Woningnood deel 6: Een woud van stapelbedden

Er is weer woningnood in Nederland. Hele groepen mensen vallen steevast buiten de boot. Vandaag deel 6: grote gezinnen.

Op de voordeur van José Vinken (40) prijkt een knaloranje advertentie die al van verre is te lezen. '25 procent korting op alle vinken', luidt de tekst, in hoofdletters geschreven. Om die woorden draait het, niet om de kleine afbeeldingen van een slavink, rundervink en saté-vink er vlakonder. ,,We hebben negen vinkjes'', lacht moeder Vinken, doelend op haar negen kinderen. ,,Zelfs met korting zijn ze niet te koop.''

De naam van de supermarkt heeft ze eraf geknipt, die is zo duur dat ze er geen reclame voor wil maken. Iedere cent telt, zeker nu alles door de invoering van de euro zoveel duurder is geworden. ,,Ik merk het nog elke dag'', foetert José Vinken. ,,Winkeliers kunnen vragen wat ze willen, ik snap niet dat er geen controle op al die prijsverhogingen is. Een bloemkool bij de Edah kost 2,49 euro! Ik heb er twee nodig. Op de markt kom ik niet eens meer. Vroeger haalde ik daar alles.''

Vóór de gulden plaatsmaakte voor de euro kon de familie Vinken al moeilijk een koophuis vinden -grote huurhuizen zijn er sowieso niet, daar hoeft zij niet naar te zoeken. Toen lagen de prijzen al hoog en resulteerde elke zoektocht in frustratie. Nu is dat nog erger -een doodgewoon huis kost 300000 of 400000 euro- en beseffen José en haar man dat een verhuizing er niet in zit. ,,Ik snap nooit hoe al die mensen zulke bedragen kunnen betalen'', gist José Vinken. ,,Ze hebben het over overwaarde en zo, maar als ik dat uitzoek, blijkt dat ze niet het hele verhaal vertellen.''

José en haar man Hans wonen met hun negen kinderen -acht eigen kinderen en een pleegkind- in een rijtjeswoning in Mierlo (Noord-Brabant). De oudste is 14 jaar, de jongste 14 maanden. Met veel passen en meten kunnen ze erin, al moeten de deuren van de slaapkamers open blijven omdat kledingkasten de weg versperren.

De vier meiden -Yentl, Zjoli, La-Vie en Vienna- slapen in één kamer, evenals de drie oudste jongens, Yari, Vinki en Bowi. In stapelbedden natuurlijk, de kamers zijn niet groot. De 3-jarige Yoshi slaapt nu nog alleen, totdat Djuliano (1) zich bij hem voegt. ,,Djuul slaapt nu nog bij ons'', vertelt José, wijzend op het baby-ledikantje naast haar bed. ,,Wij hebben de kleinste kamer. Alleen een gangpad om te lopen, meer hebben we niet nodig.''

Het huis is klein voor elf mensen en drie honden, maar onhoudbaar vinden ze hun situatie niet. Wél dromen ze van een extra slaapkamer en een zolder, vandaar dat ze bij elk bordje 'te koop' toch altijd even de vraagprijs checken. ,,We hebben uitgerekend dat 230000 euro onze grens is. Eigenlijk is dat al te veel, want daar komen de kosten koper en verbouwings- en inrichtingskosten nog bij.''

In Mierlo en omgeving krijg je daar niks meer voor, weet José. Een eenvoudig hoekhuis vlakbij kostte laatst al 253000 euro. Zelf zou ze nog wel eens een gokje willen wagen, maar Hans wijst er dan terecht op dat ze voorzichtig moeten zijn. De wasmachine kan kapot gaan, de tandarts komt er weer aan, en zo nog wat van die kostenposten waar je bij een groot gezin rekening mee moet houden.

Ze kent grote gezinnen die naar Friesland of België zijn gegaan omdat de prijzen daar lager liggen. José moet er niet aan denken, in Mierlo kent ze iedereen, en iedereen kent 'de Vinkjes'. ,,Ik hoef nooit kleren voor de kinderen te kopen, er staat regelmatig zomaar een zak voor de deur. De tandarts gaf laatst een tafelbiljart, in een nieuwe plaats zou je dat allemaal weer moeten opbouwen.''

Verhuizen naar buurgemeente Helmond zou qua afstand misschien kunnen. Daar worden in de grote Vinex-wijk Brandevoort wekelijks tientallen nieuwe huizen opgeleverd. José houdt het in de gaten, hoewel ze diep in haar hart weet dat Brandevoort onbetaalbaar is. Misschien geldt dat niet voor het huis waar laatst drie mannen zijn vermoord, zeggen José en haar man wel eens hardop tegen elkaar. ,,Niemand wil dat hebben, dan kán je niet veel vragen.''

Het meest ergerlijk vindt ze het (ogenschijnlijke) gemak waarmee ettelijke kopers de absurd hoge vraagprijzen betalen. Zolang de markt op deze manier verpest wordt, blijven de Vinkjes in hun huis aan de Schoolstraat wonen. Het liefst zouden ze bovenop hun serre een extra kamer bouwen, maar de gemeente wees dit af. ,,Heel flauw'', vindt José Vinken, ,,Aan de voorkant mochten we wel uitbreiden, aan de achterkant niet. Dat is toch gek?''

Aan Nell Coumans van de vereniging voor grote gezinnen (www.grootgezin.nl) vroeg ze laatst of er geen subsidiepotjes bestaan voor gezinnen met veel kinderen. Die zijn er niet, antwoordde Coumans, die vaker dit soort huisvestingsvragen van 'gezinsmanagers' krijgt. Vooral als de kinderen groter worden, krijgen ze volgens Coumans meer behoefte aan een eigen kamer, terwijl het gezinsbudget in dezelfde periode kleiner wordt, omdat oudere kinderen duurder zijn. ,,Een eigen kamer kan ik ze nooit bieden'', zegt José Vinken. ,,Dat konden de mensen vroeger ook niet, denk ik maar. We redden het wel, voorlopig gaat het goed.''

De extra kamer die ze graag willen hebben, is niet bedoeld om meer ruimte voor haar kinderen te creëren. ,,We willen meer pleegkinderen, er staan er nog 14000 te wachten.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden