Woningnood deel 2: Het is hier net een gevangenis

Er is weer woningnood in Nederland. Hele groepen mensen vallen steevast buiten de boot. Vandaag deel 2: senioren op zoek naar een aangepaste woning.

De heer A. Vermeij (61) keek er jaren geleden nog zo naar uit. Een ouderenflat waarin hij zich vrijelijk met zijn rolstoel zou kunnen bewegen, een appartement met hoge wc en brede deuren. Nu hij er eenmaal zit, blijkt zo'n flat minder geschikt voor gehandicapten dan gedacht.

,,In huis zijn geen drempels'', vertelt Vermeij. ,,Buiten echter wél. Dus ben ik nóg afhankelijk van anderen: nooit kan ik zelf naar buiten. En als ik buiten ben, moet mijn vriendin thuis blijven, omdat ik niet zelf naar binnen kan. Het is hier net een gevangenis.''

Samen met zijn vriendin C. van der Woldt (56) woont hij nu vier jaar in een ouderenflat van Woningstichting PWS in het centrum van Rotterdam. Het liefst waren ze in hun geliefde Rotterdam-Noord blijven wonen, maar daar was geen geschikte woonruimte voor een rolstoelgebruiker te vinden. Vermeij raakte in 1992 door een herseninfarct linkszijdig verlamd en is sindsdien invalide.

In het begin, zegt Van der Woldt, waren ze zo blij met hun nieuwe flat. De grootste vooruitgang was de lift - een doodnormale voorziening die in hun oude huis ontbrak. ,,Helaas zagen we de drempels over het hoofd. Ook PWS had daarop moeten wijzen, zo'n huis verhuur je toch niet aan een invalide in een rolstoel?''

Om zijn flat te bereiken, moet Vermeij eerst een zware buitendeur - die hij niet zelf kan bedienen - passeren. Vervolgens gaat hij met de lift naar boven, waar hij op een grote binnenplaats uitkomt. Tenminste, als hij eerst nog een tussendeur, inclusief hoge drempel, voorbij is. Aan die binnenplaats grenzen tientallen zelfstandige flats, elk ook weer met een hoge drempel onder de buitendeur. Over beide drempels, die onder de tussendeur en de eigen buitendeur, liggen grote plankieren, zodat Vermeij er met de rolstoel overheen kan.

,,Ik heb wel eens gedreigd die plankieren weg te halen'', lacht Vermeij. ,,Toen kreeg ik toch een commentaar! Bijna alle buren hebben die planken nodig als ze hun boodschappenwagentje gebruiken.''

De tussendeur kwam overigens eerst direct uit op de trap. Op een dag nam Vermeij de bocht met zijn scootmobiel net niet helemaal goed. ,,Voor ik het wist, lag ik onder aan de trap, met de scootmobiel boven op me. Een wonder dat ik nog leef, ik had een engeltje bij me. Daarna hebben ze de tussendeur pas verschoven - nu komt ie uit op de lift.''

Gelukkig, zegt hij zelf ook, heeft hij nog zijn humor. Onbegrijpelijk eigenlijk, want het liefste is hij veel buiten en juist dat is onmogelijk zolang hij nog niet in een aangepaste seniorenwoning woont. Op zo'n woning moet hij wachten, misschien wel jaren.

De cijfers stemmen hem en zijn partner somber. Het Steunpunt Ouderen becijferde onlangs dat alleen al Rotterdam-Noord - waar Vermeij en Van der Woldt het liefst naar willen terugkeren - 2700 ouderenwoningen tekortkomt. In de krant lazen ze dat het aantal ouderenwoningen in 2030 verdubbeld zou moeten zijn. ,,Ze zeggen altijd dat je in Nederland van de wieg tot het graf verzorgd wordt'', grapt Vermeij. ,,In werkelijkheid moet je op alles wachten. Ik moet nog aanvragen wanneer ik dood mag gaan.''

Op dit moment wacht Vermeij op de keuring voor de zogeheten zorgindicatie. De aanvraag daarvoor is, met hulp van het ouderenwerk, de deur uit. Zo'n indicatie is nodig om in aanmerking te komen voor een aangepaste woning. Een arts van de GGD moet langskomen om zijn situatie te beoordelen. ,,Alleen al die aanvraag kan twee maanden duren'', weet Van der Woldt.

Wrang genoeg doen die twee maanden er nauwelijks toe, omdat het complex dat het paar op het oog heeft, nog lang niet af is. Hoog op hun verlanglijstje staat een flat met levensloopbestendige appartementen van Humanitas en PWS, dat vlakbij de Euromast verrijst. Eerder bouwde Humanitas met groot succes zo'n complex aan de Bergweg. Van der Woldt: ,,Die flats zijn zo po pulair, daar moet je zeven jaar op wachten. Stel dat die zorgindicatie lukt, dan staan we alleen nog maar op een wachtlijst. En dan is er wel geld voor een kerstman met een dildo - kunst noemen ze dat - en worden er miljoenen met die Betuwelijn weggegooid.''

Aanvraagformulieren, wachtlijsten, keuringen, Vermeij en Van der Woldt zijn het zat. Neem die buiten- en tussendeur van hun flat, die voor Vermeij aangepast zouden worden. Met een afstandsbediening zou hij de deuren gemakkelijk vanuit zijn rolstoel kunnen openen. De gemeente zou dit uit de pot van de wet voorzieningen gehandicapten vergoeden. Toen puntje bij paaltje kwam, gold dit volgens de gemeente niet voor de buitendeur. ,,Die collectieve ingang moest PWS doen'', maakt Van der Woldt zich opnieuw kwaad. ,,PWS verwees ons terug naar de gemeente. Ze sturen ons van het kastje naar de muur. Tóen besloten we te verhuizen.''

Tot het zover is, raakt de deurpost van de wc elke dag meer beschadigd. Omdat Vermeij met zijn rolstoel de draai niet goed kan maken, staan er dikke krassen in het hout. Eén kamertje kan hij om dezelfde reden niet eens in.

,,Ik zou zo graag nog een paar jaar leuk willen leven'', zegt hij.

,,We zullen moeten wachten, er zijn te weinig ouderenwoningen'', sust zij.

Hij: ,,Of te veel invaliden.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden