Worstelen met de kater van Sydney

In Australië is het vandaag 'manische maandag'. De party in Sydney -want dat was het- is afgelopen. De 'golden Olympics' die het land de afgelopen zestien dagen op zijn kop hebben gezet, zijn voorbij. Hoe verder, nu de rook van het spetterende vuurwerk is opgetrokken: Is er leven na de Spelen?

,,Pas op voor de kater'', waarschuwen de Australische media. Psychologen en andere zielkundigen hebben zich warm gelopen om de schade zoveel mogelijk te beperken. Twee weken lang zijn de Australiërs gek gemaakt door een overdosis aan goed, zeg maar euforisch nieuws. Voor even herleefde de koortsachtige tijd van de goldrush die het land heeft groot gemaakt. Het is dan even wennen, de koude douche van het gewone, alledaagse, aangevuld met de harde realiteit als een gecrashte dollar.

De vijf olympische ringen op de Harbour Bridge in Sydney, middelpunt van de spectaculaire afsluiting, zijn voorgoed gedoofd. Het internationale gedrang op Circular Quay, in het centrum, is een stuk minder. De reusachtige schermen worden afgebroken, waarop honderden olympiërs broederlijk bijeen de verrichtingen volgden van de sporters die de Australische tv in beeld brengt, meest Australiers. De 'live-artiesten' bij het inmiddels overbekende Opera House hebben hun instrumenten definitief ingepakt.

De 'gouden Spelen' zijn ze al gedoopt. De Australiers zien geen land ze zo gauw beter doen: een open deur na de berichten over het geklungel in Athene, de organisator in 2004. Dat het allemaal zo op rolletjes zou lopen, had hier een half jaar geleden ook niemand durven voorspellen. Slechts één op de zeven Australiërs had enig vertrouwen in het organisatie-comité. Dat krijgt nu een dikke voldoende. Maar de werkelijke helden zijn natuurlijk de 50000 vrijwilligers. Waar die het in Atlanta vier jaar geleden lieten afweten -en zo voor een transportchaos zorgden- waren ze in Sydney de smeerolie in de machinerie.

Het zijn mensen als Debbie Annegib en Berry Davies, meestal wat ouder, met het hart op de goede plek: desnoods hadden ze ervoor willen betalen om erbij te kunnen zijn. Als Marion Jones en Michael Johnson sprintten ze de vreemdeling na die op een olympisch oninteressante plek uit de metro stapt, met de vriendelijke vraag: ,,Weet u wel zeker dat u er hier uit moet?'' Ze worden donderdag geëerd in een grote parade, tot ergernis van de organisatie van de Paralympics, want dat is uitgerekend de dag waarop de estafette-met-toorts voor die Spelen begint.

De vijftien jaar van voorbereiding (in 1985 begonnen de pogingen de Spelen naar Sydney te halen) zijn geculmineerd in een lang orgasme waarin gevoelens van nationale trots de boventoon voerden. Dat hoort bij het olympisch festijn, iedereen hult zich in de nationale vlag. Opgelucht haalt Australie adem: 'We zijn niet afgegaan'. Maar wat hebben de Spelen behalve dat opgeleverd?

Het land is dichter bij verzoening, vindt de één, door de aandacht voor het lot van de 360000 Aboriginals en hun plek in de geschiedenis. Australië is 'volwassen' geworden. Maar anderen noemen dat ,,geleuter van aanhangers van een nieuwe, politiek correcte religie'' waarin de bijdrage van Aboriginals aan de ontwikkeling van het land schromelijk wordt overdreven.

Premier Howard wilde zijn handen wel warmen aan de succesvolle Spelen, maar niet branden aan de gevoelige kwestie. Menig commentator had graag gezien dat hij de gouden prestatie van Aboriginal Cathy Freeman had aangegrepen voor een formeel excuus aan haar, tot voor kort nog gemaltraiteerde volk. Maar de politicus draaide de zaken handig om: de algemene blijdschap over haar prestatie zag hij als ,,bewijs dat er meer verzoening is in dit land dan men wil toegeven''.

Aboriginals in de 'tent-ambassade' waren net zo blij met Freeman als 'witte Aussies' (een pluspunt) maar het verandert niets aan hun eisen: land en betere levensomstandigheden.

De autoriteiten danken God op hun blote knieën dat hun protesten binnen de perken bleven. Wanklanken waren er nauwelijks op deze Spelen, of het moet het door de kerken verfoeide optreden van travestieten in de slotceremonie zijn. De in Australie populaire 'drag queens' voelden zich erkend als de Aboriginals, maar volgens religieuze leiders wordt hiermee een verkeerd idee van de Australische cultuur gegeven.

Politici -die zich moeten verantwoorden voor het geld- en organisatoren -die het hebben uitgegeven- zijn het eens: de ruim vijf miljard aan belastingcenten voor de Spelen zijn welbesteed. Economen beginnen intussen lastige vragen te stellen over de gouden tijden die moeten aanbreken.

Het toerisme zou 'boomen', voorspelden 'consultants', en wereldwijd zouden bedrijven ontdekken welke geweldige mogelijkheden er liggen in dit grote, maar vooral lege continent aan de onderkant van de aardbol.

Grote bedrijven als Visa, IBM en Coca Cola (hoofdsponsors) hebben honderden gasten als VIP's in Sydney onthaald. Maar of behalve hoteliers nog andere Australische ondernemers daarvan profiteren, is onduidelijk. Nuchtere cijferaars concluderen voorlopig dat er geen pijl valt te trekken op wat er terugkomt van de 'investeringen'.

De optimisten wijzen op Barcelona, olympische stad in 1992, dat inderdaad het buitenlands bezoek zag toenemen. Maar de pessimisten komen aanzetten met het Japanse Nagano (1998), dat hoegenaamd niets wijzer werd van de inspanningen. En is Australië wel zo interessant? Geen Cubaanse sporter vond het de moeite waard de benen te nemen en er achter te blijven!

De gouden medaille voor de beste marketing gaat volgens de Australiërs naar Nederland. Maar dat was vooral omdat het bier ruim stroomde in het 'Holland House', door hen vaker 'Holland Heineken House' genoemd, en meestal kortweg 'Heineken House'. Maar ook het terras gaat dicht waarlangs publiekstrekker de Batavia ligt afgemeerd, de replica van het schip dat in 1629 voor de Westkust van Australie verging.

Het goede nieuws is dat de bierprijzen naar beneden gaan, net als die van eten en onderdak. Dat helpt de post-olympische depressie te verdrijven. De Sydney-sider krijgt het dubbelzwaar, want de komende dagen zijn hectisch: sporters en fans vertrekken, en stadgenoten keren terug van vakantie. Die laatsten worden met cynische grappen begroet: ze wilden de Spelen niet meemaken, maar hebben allemaal spijt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden