Woningnood deel 7: Mijn vrijheid mis ik nog het meest

Er is weer woningnood in Nederland. Hele groepen mensen vallen steevast buiten de boot. Vandaag deel 7: studenten.

Jantien Mullender (22) woont weer bij haar moeder thuis. Helaas, want ze zou dolgraag op kamers wonen, zoals ze in Enschede heeft gedaan. In Utrecht is geen kamer te vinden. Tenminste, niet voor een redelijk bedrag.

Met haar mooie kamer in Enschede, waar ze drie jaar civiele techniek studeerde, was ze misschien verwend. Heerlijk zat ze daar, met acht andere meiden, in een groot huis met ieder een behoorlijke eigen kamer, voor nog geen 200 euro in de maand. Inclusief de krant en gebruik van wasmachine, internet, kabel en tv.

,,Enschede was super'', vertelt Jantien. ,,De huisbaas had een bouwbedrijf en woonde er vlak naast. We kregen zelfs de vloerbedekking en verf. Het is jammer dat de afstand te groot is, anders zou ik in Enschede zijn blijven wonen en dagelijks op en neer naar Utrecht zijn gereisd.''

Jantien verruilde Enschede voor Utrecht omdat civiele techniek niet de juiste studie bleek te zijn (,,het is wel leuk, maar niet voor mij''). Ze koos voor de pabo, in Utrecht. ,,Ik had ook naar de pabo in Hengelo kunnen gaan, maar voor mijn studie vond ik Utrecht beter. Enschede zou te gezellig zijn, dan zou ik toch weer veel uitgaan, in commissies gaan zitten, enzovoort.''

In Utrecht zat ze dichter bij haar familie. Haar moeder woont in Rhenen, haar broer in de stad Utrecht. Bij deze laatste trok ze in toen haar speurtocht naar een kamer op niets uitliep. ,,De prijzen zijn belachelijk'', vindt Jantien Mullender. ,,Eerst zocht ik iets met mijn toenmalige vriend. Ons budget was 800, hooguit 900 euro, maar voor een simpel appartement vragen ze al 1500. Eén keer zagen we er één voor 1200: we reageerden snel, maar waren toch al nummer vijftig, er waren dus 49 kanshebbers voor ons ....''

Haar broer heeft een driekamer-flat. De kleinste mocht Jantien. ,,Daar zat ik in een kamer van 2,5 bij 3,5 meter. Alleen mijn boeken en schoolspullen kon ik er kwijt, de rest stond opgeslagen.''

Deze flat was sowieso niet geschikt voor twee 'losse', samenwonende mensen. Jantien zat op de schopstoel, maar een oplossing bleef uit. ,,Dat waren frusterende maanden'', blikt ze terug. ,,Voor mijn gevoel deed ik alles wat je in zo'n geval kunt doen. Ik bleef op aanbiedingen van kamerbureaus reageren, maar een antwoord kreeg ik nooit.''

De Stichting Studenten Huisvesting (SSH) heeft lange wachtlijsten, weet Jantien, evenals Woningnet, de instantie die voor Utrecht en omgeving de huurhuizen verdeelt. Natuurlijk schreef ze zich in, zonder resultaat. Om moedeloos van te worden.

Particuliere bureaus probeerde ze ook. Niet allemaal, want iedere keer moet je weer inschrijfgeld betalen, terwijl het aanbod meestal schreeuwend duur is. ,,Vaak moet je bij aanvang drie keer het huurbedrag betalen: één keer voor de bemiddeling, één keer voor de borg en één keer de eerste maand 'vooruit'. Zelfs voor ouders is dat hoog. Wie heeft er zomaar, pak-'m-beet, 2000 euro op de plank?''

Na een half jaar bood Jantiens moeder aan dat ze weer thuis in Rhenen mocht komen wonen. Een andere broer ging het huis uit, dus was er weer ruimte. Voorlopig geeft dit haar rust -even een pauze in de kamerjacht, even geen advertenties meer kijken, noch op mailtjes reageren.

Andere voordelen zijn er ook. Geen zorgen meer over boodschappen en eten, de was wordt gedaan. Ze betaalt haar moeder het bedrag dat ze als thuiswonende student krijgt, 70 euro, en dan nog is ze goedkoper uit dan in Enschede op kamers. ,,Toen kocht ik aan het eind van de maand wel eens geen koekjes, dat heb ik nu niet.''

Daartegenover staat een groot nadeel: haar vrijheid is ze kwijt. ,,Dat mis ik nog het meest'', zegt Jantien, ,,Dat ik kan koken wat ik zelf wil, en eet wanneer ik wil. Dat ik mijn vrienden kan uitnodigen en zelf bepaal wanneer ik mijn huiswerk maak.''

Plus, puur praktisch, het gependel. Om tien voor zeven vertrekt haar trein vanuit Rhenen naar Utrecht. ,,Pijnlijk vroeg hoor. Dan ben ik iets na achten op school.''

Eigenlijk heeft ze niet eens zoveel kamers, appartementen of woningen gezien. Op papier al is het te klein, te duur, of allebei. ,,Mijn grens is 300 euro, verder kan ik niet gaan. Over een jaar houdt mijn studiefinanciering op, omdat ik al drie jaar gestudeerd heb. Daarna kan ik wel gaan lenen, maar daar wil ik voorzichtig mee zijn.''

Voor die 300 euro, benadrukt Jantien, wil ze een fatsoenlijke kamer. De (enkele) kamers die ze voor dit bedrag heeft gezien, waren niet groter dan een hok. ,,Als ik dat doe, word ik ongelukkig.''

Ze realiseert zich dat ze, met deze eisen, misschien haar hele pabo-tijd in Rhenen zal moeten blijven. Haar moeder vindt dat goed, die wil dat ze vertrekt als haar stiefbroertje -over twee of drie jaar- eindexamen heeft gedaan. Het vierde en laatste jaar van de studie wil ze een half jaar naar het buitenland voor haar stage, dan is ze sowieso bij haar moeder weg.

,,Alleen via-via kan ik denk ik aan een kamer komen. En dan nog ben ik bang dat het te duur is, want dan is het al gauw via Enschedese vrienden die in Utrecht een baan hebben gevonden. Die kunnen veel meer betalen dan ik.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden