Woody Allen geeft zich over aan de musical

Regie: Woody Allen. Met Woody Allen, Alan Alda, Goldie Hawn, Julia Roberts en Tim Roth. In 10 bioscopen.

In 'The purple rose of Cairo' neemt Mia Farrow een ukelele ter hand en begint Jeff Daniels spontaan te zingen. 'You should do a musical!', exclameert Farrow. Bij het zien van de musical 'Top hat', waarin Astaire en Rogers cheek to cheek over de dansvloer glijden, hervindt Farrow haar levensgeluk. In 'Hannah and her sisters' is het Dianne Wiest die auditie doet voor een Broadway-musical en zijn het Lloyd Nolan en Maureen O'Sullivan die een familiefeestje spontaan opluisteren met de Rodgers & Hart-klassieker 'Bewitched'. In deze film klinkt ook het nummer 'Just you, just me', het openingsnummer van 'Everyone says I love you', reeds op de achtergrond. 'Mum and dad are floating down memory lane again', zegt Barbara Hershey vergoelijkend. 'Forgive me if I tend to romantisize the past', vervolgt Allens voice-over in 'Radio days', een schitterende film waarin oude radioliedjes de rode draad vormen.

'Everyone says I love you' is dus een musical van een musicalfan met een voorkeur voor liedjes van Cole Porter en aanverwanten. Wat Allen ons voorschotelt is echter niet zo zeer een sprankelende film, alswel een staaltje musicalkennis van de bovenste plank. Het in de chique New-Yorkse Upper East Side vertoevende, maar aan de familie Keaton uit de comedyserie 'Family ties' verwante gezin kweelt er op Allens platencollectie op los, uitgezonderd Drew Barrymore, wier stem wel degelijk werd gedubd. De ophef over het feit dat Allen een musical maakte met acteurs die hij niet op hun zangkwaliteiten selecteerde, is onterecht. Bovengenoemde films bewijzen wel dat het geen echte verrassing is. 'Everyone says I love you' is veeleer een uitstalkast van topacteurs die rondhuppelen in tot decors gereduceerde steden als New York, Parijs en Venetië. De personages die zij vertolken zouden volgens Allen stripfiguren zijn. Allen vergat dan wel dat ook stripfiguren, zeker als zij verwikkeld raken in romantische escapades en uiteindelijk beweren 'thru with love' te zijn, een ziel niet kunnen ontberen. De scène waarin Allen en Hawn langs de Seine dansen verwijst naar 'An american in Paris', maar het enige wat Allen daarmee bewerkstelligt is dat je het fantastische origineel uit 1951 zo snel mogelijk weer wilt zien. 'Floating down memory lane', het is dit keer niet voldoende.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden