WK-brons zegt Thomas toch meer dan EK-zilver

SAVALEN - Iedere zichzelf respecterende sport organiseert eens in de zoveel tijd een wereldkampioenschap. Zo ook het allroundschaatsen voor vrouwen. Het toernooi, dat het afgelopen weekeinde in het Noorse gehucht Savalen werd gehouden, was zo'n WK. Al vertoonde het in de praktijk verdacht veel overeenkomsten met een Europees kampioenschap.

Het was maar goed dat één Kazachstaanse, drie Japanse, drie Amerikaanse en twee Canadese schaatssters de moeite hadden genomen naar Savalen af te reizen. Hun inbreng zorgde voor wat internationale pasteltinten temidden van het primaire kleurengeweld uit Europa. Zo was er zilver voor de Kazachstaanse Ludmilla Prokasjeva en een zesde en negende plaats voor de Japanse rijdsters Mie Uehara en Maki Tabata. Ook de Amerikaanse Moira d'Andrea, die getraind wordt door 'onze' Gerard Kemkers, schaarde zich nog net bij de beste twaalf. De rest van de wereld-buiten-Europa moest genoegen nemen met de staart van het klassement.

Met winst op alle vier de afstanden - iets wat vóór haar alleen Beth Heiden en Andrea Ehrig voor elkaar hadden gekregen - bewees Gunda Niemann voor de vierde keer dat zij de beste allroundschaatsster van de wereld is. Meer dan een volle ronde (39,25) bleef zij voor op haar naaste belaagster Prokasjeva. Het brons ging naar Annamarie Thomas, die na drie afstanden nog tegen een vierde plaats aanhikte. Om toch nog op het podium terecht te komen, bleven Thomas twee mogelijkheden over: op de vijf kilometer moest ze ruim een seconde sneller schaatsen dan Prokasjeva; mocht dat niet lukken, dan kon ze alleen nog maar duimen dat titelverdedigster Hunyady op diezelfde afstand 2.40 seconden op haar zou achterblijven.

Na een rechtstreeks duel met Prokasjeva, dat gewonnen werd door de 26-jarige Kazachstaanse, wist Thomas dat haar eerste kans verkeken was. Ze klampte zich vast aan de gedachte dat ze nooit eerder zo'n goede 5000 meter gereden had en dat het Huyady waarschijnlijk heel wat moeite zou kosten haar dat na te doen. “Ik moest wel”, verklaarde de 23-jarige schaatsster uit Bantega. “Normaal is het altijd zo dat ik de winst moet behouden, maar nu moest ik Hunyady terug zien te pakken. Vandaar dat ik zo hard reed als ik kon.” Met spanning volgde ze de Hunyady's race en wist halverwege al dat ze zich kon ontspannen. De derde plaats was voor haar en voor niemand anders.

Hoewel Thomas bij hoog en bij laag volhield dat ze blij was met haar derde plaats, moest ze toch haar teleurstelling wegslikken over het feit dat het brons eigenlijk zilver had moeten zijn. “Als ik op de 500 meter niet zo verschrikkelijk de mist was ingegaan. . .”, speculeerde Thomas. Het begon al met de ontdekking dat ze de verkeerde kleding had meegenomen. Van de drie schaatspakken die ze bij zich had, had ze uitgerekend de outfit meegenomen waar te veel reclame op zat. Haar vriend Bart Veldkamp haalde op een holletje een ander pak, maar ook dat bleek niet het juiste te zijn. “Ik was nog niet eens gestart en al gestresst van hier tot aan Tokio”, vertelde Thomas, die voor het eerst van haar leven aan een wereldkampioenschap deelnam. “In vijf minuten tijd heb ik drie pakken aangetrokken en toen ik eindelijk weg was, kreeg ik nog een valse start ook. Daarna ging alles mis. Ik kwam niet in mijn slag, raakte geen enkele afzet en had zo'n angst voor de laatste binnenbocht, dat ik geen slag meer durfde te maken. Ik deed niets meer en dat is jammer, want als ik een normale rit had gereden, was ik uiteindelijk tweede geworden. Ik baalde er verschrikkelijk van, vooral omdat ik anders nooit zo slordig ben.”

Aftreksel

Hoewel Thomas grif toegaf dat het wereldkampioenschap qua ambiance maar een flauw aftreksel was geweest van het twee maanden eerder in Heerenveen gehouden Europees kampioenschap, betekende het zojuist behaalde brons toch meer voor haar dan het zilver van Heerenveen. “Afgezien van de 500 meter heb ik hier beter gereden dan daar. Bovendien is dit toch een WK en ben ik van Europa toch weer de nummer twee”, stelde ze voldaan vast. Carla Zijlstra was minder tevreden over zichzelf. “Ik heb één superafstand gereden en de rest was minder”, zei de Groningse, die in het eindklassement een achtste plaats innam.

Met de 'superafstand' doelde Zijlstra op de 3000 meter. Na een prachtig gereden vlakke race bleek ze slechts 0,3 seconden later gefinisht te zijn dan Niemann, die veel te snel van start was gegaan en al snel buiten adem raakte. Nooit eerder was het vaak genoemde 'gat' tussen Zijlstra en het Duitse krachtmens zo klein geweest. “Ik ben blij dat ze zo'n belabberde 500 meter rijdt”, gaf Niemann toe. “Anders zou ik me lang niet zo gerust voelen op een goede afloop.” Haar vooruitgang op de korte afstanden heeft Niemann te danken aan haar nieuwe trainer, die zich jarenlang bezig heeft gehouden met de Duitse sprintploeg. “Zijn trainingen zijn een uitdaging voor me, omdat hij me nieuwe impulsen geeft”, vertelde de 28-jarige schaatsster uit Erfurt, die na haar mislukte Olympische Spelen in Lillehammer nog te kennen gaf dat ze geen schaats meer kon zien. “Tijdens de Spelen van Nagano zit ik thuis met twee kinderen”, verklaarde ze destijds.

Gisteren kon ze zich van die uitspraak niet veel meer herinneren. “Heb ik dat gezegd? Dat was dan een eerste reactie, die voortkwam uit teleurstelling. Onderweg naar huis wist ik al dat ik door zou gaan met schaatsen. Minstens tot aan Nagano.”

Eenmaal terug in Erfurt las ze in de krant dat haar trainster Gaby Fuss enkele negatieve uitlatingen had gedaan over haar manager Oliver Stirnemann. Niemann, die haar jaarinkomen van 400 000 mark te danken heeft aan de sponsors die Stirnemann haar levert, bedacht zich geen moment. Ze dankte Fuss af en ruilde haar in voor sprinttrainer Kneupel. En daar, vertelde ze in Savalen, heeft ze tot nu toe nog geen moment spijt van gehad. Na een leven in een geïsoleerd team, dat bestond uit de strenge Fuss en haar twee discipelen Niemann en Warnicke, geniet ze intens van de grote ploeg die Kneupel onder zijn hoede heeft. “Ik wil blijven schaatsen zolang ik het leuk vind”, zegt ze. “En ik vind het nog steeds toller Spass. Ik verheug me vooral op volgend jaar, wanneer ons WK gecombineerd wordt met dat van de mannen. En als de ISU (internationale schaatsunie - red.) nou ook nog eens wat nieuwe dingen zou bedenken, hield ik helemaal nooit meer op met schaatsen. Zou het bijvoorbeeld niet leuk zijn wanneer er, net als bij het wielrennen, een achtervolging werd georganiseerd? Zodat het publiek meteen weet wie er gewonnen heeft?”

In Savalen wist het publiek (welk publiek?) dat bij Tonny de Jong in elk geval niet. Na twee afstanden stond de 20-jarige Langezwaagse op een tiende plaats en was het nog maar helemaal de vraag of ze zich na de 1500 meter zou kunnen plaatsen voor de langste slotafstand. De verschillen tussen haar en de haar omringende schaatssters waren zo klein, dat de spanning er tot het laatste moment in bleef. “Ik moest heel hard en dat deed ik”, herinnerde De Jong zich. “Ik heb de race niet volgens een bepaald schema ingedeeld. Van het begin tot het eind ben ik er gewoon voor gegaan.” Met een snelle laatste ronde en een eindtijd van 2.10,77 was het gevaar echter nog niet geweken, omdat de Japanse Tabata zich tussen haar en de rest inschoof. De Jong werd uiteindelijk gered door Dascalu, D'Andrea en Toensberg. Een tiende plaats op de vijf kilometer leverde haar een tiende plaats op in het eindklassement. Daarmee eindigde ze twee plaatsen hoger dan op het WK van vorig jaar in Butte. Dat was al net zo'n gammel toernooi als dat in Savalen, schamperde De Jong. Niet te vergelijken met het EK, waar ze derde werd. “Dat is veel grootser en mooier en sprak me veel meer aan.” Al met al kan vrouwentrainer Ab Krook terugkijken op een geslaagd seizoen. “De vrouwen hebben geleerd een vlakke race te rijden”, evalueerde de trainer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden