Wouter Weylandt

Op een weg hoort enkel beweging te zijn van draaiende auto- en fietswielen, of stappende voeten. Iets wat niet beweegt, hoort niet op de baan. Zeker geen levend of levenloos menselijk lichaam. Als kind ben ik tijdens een spelletje 'doe alsof je dood bent' gaan liggen op de rijbaan. Mijn vriendinnen moesten geschrokken op mij neerkijken. Er fietste op dat moment een oudere man voorbij die zich over mij probeerde te ontfermen. Ons spel was snel uitgespeeld toen ik plots lachend opstond. De man zijn paniekaanval sloeg over in woede. Voor het spel waren we onschuldige kinderen zonder trauma's die de morbiditeit van dit spel niet aanvoelden. Na het spel beseften we de ernst van het levenloos liggen op beton. Zwaar lichamelijk leed mag niet zomaar tentoon gespreid worden. Het is respectloos ten opzichte van het slachtoffer en zijn naasten. De nare beelden duiken sowieso in het hoofd ongewild vanzelf wel op.

Ik kijk weg van de televisie en gruwel bij het zien van het beeld van Wouter Weylandt die ontzield en bewegingloos op het asfalt ligt.

Bea Ryckaert Breskens

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden