."

Ook zin in werk? Publiceer op www.zininwerk.info uw eigen verhaal

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden