Witte Kerst

Vier jaar lang had ik het goed voor elkaar. Geen familie met Kerst. Geen hooggespannen verwachtingen van Ma of ik nu al een geschikte huwelijkskandidaat aan de haak had geslagen.

Geen verhalen van dochters van vriendinnen, die ik überhaupt niet ken, die wel een grootse trouwpartij achter de rug hadden, of beter nog, één of meerdere kinderen hadden geproduceerd. Ook geen alleraardigste zoons van vriendinnen wier relatie nu was verbroken en die vast wel een keer met mij uit zouden willen. Nee, dan ging ik liever met Floor skiën in het Oostenrijkse Zillertal.

Ieder jaar gingen we naar hetzelfde fantastische familiepension, waar we werden verwend met de heerlijkste maaltijden. Overdag waren we op de piste te vinden. In dit enorme skigebied hoefden geen twee afdalingen hetzelfde te zijn. Alleen honger en dorst dreven ons af en toe naar een berghut. Onder het genot van een maaltijd of een warme chocolademelk bespraken we alles wat ons bezig hield. Mijn Kerst kon niet stuk. Tot vorig jaar. Floor had twee maanden voor ons vertrek een leuke man ontmoet. Natuurlijk ging onze vakantie gewoon door. Onze vriendschap zou niet veranderen door de tussenkomst van een man. De vakantie werd echter totaal anders dan voorgaande keren. Floor en haar mobieltje waren onafscheidelijk. Zodra ze haar handen vrij had, zat ze met een vage glimlach rond haar lippen te SMSen. Onze gesprekken werden ook eenzijdiger. Meestal gingen ze over haar lover, of anders wel over de gevoelens die hij bij haar losmaakte. Regelmatig zat ze in zichzelf gekeerd in de verte te staren. Waarschijnlijk om te verzinnen wat haar volgende berichtje zou worden. Dat ik voor deze Kerst wat anders moest verzinnen, stond als een paal boven water.

Voor mij dit jaar geen sneeuw, maar familie. Ik durf het weer aan. Zeker nu mijn broer Remco, samen met zijn vrouw Lisette, de langgekoesterde wens van mijn moeder heeft vervuld: een kleinzoon, Max. Eindelijk hoeft zij bij haar tennisvriendinnen niet meer achter te blijven en sleept ook zij overal een tas met foto’s met zich mee. Hoogstwaarschijnlijk zal mijn moeder al haar aandacht op dit wonderkind richten, en zich wat minder op mijn schamele liefdesleven focussen.

Het is Eerste Kerstdag. Ik parkeer mijn auto, loop naar de deur en bel aan. “Dag Suus, ben je er eindelijk. We hebben Oma al een uur geleden opgehaald uit Sonnevanck”. Ik omhels mijn moeder. Binnen zit Oma stilletjes op de bank met een advocaatje. Ik geef haar een zoen. De prikhaartjes van haar nauwelijks zichtbare snor kriebelen op mijn wang. Mijn moeder ratelt door. “Remco zal zo wel komen. Hij belde een uur geleden op omdat ze in de file stonden. Vorige week ben ik met Lisette wezen winkelen. Kijk, ik heb deze jurk gekocht, speciaal voor de Kerst. Leuk hè? Lisette heeft trouwens weer helemaal haar figuurtje terug. Ja, Sonja Bakker hè. Misschien is dat ook wat voor jou!” “Dank je mam.” “En we hebben zo’n schattig jasje voor Max gekocht. Weet je trouwens dat hij al een tandje heeft? Ja, ik heb het nog niet gezien hoor, want hij wilde zijn mondje niet open doen.” Gelukkig, daar komt mijn vader binnen. We geven elkaar een zoen. “Dag Suusje van me, hoe is het op je werk?” “Goed Pa, ik heb sinds kort de leiding gekregen over 3 medewerkers én ik heb een nieuwe leaseauto gekregen. Ik moet ‿” “Ah,” zegt Ma “net als Vera, de dochter van Rita, die werkt op de bank. Zij is cheffin van een hele afdeling. Dat doet ze heel goed en... O kijk eens”, jubelt ze opeens verheugd, “daar heb je ze!”

Remco en Lisette komen bepakt en gezakt binnen. Als ik niet wist dat zij ook voor slechts één nachtje komen, zou ik denken dat ze twee weken bleven. Ze hebben een campingbedje, een opklapbare kinderstoel en drie enorme weekendtassen bij zich. Mijn moeder heeft zich direct over Max ontfermd. “Kijk eens wie daar is!” zegt ze trots. Een lijkbleek ventje hangt lusteloos tegen haar schouder. En voordat iemand iets kan doen, geeft hij over. Een witte, slijmerige substantie golft over zijn nieuwe jasje en de Kerstjurk van mijn moeder heen. Ik zit op de bank en kijk opzij. Oma heeft van de hele consternatie niets gemerkt. Zij zit met open mond te slapen. Lisette doet Max’ vieze jasje uit. Hij is verder helemaal schoon gebleven. Mijn moeder zit echter helemaal onder en gaat snel naar de badkamer. Lisette komt grinnikend naar me toe. “Hoi Suus, wat een binnenkomst hè. Wil jij Max even vasthouden? Dan help ik Remco met de spullen.” “Natuurlijk, kom maar op”.

Daar zit ik dan met Max op schoot. Onderzoekend kijken we elkaar aan. Hij heeft weer wat kleur op zijn wangetjes gekregen. Ik zeg: “Zo Max, dat noem ik nog eens een witte Kerst.” En Max? Die tovert een grote grijns op zijn gezicht en lacht zijn ene tandje bloot.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden