Column

Wiskunde kun je niet begrijpen (maar je kunt er wel aan wennen)

rene kneyber Beeld Maartje Geels

Ik had er dan wel plezier van, maar desondanks ging wiskunde me nooit makkelijk af. Toen ik vijftien was, had ik regelmatig woede-aanvallen op mijn zolderkamer omdat het me maar niet lukte sommige huiswerkopdrachten te maken. Bij gebrek aan een briljante geest was ik overgeleverd aan discipline, volharden, puzzelen en veel vragen stellen.

Het maakt mij – vind ik zelf dan – heel geschikt om wiskundedocent te zijn, want ik snap precies waar en hoe leerlingen kunnen vastlopen, en hoe het voelt als het niet lukt. Het heeft me bovendien geleerd: zelfs al begrijp je het nog niet, door gewoon te beginnen, en bepaalde methodes een aantal keer toe te passen komt het begrip vanzelf, ook het diepe begrip. Als een leerling zich dan ook, met een lege pagina voor zich, beklaagt ‘het’ niet te ‘begrijpen’, en daarom niet in staat is te ‘beginnen’, gooi ik vaak de bekende quote van de legendarische wiskundige John von Neumann erin: ‘Jongeman/ -dame, wiskunde kun je niet begrijpen, maar je kunt er wel aan wennen’.

Nu, bij de curriculumherziening curriculum.nu heeft zich een ontwikkelteam gebogen over rekenen en wiskunde. Op zich ben ik daar enthousiast over. In Nederland hebben we van oudsher een vreemde splitsing tussen rekenen en wiskunde; niet alleen beschouwen we ze als twee op zichzelf staande vakgebieden, maar zijn we er ook van overtuigd dat je rekenen hoort te krijgen in het primair onderwijs en wiskunde pas in het voortgezet onderwijs. Om daar gewoon één vak van te maken heeft wel wat: rekenvaardigheden worden de verantwoordelijkheid van de wiskundeleraar en de kleintjes op de basisscholen mogen ook al genieten van wat wiskunde. Win-win.

Tussenproduct

Maar het nieuwste tussenproduct is niet echt iets om enthousiast van te worden. Helemaal niet, zou ik eigenlijk willen ik zeggen. Het houdt eigenlijk meer het midden tussen een akelig meervoudig ongeluk, de posterpresentatie van die ene jongen uit T1B, en een op hol geslagen trein.

De korte kritiek is dat het ontwikkelteam niet in zijn eigen opdracht weet te slagen: de bouwstenen ogen onsamenhangend waar het samenhang wil creëren, het wil een betere balans aanbrengen tussen de hoofddoelen van het onderwijs ‘kwalificatie, socialisatie en persoonlijke vorming’, maar lijkt zich toch wederom en vooral te richten op kwalificatie.

En het opvallendst is dat het de bedoeling heeft om een doorlopende leerlijn te creëren (p.1) , maar dat die ambitie de volgende bladzijde (p.2) alweer naast zich wordt neergelegd: ‘er is geen chronologische volgorde in de grote opdrachten en bouwsteensets’, en op pagina 3 (p.3) wordt ‘rekenen met breuken’ meteen maar verbannen van de basisschool. Zonder argumentatie, maar het is wel een ‘kwestie’ vindt het ontwikkelteam. Nou.

Ja, wat dit allemaal moet voorstellen weet ik ook niet. Maar ik kan er in ieder geval nog niet aan wennen.

René Kneyber deelt zijn ervaringen als wiskundeleraar op het vmbo.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden