Winnen voor een jochie dat het team écht geraakt heeft

MARIJN DE VRIES

Rasmus Lindgren had gisteravond een gelukspoppetje in zijn zak. De middenvelder van FC Groningen draagt het poppetje al maanden bij zich. Het is een aandenken aan de belofte die hij en zijn ploeggenoten in oktober deden, aan een jongen van elf die niet lang meer zou leven. Voor hem zouden ze de beker pakken.

Ik las het verhaal over de zieke Dinand uit Loppersum vrijdag, in het Dagblad van het Noorden. Al jaren woon ik tot groot genoegen in Zwolle. Mijn hart is inmiddels hartstikke blauw-wit en voor mij was er geen andere optie dan dat de ploeg van Ron Jans de beker nog een keer mee naar huis zou nemen.

Maar ineens begon ik te twijfelen. Dinand was tien toen hij vreselijke hoofdpijn kreeg, las ik in de krant. Paracetamolletjes hielpen niet. In het ziekenhuis bleek hij een tumor van zes bij vier centimeter in zijn hoofd te hebben.

Hij sloeg zich er stoer doorheen, vertelt zijn moeder. Huilen deed hij maar twee keer. Toen zijn blonde kuif verdween, door de chemo's. Dinand was zo trots op die kuif, het was er net zo eentje als Richairdo Zivkovic had. En toen hij hoorde dat hij niet meer beter zou worden. Maar ook dat duurde maar even. Al snel besloot hij te genieten van de dagen die hem nog restten.

Wat doet een jongen die niet meer beter wordt in zijn laatste maanden? Rijden in snelle wagens. Koffie drinken met zijn grote held Bert Visscher. En wedstrijden van zijn club FC Groningen bezoeken.

Tijdens een Doe Een Wens-dag onmoette Dinand het elftal. Daar gebeurde iets bijzonders: de spelers besloten dat de kleine jongen na de bekerwedstrijd tegen Flevo Boys met hen mee mocht in de spelersbus - de bus, die normaal gesproken absoluut verboden is voor iedereen behalve spelers en staf.

Die middag maakte Dinand samen met zijn moeder gelukspoppetjes aan de keukentafel. FC Groningen won de bekerwedstrijd. Dinand werd in zijn rolstoel de bus in gehesen. Praten kon hij inmiddels niet meer zo goed door alle medicijnen. Maar hij kon wel elke speler een poppetje in de hand drukken. Later vertelde hij zijn moeder dat er spelers waren die huilen moesten. 'Niet gewoon een traantje mama, maar écht huilen'.

Bij het uitstappen zei teammanager Bas Roorda dat hij de volgende keer maar weer mee moest, naar de bekerwedstrijd tegen Volendam. Dat heeft Dinand niet meer gehaald. Afgelopen december, een maand voor zijn twaalfde verjaardag, overleed hij.

Aanvoerder Maikel Kieftenbeld vertelt de krant dat hij nog kippenvel krijg als hij denkt aan dat moment in de bus, toen Dinand hem het gelukspoppetje gaf. Dat hij niet bijgelovig is, maar in dit geval... Het poppetje van Dinand zit aan zijn sleutelbos. De jongen is volgens hem onlosmakelijk verbonden met het bekeravontuur. Zijn ploeggenoten denken er net zo over.

Wat zou het mooi zijn als Groningen die beker nu pakt, dacht ik toen ik het artikel uit had. Al is je hart blauw-wit, je moet van steen zijn als je dat de Groningers na zo'n verhaal niet gunt. Winnen voor een jochie dat het team écht geraakt heeft, dat gaat ver boven roem, eer of geld. Maar uiteindelijk gaat het toch om wie de beste is, in die negentig minuten op de grasmat. Dan tellen gunnen en rechtvaardigheid niet. Want dat zou betekenen dat het leven eerlijk is. En als het leven eerlijk was, zouden er geen kleine jongens overlijden aan een hersentumor.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden