Review

Woest woud wordt snel suf dodenbos

De Indiaas-Amerikaanse thriller-regisseur Shyamalan ('The Sixth Sense', 'Signs') houdt ook bij zijn vijfde film vast aan zijn succesformule: er is een geheim en ik mag het u hier niet verklappen. Ook voor 'The Village' geldt een spreekverbod. Zelfs ín de film, deze keer!

Het verhaal gaat over een dorp in de wouden van Pennsylvania, gezien de kleding vermoedelijk einde 19de eeuw, gevuld met archaïsch sprekende mensen die moeite hebben zich te uiten en die bang zijn voor iets onbenoemds in het woud.

'Those we don't speak of' noemen ze die vreemde wezens. Ze worden aangetrokken door 'the bad color' (rood), maar zijn zelf angstig voor geel, zo wordt verteld. Soms bezoeken de wezens 's nachts het dorp en dan laten ze bloederige, gevilde hondjes achter. Toch zal iemand een keer dat bos in moeten. Medicijnengebrek zorgt voor doden onder de dorpelingen, en de stad ligt aan de andere zijde van het woud.

Dan is er de blinde Ivy Walker (gespeeld door nieuwkoomster Bryce Dallas Howard, dochter van regisseur Ron) die wanneer haar geliefde dodelijk gewond in bed ligt, de tocht aanvaardt. Ze is dan wel blind, maar dat merk je bijna niet. Ze gaat alleen het woud in, gehuld in spiksplinternieuwe gele cape. Geelkapje.

Klinkt goed, niet? Blinde heldin, afgelegen dorp, vreemde wezens, gele capes, ouderlingen, de 19de eeuw. Karakters die prachtige namen dragen als Lucius Hunt en Ivy Walker. En regisseur Shyamalan die wel weet wel hoe hij een woud moet filmen. Het kraakt, knispert en huilt, en 's nachts zie je er geen hand voor je ogen. Shyamalan noemt bovendien 'Wuthering Heights' als inspiratiebron, een boek waarvan je graag zou zien dat een geraffineerd griezelfilmer als hij er eens iets mooi-raadselachtigs van zou maken.

En toch gaat het rap mis met 'The Village'. Geen film die zoveel gewicht kan verdragen. Inhoudelijk doet 'The Village' meer denken aan het plechtstatige 'Dogville' van Lars von Trier dan aan het meeslepende 'Wuthering Heights'. (Opmerkelijk detail is dat de bijzondere Howard Nicole Kidman zal opvolgen als Grace in von Triers Amerika-trilogie.) Net als 'Dogville' handelt 'The Village' over het verlies van onschuld en de angst voor het vreemde, alleen anders dan in 'Dogville' wil Shyamalan die angst vergoelijken. En dat doet hij vrij onhandig, al mag ik daar hier het fijne niet van vertellen. De soms verstijfde soms juist gemaniëreerde steracteurs lijken gebukt te gaan onder die morele pretenties.

William Hurt is als hoeder Edward Walker zelfs wat potsierlijk in zijn bijbels spreken over dat waarover hij niet mag spreken.

En echt eng wordt het niet. Uit films als 'The Blair Witch Project' of 'The Sixth Sense' weten we allang dat de diepste angst de angst voor het donker is; de angst voor het graf. Prachtig is in 'The Sixth Sense' de scène waarin het jongetje 's nachts niet naar de wc durft, bang dat de doden hem zullen bespringen. Jammer dat Shyamalan nu meent aan die angst zo'n dwaze gestalte te moeten geven.

En dwazer nog is het geheim, dat niet zozeer ongeloofwaardig is maar de juiste vorm mist. Shyamalan is al vaker vergeleken met Hitchcock. Net als de grote Brit komt de regisseur in iedere film ook even zelf voorbij. (Deze keer -symbolisch!- slechts als weerspiegeling in een glazen deur.) Hitchcock maakte het beroemde verschil tussen 'suspense' en 'surprise', tussen dat wat wordt opgebouwd en dat wat uit de lucht komt vallen.

Het eerste leidt tot spanning, het tweede tot onverschilligheid. De onthullingen in 'The Village' doen je te weinig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden