Woningnood deel 5: Terug naar de jongenskamer

Er is weer woningnood in Nederland. Hele groepen mensen vallen steevast buiten de boot. Vandaag deel 5: gescheiden mensen.

Soms, bekent Haasjes, weet hij echt niet hoe het verder moet. Hoe langer zijn zoektocht naar een woning duurt, hoe meer hij zich realiseert dat hij misschien nog wel jaren bij zijn ouders moet blijven wonen. Voor de afwisseling logeert hij ook wel eens bij vrienden, of bij zijn zus - in al die huizen heeft hij wat kleren en een tandenborstel.

Misschien, zegt hij vaak tegen diezelfde vrienden, moet hij maar een caravan achter zijn auto hangen en dan, net als enkele Roma-families, op diverse plaatsen illegaal gaan staan. Zo kom je wel aan een woning: één van die beruchte Roma-families die menigmaal de krant haalden, kreeg laatst nog een keurig nieuwbouwhuis in Houten.

Sinds Haasjes op 6 december 2001, een dag na sinterklaas, zijn vrouw en kinderen verliet, slaapt hij in dezelfde zolderkamer als vroeger. Vroeger vond hij deze kamer leuk, nu komen de muren op hem af. Hoe lang moet hij hier nog blijven? Hoe lang moet hij zijn kinderen nog in de woonkamer van zijn ouders - hun opa en oma - ontvangen? Neem ook dit interview: zijn ouders zitten erbij, niets ten nadele van zijn ouders, maar het illustreert goed waarom hij er soms toe neigt 'het bijltje erbij neer te gooien'. Nooit een moment van privacy, nooit een plek om gasten te ontvangen. ,,Als ik mijn kinderen alleen wil spreken, moet dat bij McDonalds.''

Na zijn echtscheiding kreeg zijn (ex-)vrouw de kinderen toegewezen. Het huis werd verkocht, omdat geen van beiden geld genoeg had om daar alleen te blijven wonen. Zijn vrouw vond snel een huurhuis, omdat zij een urgentieverklaring kreeg als alleenstaand ouder die voor de kinderen moet zorgen. Haasjes kreeg niks, nog niet eens een advies hoe je in Utrecht of omgeving aan een woning zou kunnen komen.

Al ruim een jaar staat Peter Haasjes als woningzoekende bij de gemeente ingeschreven. De eerste maanden reageerde hij nog op diverse woningen die in de tweewekelijkse woonkrant worden aangeboden. De zogeheten reactietelefoon maakte hem snel duidelijk dat hij voorlopig geen enkele kans heeft. ,,Zo'n blikken computerstem vertelt je dan hoeveel mensen op diezelfde woning gereageerd hebben en welk rangnummer het huis gekregen heeft'', zegt Haasjes. ,,Dan hoor je bijvoorbeeld dat er 150 mensen gereageerd hebben, en dat jij op de 149e plaats staat.''

Een gesprek met een medewerker van het bureau woonservice (de naam belooft veel) ontnam hem vervolgens alle moed. Vijf tot acht jaar wachten is het minimum waar hij op moet rekenen. Doodleuk voegde de medewerker daaraan toe dat hij 'zich dan maar zelfstandig had moeten inschrijven toen hij trouwde en samen met zijn echtgenote een huis besloot te kopen'. ,,Alsof je op je huwelijksdag erbij stilstaat dat je ooit gaat scheiden'', briest Haasjes. ,,Ik was te perplex om te reageren, maar achteraf was ik zo kwaad.''

De medewerker gaf hem nog wat papieren mee over particuliere verhuurders en verzekeraars/beleggers met vastgoed. Hij benaderde ze allemaal, zonder succes. ,,Ik mag me niet eens inschrijven! Ze trekken het bedrag dat ik aan alimentatie moet betalen, zo'n 340 euro per maand, van mijn netto inkomen af en concluderen vervolgens dat ik dan niet genoeg overhoud om de huur te kunnen betalen. Tot nu toe vulde ik alles eerlijk in, maar ik denk dat ik voortaan maar verzwijg dat ik alimentatie moet betalen.''

En advertenties? Haasjes wordt al boos als het woord valt. Hij spelt ze elke dag, maar elk aanbod dat ook maar een beetje geschikt lijkt, valt even snel weer af omdat hij de prijs - 400 euro per maand, 500, 600, 700 euro - niet kan betalen. Zelf een advertentie zetten heeft geen zin, weet Haasjes - in wonderen op de Utrechtse huizenmarkt gelooft hij al lang niet meer.

Haasjes werkt al meer dan 20 jaar bij TPG. Op een dag toog hij naar het bedrijfsmaatschappelijk werk. ,,Een spontane dame en een goed gesprek, maar ik schoot er niets mee op'', zegt hij. Huur een huisje in een recreatiepark, verzon zij. Alsof hij dat zou kunnen financieren.

Een paar maanden geleden is hij, ten einde raad, een 'briefwisseling' met de wethouder volkshuisvesting, Marie Louise van Kleef, begonnen. Eén keer kreeg hij antwoord, daarna heeft hij nooit meer iets gehoord.

Een gezonde man, een vast inkomen, goed contact met zijn zoons (12 en 16) en goed van de tongriem gesneden. Als hij al geen huis kan vinden, wie dan wel? ,,Asielzoekers, kraakwachten, gehandicapten, ex-gedetineerden, roma-families'', somt hij wrang op. ,,Voor iedereen wordt wat geregeld, behalve voor gescheiden mensen die níet de kinderen toegewezen kregen. Soms lijkt het wel alsof ik een besmettelijke ziekte heb. Als je gescheiden bent, word je buiten de maatschappij geplaatst.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden