Review

Wonderlijke tijdreis naar jaren vijftig

Evenals Judy Garlands Dorothy in 'The wizard of Oz' droomt David van een plezieriger bestaan, ver weg van het eenoudergezin waar hij samen met zijn meer wereldse tweelingzus Jennifer deel van uitmaakt en ver weg van het oppervlakkige highschoolwereldje dat de jaren negentig hem bieden. David is de grootste fan van de fifties-soap 'Pleasantville', waarin nette families een ongecompliceerd bestaan leiden in een wereld die altijd zonnig is en de debuterende scenarioschrijver en regisseur Gary Ross is niet te beroerd om de opgewonden David (Tobey Maguire) en de tegenspartelende Jennifer (Reese Witherspoon) via een magische ingreep met de verheerlijkte soap-wereld kennis te laten maken.

Waar Dorothy echter van het grauwe Kansas in het kleurige Oz belandde, daar stuiten David en Jennifer in Pleasantville op een symbolische zwart-wit-wereld, waar ze als de soap-tieners Bud en Mary-Sue maar moeilijk kunnen aarden. De tuinhekjes zijn er hagelwit en het basketbalteam scoort er altijd, maar de boeken hebben er blanco bladzijden en de echtparen slapen er in aparte bedden. Er bestaat wel zoiets als 'Lover's Lane', maar daar worden door geliefden slechts handjes vastgehouden. Seksualiteit, creativiteit en het vrije gedachtegoed bestaan er eenvoudigweg niet en het is aan het hervormingsgezinde duo - met Jennifer voorop - om het slaperige Pleasantville tot leven en daarmee letterlijk tot kleur te wekken.

Wonderschoon zijn die eerste scènes waarin het tot leven gewekte gevoelsleven van de personages de monochrome wereld voorzichtig inkleurt. Jennifer legt haar soap-moeder Betty (gespeeld door een prachtige Joan Allen) uit wat masturbatie eigenlijk is en niet veel later zien we een boom in volle bloei staan. De scène waarin David/Bud de roze wangetjes van zijn aanvankelijk nogal angstige soap-moeder weer voorzichtig camoufleert, waardoor die ellendige grijze kleur weer terugkeert, is misschien wel de meest vertederende van de hele film. In Mr. Johnson, de door Jeff Daniels gespeelde eigenaar van de milkshake-bar die voor het eerst kennisneemt van Van Gogh en zelf aan het schilderen slaat, vindt soap-moeder Betty een liefdevolle geestverwant. Soap-vader George (gespeeld door een voortreffelijk meesmuilende William H. Macey) is met de meerderheid van Pleasantville minder blij met de veranderingen. Een groot deel van Pleasantville zal zich uit angst voor de nieuwe invloeden zelfs fel tegen de 'kleurlingen' keren.

Als zoon van een scenarioschrijver die tijdens senator McCarthy's communistenjacht op de zwarte lijst belandde, komt regisseur Ross tegen het einde met een politieke agenda op de proppen. Met winkelbordjes als 'No coloreds' roept hij de Amerikaanse rassenscheiding in herinnering, het ingooien van winkelruiten verwijst naar de beroemde 'Kristallnacht' en de scène waarin de plaatselijke brandweer een boekverbranding organiseert is een regelrechte kopie van Truffauts 'Fahrenheit 451'. Dit politieke slot doet wat geforceerd aan en omdat alle problemen tegen het einde van tafel worden geveegd, heeft de film 'Pleasantville' uiteindelijk toch nog veel weg van de soap 'Pleasantville'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden