Wonen in een Palestijnse stad met bloembakken en Armani

Manal TosBeeld RV

Vijftig jaar geleden begon voor Palestijnen de bezetting. In Israël zeggen sommigen: het bijbelse land werd bevrijd. Wat doet dat conflict met Israëliërs en Palestijnen? Vandaag: lerares Manal Tos.

Ze draagt een skinny spijkerbroek, een gebloemde hoofddoek en lippenstift van Mac. Ze staat ietwat schuchter te wachten op het centrale plein van Rawabi, een nieuwe Palestijnse stad en de eerste die planmatig wordt gebouwd. Als we gaan zitten, is te zien dat ze haar jeugdpuistjes heeft verborgen onder een goeie foundation.

Manal Tos (28) houdt van shoppen. "Dat doe ik het liefste in mijn vrije tijd. Alles vergeten."

Rawabi, het geesteskind van de Palestijnse miljardair en visionair Bashar Masri, is haar op het lijf geschreven. De Palestijnse stad in wording - de eerste bewoners zijn er het afgelopen jaar ingetrokken - lijkt in weinig op andere Palestijnse dorpen en steden. Geen rotzooi op straat, maar in vuilnisbakken. Geen chaotisch verkeer, want een heus verkeersplan. Geen stoffig pad, maar een echt trottoir voor de voetgangers. Bloembakken en onder de huizen zelfs parkeergarages. "Het is hier fijn voor mijn twee dochtertjes en heel veilig, er is 24 uur per dag bewaking. En ik hou vooral van de rust hier. Eindelijk een Palestijnse stad met rust."

Manal geeft wiskunde en natuurwetenschap op de eerste school van de nieuwe stad, de Rawabi English Academy. Een jaar geleden kwam ze terug uit de Verenigde Arabische Emiraten. "Het leven is beter geworden hier", zegt ze.

Geen politiek type

Maar terugkomen naar Palestina betekent toch ook opnieuw de realiteit van de bezetting? "De bezetting was er al toen ik werd geboren, en de bezetting is er nog steeds. Je raakt eraan gewend. Je moet eraan gewend raken."

Haar familie woont in Hebron, die van haar man in Betlehem. Beide een eind rijden van Rawabi, gelegen nabij Ramallah. En dan zijn er altijd de controleposten van het Israëlische leger op de Westoever. "Je kan er niet aan ontkomen, je kan het ook nooit vergeten, maar je moet ermee leven."

Een 'politiek type' is ze niet. "Ik wil er niet de hele tijd over praten, ik wil ook niet dat mijn kinderen erover praten. Het is iets wat in ons leven gebeurt, daar doe je niks aan."

Eindelijk een thuis

De bezetting heeft veel facetten waarvan buitenstaanders zich niet bewust zijn. Het feit dat er bijvoorbeeld tot nu toe geen merkkleding te koop was in Palestina. Rawabi heeft jaren gelobbyd om ze allemaal binnen te halen: Ralph Lauren, Kors, Armani, Diesel, Tommy Hilfiger, Hugo Boss, Versace.

De firma's waren aanvankelijk huiverig. Ze wilden niet in politieke kwesties belanden. Maar ze kwamen over de brug.

Nu lijkt Rawabi op Schiphol Plaza, maar dan zonder Hema. Je struikelt over de dure merknamen, en belastingvrij is het hier niet.

De Palestijnse middenklasse heeft eindelijk een thuis gevonden. Net als Manal Tos. "Ik wil gewoon leven. En wil genieten van het leven."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden