Review

Woody Allen verfilmt 'beroemdheid', en dan volgt een stoet vol kitsch/Filmfestival Venetië

VENETIE - Woody Allen is een klasse apart, en weet dat. Altijd gunt hij het prestigieuze Filmfestival Venetië de wereld- of Europese première van zijn nieuwe film. En altijd wordt zijn nieuweling daar buiten competitie vertoond. Goede wijn behoeft immers geen krans.

Nooit verlaat Allen zijn geliefde New York om zijn nieuwe film op het Lido te presenteren. Aan promotie-activiteiten heeft hij een broertje dood; ook al omdat hij weet dat zijn films zonder dat gedoe hun weg naar zijn trouwe schare bewonderaars wel vinden.

Het kan niet anders of ook 'Celebrity', die vandaag op het Lido voor de leeuwen wordt gegooid, gaat dit traject volgen. Bijgestaan door een keur aan sterren (onder wie Kenneth Branagh, Leonardo DiCaprio, Melanie Griffith, Joe Mantegna en Winona Ryder) belicht Allen in deze komedie het verschijnsel beroemdheid.

“Dat fenomeen heeft in Amerika hysterische vormen aangenomen”, liet hij - wellicht denkend aan de mediagekte rond zijn scheiding van Mia Farrow - vanuit New York weten. “Ik probeer alle facetten van het beroemdheid te belichten; van roem in het hele land tot populariteit in de privé-sfeer.”

Allen doet dit in 'Celebrity' aan de van hand van een ongeveer 40-jarige schrijver/journalist (Kenneth Branagh) die kampt met een midlife-crisis, writer's block en ziekelijke vrouwenangst. Door zijn beroep komt deze neuroot dagelijks in contact met allerlei hele en halve beroemdheden uit de kunst-, sport- en showbizz-wereld. Via een producent (Joe Mantegna) van een dagelijkse praatshow op de televisie haalt Allen ook nog allerlei 'bijzondere' gewone mensen (van succesvolle prostituee tot eetverslaaden) zijn film binnen. Om die lijn in zijn verhaal te accentueren laat hij de producent zijn minnares (Judy Davis), een kleurloze lerares Engels, ombouwen tot een tuttige tv-presentatrice. De zwakste stee in 'Celebrity' is de hoofdrol van Branagh. De Britse ijdeltuit heeft begrepen dat zijn personage het alter ego van de regisseur is. Hij laat het ons merken door een wel erg getrouwe imatatie van de acteur Allen te geven. Verder is 'Celebrity' geen hoogtepunt in Allens oeuvre. Wel is het een redelijke pas op de plaats waarin Allen zijn bekende thema's en obsessies aan een nieuwe kapstok hangt. De film moet het vooral hebben van venijnige observaties, grappige opmerkingen en enkele komische taferelen. Erg amusant en een gegarandeerd lachsucces is bijvoorbeeld de scène waarin de schuchtere onderwijzeres van een prostituee met bananen als lesmateriaal leert hoe een man oraal bevredigd dient te worden.

In tegenstelling tot Allen kwam Abel Ferrara, de nieuwe 'King of the explotation-movie' wel naar het Lido om het publiek voor zijn nieuwe film, 'New rose hotel', te interesseren. En gelijk heeft hij, want op eigen kracht zal dit in de competitie vertoonde wanproduct van de populaire opvolger van Roger Corman het wel niet redden.

Dat bleek al tijdens de eerste voorstelling van 'New rose hotel' in Venetië. Er kwamen zoveel professionele filmkijkers op af dat de zaal uitpuilde en ontruimd dreigde te worden. Na een halfuur typisch Italiaans paniekvoetbal van zaalwachten en inderhaast opgetrommelde politieagenten, werd toch maar begonnen met de vertoning. Nog geen negentig minuten later uitte het publiek zijn ongenoegen in gejoel en gefluit.

'New rose hotel' is een misdaad verhaaltje annex love-story van niks waarin klasse-acteurs als Willem Dafoe en Christopher Walken maar wat aan rotzooien. Ferrara probeert die zwakte te verhullen door bijna alle scènes in duisternis te hullen, geregeld wat geilige erotische taferelen in te lassen, de camera alle kanten op te laten zwabberen en onder elke scène een zwoel dan wel dreigend deuntje te plakken.

Ook Engelse en Italiaanse regisseurs hebben er een handje van lucht in een aangenaam ogend jasje te steken. In zijn competitie-film 'Hilary and Jackie' vertelt Anand Tucker een onbeduidend verhaaltje over twee muzikaal hoogbegaafde zusjes waarvan de een (Emily Watson) teert op de talenten van de ander (Rachel Griffiths).

Annand verpakt dat verhaaltje in zulke etravagante gothic-taferelen dat je het, best wel behaaglijke, gevoel krijgt te kijken naar een alle kanten op krullende parfumfles. In het buiten competitie vertoonde 'Elizabeth' tapt Shekhar Kapur uit eenzelfde kitsch-vaatje.

Ook zijn nauwelijks body hebbend historische drama over de greep naar de macht van Elizabeth I is doordrenkt met allerlei al of niet visuele buitensporigheden. Stervoetballer Eric Cantona bijvoorbeeld, die een Franse diplomaat speelt; of de ongekend barokke en smeuïge slotscène waarin Elizabeth I vereenzelvigd wordt met de Heilige Maagd en gepromoveerd wordt tot 'Camp-queen' voor de nichten-scene.

Ook de Italiaanse regisseurs Allessandro D'Alatri en Daniele Luchetti vallen het publiek in hun competitie-films niet lastig met zware onderwerpen. 'I giardini dell' Eden' van de eerste heet een actualisering te zijn van Jezus' leven. In feite echter is het een glamour-reclamespot voor een reisje door historisch Palestina.

Precies zo is Luchetti's, slechts door prettige ogende acteurs bevolkte, oorlogsfilm over studenten die zich bij het verzet aansluiten bovenal een gelikte commercial voor het kennelijk in alle tijden pittoresk blijvende platteland van Italië.

'Het enige wat u weggooit is de verpakking'. Van die reclameleus lijken veel regisseurs die dit jaar in Venetië hun film presenteren, helaas nog nooit gehoord te hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden