Woekerpolissen moeten aan banden, hoe het DSB-drama ook afloopt

De markt vertoont soms rare kuren. In de jaren negentig werden de wettelijke maximumtarieven voor provisies op koopsompolissen afgeschaft in de verwachting dat banken en verzekeraars dit zelf zouden reguleren. Lees: elkaar zouden aftroeven met lage prijzen, met de consument als lachende derde. Niets bleek minder waar. Niet alleen DSB blijkt zijn klanten een loer te hebben gedraaid met provisies tot meer dan 80 procent. Deze wanpraktijken komen vaker voor, aldus toezichthouder AFM in juni aan het ministerie van financiën.

Helaas bleven bankklanten verstoken van die kennis. Daar was het DSB-drama voor nodig. Het enige voordeel van de val van het imperium van Scheringa is dat iedereen nu wel wakker is geschud. Tekenend is dat zelfs de liberalen hun vertrouwen in zelfregulering van de financiële sector kwijt zijn: VVD’er Frans Weekers schaarde zich deze week in het koor van parlementariërs die herinvoering van de wettelijke maximumprovisies willen. Dat gaat minister Bos te ver. Hij wil het effect afwachten van nieuwe regels die sinds begin dit jaar gelden.

Dat de Kamerleden daar weinig fiducie in hebben, is volstrekt begrijpelijk. Ze hebben vaker te horen gekregen dat nieuwe regels financiële woekerpraktijken zouden uitbannen. Zorgplicht of niet, banken en verzekeraars blijven een loopje nemen met de consument. Die wordt binnengelokt met een aantrekkelijke hypotheekrente. Wat hij verder krijgt aangesmeerd is een stuk minder begrijpelijk dan een simpel rentepercentage. Ettelijke DSB-klanten hebben zich met het zetten van een handtekening zwaar in de nesten gewerkt. Eigen schuld, dikke bult? Wel in een goed functionerende, transparante markt. Maar daarvan is bij deze ingewikkelde financiële producten geen sprake. De consumenten die zich door Scheringa en anderen in de maling hebben laten nemen, verdienen mededogen.

De staat hoeft de consument niet over de hele linie met regeltjes in bescherming te nemen. Wie een achtergestelde lening afsluit, weet dat tegenover de hoge rente ook een hoger risico staat. Zo’n vuistregel – hoog rendement, hoog risico – mag een ieder geacht worden te bevatten, en het is dan niet aan de staat om in de buidel te tasten als het misgaat. Maar de markt van de koopsompolissen is zo ondoorzichtig, en banken en verzekeraars tonen zich juist hier zo gewiekst en hardleers, dat klaarblijkelijk niet te ontkomen valt aan een gerichte vorm van wettelijke regulering.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden