Witgoed

Wim Boevink

Zoals u wellicht uit de berichtgeving in de zaterdagkrant heeft opgemaakt, zijn we verhuisd. De redactie van Trouw heeft de Amsterdamse Wibautstraat verlaten, een weinig geliefd kantoor aan de Stalinallee, en ik kon het niet laten om er een dag na de verhuizing, vroeg in de zondagmiddag, nog even binnen te lopen.

Onttakelde woningen of kantoren hebben iets tragisch. Beneden bij de ingang zat nog een eenzame portier te kijken naar het schaatsen op televisie. We namen de lift naar de derde verdieping. Er brandde nog een enkel licht en verder stond het kantoor nog vol met spullen die als afdankertjes moeten worden beschouwd, bijna een hele inventaris kun je wel zeggen, want op het nieuwe adres wachtten – op de pc’s na – fonkelnieuwe spullen.

Uit de bestofte bureaus die waren achtergebleven, staken nu dus werkeloze kabeltrossen. De telefoons waren dood, de bureaustoelen stonden lukraak in de ruimte geparkeerd – alsof hun gebruikers in allerijl het gebouw hadden moeten ontvluchten. Op hun allerlaatste avond hadden sommige redacteuren zich met verfspuitbussen uitgeleefd op de muren, die nu bezaaid waren met graffiti: in de zaal, in de gang, in de kamer van de hoofdredacteur. Het was een uitdrukking van baldadige vrolijkheid geweest, van opluchting ook, maar nu, op deze stille zondagmiddag, oogden de vertrekken vooral geschonden.

Men heeft zich juichend op de nieuwe behuizing gestort, een glazen doos van monumentale afmetingen, neergezet op een industriële afwerkplek, die zo vervuild bleek dat men er niet ondergronds kon bouwen.

’Init’ heet het gebouw (geen flauw idee waarom) en het beschikt volgens de website over veel ’licht, lucht en ruimte’. Je zou kunnen zeggen dat het een doorzichtig gebouw is.

Hier nu raken we aan iets van algemeen belang: de idee-fixe van de transparantie in de architectuur. De gevolgen zijn zichtbaar in de woeker van moeizaam geventileerde, glazen kantoor- en bedrijfsgebouwen, bij voorkeur langs de snelweg.

Die transparantie heeft zich ontwikkeld tot een tirannieke utopie die zegt openheid na te streven maar intussen alleen ongemak oplevert en gebrek aan discretie. Het gaat niet om openheid of controleerbaarheid, maar om blootstelling.

Lang zal het gejuich niet duren, tussen al die nieuwe kasten en bureaus van roomwit metaal en kunststof, die de redactiezaal het aanzien geven van een witgoedfirma. In het midden daarvan zit, opgehokt in een glazen terrarium en door iedereen bespied, de hoofdredactie. Ik vermoed dat hier de zenuwen het snelst bloot zullen liggen.

Er is voorlopig maar één wapen tegen de opgelegde transparantie.

Graffiti.

Pak de spuitbussen er maar weer bij, jongens, en richt ze op het glas.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden