Wit

Als ik witte lakens,witte gordijnen,witte wanden en een wit plafond zie dan ben ik weer daar.

1942-Oorlog.Ik werd geboren als 8e dochter in een gezin met hardwerkende ouders.Zij werkten beiden in hun eigen groentenzaak.Inde oorlog ging veel verloren,maar in ons gezin was ook winst,er werden drie gezonde kinderen geboren.Twee meisjes en een jongen en ik was de middelste.

1945-Bevrijding.Herinneringen aan sneetjes brood met suiker en appeltaartgebak bij de vele verjaardagsfeestjes in ons gezin.

1946-De kleuterschool lachte mij toe. HELAAS......Bijna 4 jaar oud en mijn wereld veranderde van het ene moment op het andere in een ruimte met:witte lakens

:witte wanden

:witte gordijnen

:en een wit plafond.

Dit gebeurde op een doorsnee dag na een bezoek aan een arts.Bij mij was T.B.C.geconstateerd en het gevolg was volledige isolatie.In ons o zo volle huis werd een slaapkamer ontruimd en ik kon beginnen aan mijn kuur.Kommunikatie tussen ouder en kind was in die tijd over dit soort zaken minimaal tot niets te noemen.In zuivere nachtponnen tussen witte lakens maakte ik 8 seizoenen,vele feesten en verjaardagen op afstand mee.De winkelbel en het geluid van spelende kinderen was 2 jaar mijn muziek.Elke dag werd gevuld met drie eetmomenten.Al gauw leerde ik misbruik te maken van andermans tijd door heel langzaam te eten en tijd te rekken bij mijn dagelijkse wasbeurt.Fysieke aanraking gebeurde nauwelijks in verband met besmettingsgevaar.

Wat volledige bedrust betekende voor een vierjarige werd mij steeds duidelijker.Het witte plafond bleef mijn uitzicht,de structureel geopende ramen(twaalf maanden op een rij)hielden je onder de brandschone witte lakens en zuivere dekens.Speelgoed en bed? ONMOGELIJK!

Prentenboeken in bed?ONMOGELIJK !

Lievelingspop in bed?ONMOGELIJK!

Zonder het zelf te beseffen werd mijn motoriek en taalvaardigheid minder.Mijn enige uitjes waren de bezoeken aan het doorlichtingsapparaat in de kliniek.

Ik had geen enkel idee hoe dit ooit zou kunnen stoppen.Alle dagen regen zich aaneen,het leek op kettingrijgen zonder stop.

Tot op een kwade dag in mijn beleving een monster door het raam naar binnen kwam;een kraai kwam binnen gevlogen.Zowel voor mij als voor de vogel grote paniek.Niemand was te beroepen en bij de eerstvolgende maaltijd kon ik mijn gebrekkige verhaal pas kwijt.Ik kon steeds minder woorden vinden,omdat mijn woordenschat niet groeide maar juist kromp door de te lange isolatie.

Langzaam begon ik te dromen over een geweldige start op de kleuterschool aan de overkant van onze straat.Ik zag mezelf rennen en juichen als de kinderen waar ik soms een glimp van opving.Ik had helemaal niet in de gaten dat mijn kleutertijd intussen vervlogen was.

Augustus 1948-Net zo snel als ik in 1946 in mijn nachtpon in bed belandde,mocht ik op een avond zomaar mee naar beneden.Mijn ouders waren alleen met mij daar,wat in een groot gezin byzonder was.Zij vertelden mij dat de ziekte niet meer actief was en de isolatie geleidelijk mocht worden gestopt.Hun plan was geweldig,n.l.als alle kinderen s'avonds naar boven waren ik naar beneden mocht.Die avonden werden mijn gouden momenten.Mijwerd voorgelezen,we gingen oefenen met lopen en ik deed versneld wat alle kleuters op school hadden geleerd.Het leven als intussen 6 jarige werd steeds normaler.

September 1948-Mijn eerste droom:de kleuterschool werd veranderd in de grote school.

Nog wat zwak en bleek,maar ape-trots was ik die eerste weken op school.totdat het onheil opnieuw toesloeg in de gedaante van een schoolverpleegkundige.Zij kwam de bleekneusjes opsporen die in aanmerking kwamen voor uitzending naar gezondheidskolonies.En jawel,ik werd een van deze uitverkorenen.En opnieuw belandde ik in een ruimte,nu niet alleen,maar met tientallen jongens en meisjes met:witte plafonds

:witte wanden

:witte lakens en witte gordijnen.

Onze daginvulling bestond uit uren wandelen in de duinen en langs het strand.In de middag was er ons verplichte rustuur tussen de witte lakens,etc.

Mijn gevoel van bij een familie te horen werd opnieuw op de proef gesteld.Om heimwee niet te stimuleren was de familie verzocht om niet te telefoneren of brieven te schrijven aan de “de patientjes”

KERSTMIS1948-Als mijn gewicht voldoende was toegenomen,dan mocht ik naar huis.Ik herinner me dat ik mijn urine ophield en heel veel water dronk vlak voor ik op de weegschaal moest gaan staan.Het resultaat:met kerstmis werd ik voor mijn gevoel na twee en een half jaar weer deel van mijn familie!

WEG VAN DE WITTE LAKENS,DE WITTEGORDIJNEN,

DE WITTE WANDEN EN EEN WIT PLAFOND

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden