'Wolven zijn bepaald geen prettige huisdieren'

TERHEIJDEN - Het opvangcentrum voor wolven van Theo van Hilst? De vriendelijke garagehouder in Den Hout wil wel even uittekenen hoe je daar komt. “Je ziet het vanzelf. Je bent er aan het eind van de wereld.”

JAN SLOOTHAAK

Bij het 'wolvencentrum' in Terheijden, iets ten noorden van Breda, heerst op deze heldere vriesdag de stilte, die je op zo'n plek kunt verwachten. Des te groter is het helse kabaal als je aanbelt. Het keffen en blaffen van enkele tientallen honden is oorverdovend. “Tja”, zegt Theo van Hilst, “dit is ook een hondenasiel, en we hebben in deze carnavalsweek extra veel logés, zeker zo'n veertig honden.”

Op het erf sta je ineens oog in oog met vier wolven. Loepie van vier jaar is mensen gewend. Zij kijkt de bezoeker met haar gele ogen strak aan. Er gaat iets dreigends van uit. Onwillekeurig ben je toch blij, dat zij achter een stevig hek staat. Verderop loopt een jonge naamloze wolf rusteloos heen en weer. “Die is geen mensen gewend en schuw”, zegt Van Hilst. In een kennel verderop lopen Lupa en Pokino, die Van Hilst zelf heeft gekocht om er van te leren.

Een opvangcentrum voor wolven in Nederland? Theo van Hilst: “Er zijn altijd mensen die exotische dieren willen houden.” Slangen, brulkikkers, schildpadden en apen bijvoorbeeld. En nu zijn wolven in trek. “In Amerika is het al jaren een rage en Amerika is vaak trendsettend voor Europa.” En er is een jeugdserie voor de tv: 'Fang, de wolfshond'. Een geromantiseerd verhaal, dat mensen verleidt om een wolf te kopen.

Pas als de dieren opgroeien, krijgen de eigenaren door dat ze onhoudbaar zijn. Je kunt er makkelijk aankomen, vooral in België, vertelt Theo van Hilst. In hondeblaadjes staan advertenties met teksten als: “Begin maart nest wolfskruisingen, 75 procent wolf en 25 procent Duitse herder.” “Dat ze ook afstammen van een Duitse herder is vaak een rookgordijn. Meestal gaat het om zuivere wolven. Maar zelfs al zijn het voor 75 procent wolven, dan nog overheerst de aard van de wolf”, aldus Van Hilst. Weliswaar zijn er wetten die handel in wolven verbieden, maar de geringe straffen maken het volgens hem toch lucratief.

Eind vorig jaar is de Stichting opvangcentrum wolven, geruggesteund door de Dierenbescherming, van start gegaan. Van Hilst had al langer belangstelling voor de wolf. “Ik train honden. Eigenlijk moet je zeggen opvoeden, het verbeteren van probleemgedrag.”

Om beter inzicht te krijgen in hun gedrag ging hij terug naar de oorsprong van de hond. Zo kwam hij bij de wolf terecht. “Hondengedrag is voor een deel te herleiden tot het oorspronkelijke wolvengedrag.” Bij wijze van studie-object schafte Van Hilst zich in België twee wolvenpups aan, Lupa en Pokino. “Ik heb daar veel aan gehad, en zelfs mijn systeem van hondenopvoeding omgegooid. Minder corrigerend en meer stimulerend.”

Door zijn wolven-project kreeg Theo contacten die hem duidelijk maakten, dat er een trend was wolven te houden. Hij schat, zich baserend op telefoontjes van verontruste eigenaren, dat er minstens zo'n dertig in Nederland zijn. Ook de ontwikkeling van de prijzen wijst op een rage. Aanvankelijk kostte een wolf zo'n vijfhonderd gulden. “Nu worden er al prijzen neergeteld van 1 500 tot 6 000 gulden.”

Drs. P. maakte naam met zijn liedje 'Troika': troika hier, troika daar, waarbij kinderen voor de wolven werden gegooid om ze weer even tevreden te stellen. Maar mensen aanvallen - het 'Roodkapje-syndroom', noemt Van Hilst het - doen wolven niet gauw. Na verloop van tijd gaan de dieren echter wel ernstige problemen veroorzaken.

“Wolven zijn geen prettige huisdieren. Zindelijk worden ze nooit. Ze piesen overal in je huis. Als ze eten, kun je maar beter uit de buurt blijven. Want voordat je het weet, heb je een beet te pakken. Bovendien bijten en scheuren ze je hele meubilair kapot. Toch hechten de eigenaren er blijkbaar zo aan, dat ze er moeilijk afstand van doen.”

“Mensen bellen ons op om te vragen hoe ze het dier moeten aanpakken en niet omdat ze ervan af willen. In de telefoontjes tonen ze zich vaak terughoudend, vertellen niet wie ze zijn en waar ze wonen”, aldus Van Hilst. Overigens hoeft die geheimzinnigheid niet. “Ik garandeer anonimiteit.”

Eigenlijk verbaast het hem dat hij nu al twee wolven aangeboden heeft gekregen. “Ik had er op gerekend, dat het zeker een jaar zou duren. Je moet eerst een zekere bekendheid krijgen.” Voor Loepie wordt gezocht naar een plekje in een educatief centrum. Zij is te lang onder de mensen geweest, om te worden uitgezet in een reservaat. Voor de schuwe (naamloze) wolf - aangemeld via het opvangcentrum voor exotische dieren AAP - wordt wel een plekje gezocht in een natuurreservaat. Er zijn contacten met Schotland, waar plannen zijn voor een 'wolvenbos'. Natuurreservaten met wolven zijn er ook in Polen en Oost-Duitsland.

In Nederland zijn er biologen die ijveren voor zo'n reservaat op de Veluwe. Niet erg realistisch, vindt Van Hilst. De laatste wolf die in Nederland in het wild leefde, werd in 1897 gesignaleerd bij Heese. Naarmate de moderne maatschappij oprukte, verdwenen ze uit ons land. Wolven leven in roedels van tien tot vijftien dieren, en die hebben zeker een territorium van 70 of 80 vierkante kilometer nodig.

In Nederland is geen leefruimte voor wolven. Elders in Europa zijn ze wel weer in opkomst. Verwacht wordt dat ze door de bossen op de Frans-Duitse grens een route vinden naar de Belgische Ardennen. Oorzaak is dat wolven allengs meer beschermd worden. Mogelijk speelt ook een rol, dat er veel aandacht is voor herstel van ecologische structuren en toenemende bebossing.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden