Wind van politieke correctheid uit VS overgewaaid

AMSTERDAM - Nooit vermoed dat het onwankelbare Verenigd Koninkrijk, dat trotse Albion, ooit nog eens ten prooi zou vallen aan political correctness. De gekte uit de jaren tachtig en negentig, die - ontstaan uit een mix van schuldgevoel en zieligheid - de getint, geslachtelijk of anderszins gedepriveerde medemens sociaal-maatschappelijk en politiek-cultureel op een hoger plan dient te brengen.

Ontsproten in de Verenigde Staten, waar het - in de onvermijdelijke combinatie met affirmative action, positieve discriminatie - vooral garant staat voor oordelen over mens en maatschappij op grond van kleur, sekse of geaardheid, omgekeerd racisme kortweg. Of misschien: garant stond.

Bij de jongste presidentsverkiezingen is in de staat Californië, ooit de bakermat van alles wat maar riekte naar progressiviteit, al een voorstel aangenomen waarin de 'positieve discriminatie' op de helling werd gezet, en waarbij besloten werd twee plus twee gewoon weer vier te noemen en een blauwe lucht blauw.

Alleen de term 'African-Americans' voor wie eerder keurig 'blacks' en nog verder terug 'negroes' heetten, is blijven hangen. Maar wie weet, sommige radicale zwarte activisten tooien zich nu al met de geuzennaam 'nigger', een benaming die men slechts nog placht te horen in kringen van de Ku Klux Klan.

Des te opvallender is het dan ook dat in het cool, calm and collected Groot-Brittannië die politiek correcte wind is komen overwaaien. In de weekkrant The Observer van afgelopen zondag is de discussie losgebarsten over de benaming van de zwarte Britse medemens. 'Black' staat ter discusie en in plaats daarvan is de 'Afro-Saxon' gelanceerd. Immers, 'zwart' duidt alleen maar op de huidskleur, zo heet het in navolging van de zwarte Amerikaanse, pardon 'African-American' voorman Jesse Jackson. Daarentegen benadrukt de aanduiding 'Afro-Saxon' de erfenis, de wortels van de desbetreffende.

Voornaam voorvechter is Lord Taylor of Warwick, advocaat, zwart, en sinds enkele weken lid van het Hogerhuis. En niet voor Labour, of eventueel de Liberaal-democraten, die je eerder zou verdenken van besmetting door het political correctness-virus, maar voor de regerende Conservatieven, en vanuit die Tory-fractie hoopt hij steun te krijgen voor zijn kruistocht tegen de term 'zwart' en vóór de Afro-Saxon.

Maar, zegt Lord Taylor in The Observer, de Afro-Saxons zijn geen zwarten die witter willen zijn dan de blanken. “We dragen niet allemaal bolhoeden. We zijn hardwerkende en ambitieuze mensen en beseffen dat blanken ons geen bestaan schuldig zijn”, en dat klinkt weer heel Tory. Hij heeft 'Afro-Saxon' bedacht in een opwelling, zegt hij, en de naam slaat op alle zwarten die aan Groot-Brittannië hun bijdragen willen leveren, die geen associatie wensen met straatrovers en klaplopers.

Keurige Britten dus, en Lord Taylor voorziet in de nabije toekomst zelfs op politiek niveau een Brits kabinet gedomineerd door Afro-Saxons, “net als Lady Thatcher haar Conservatieve kabinet vulde met joden”.

Lord Taylors propaganda-offensief voor de Afro-Saxon is bij Tetteh Kofi, een andere voorvechter van de Britse zwarte zaak, een tikkeltje in het verkeerde keelgat geschoten. “Ik vond de term Afropean uit”, zegt hij. “En nu komt hij met Afro-Saxon, wat iets chiquer klinkt.” De in Ghana geboren Tetteh Kofi is uitgever van het gisteren op de Britse markt verschenen weekblad The Nation, een blad dat vooral nieuws brengt over zwart Engeland en de discussie al heeft opgepakt.

'Building a Better Britain' is de onderkop van The Nation, en met de slogan 'de krant die u aanzien geeft' is het ook al duidelijk dat hier geen revolutionair medium is gelanceerd dat zich per se richt op de zwarte onderklasse. Zou ook moeilijk kunnen als geesteskind van Elkin Pianim, ook een Ghanees, maar vooral schoonzoon van mediatycoon Rupert Murdoch, die toch al weinig opruiend-linkse geschriften in zijn pakket stopt.

Bepaald vernietigend over de 'Afro-Saxons' is Barbara Campbell, hoofdredacteur van de Weekly Journal, een vier maanden oude 'zwarte' krant. “Ze zijn een ontkenning van zichzelf. Ze willen Engels zijn, maar ze zijn zwart en kunnen dat maar niet accepteren. Het is triest.”

En het groepje zwarte straatjongeren, naar hun mening over de Afro-Saxons gevraagd, was al even vernietigend. Lord Taylor? Nooit van gehoord. Afro-Saxons? Bullshit. Wie ze wel kennen zijn die Buppies: zwarte yuppies. “Bounty-repen zijn het, kokosnoten, zwart van buiten, wit van binnen, echte Oom Toms.” Vast geen lezers van The Nation, deze jongeren, en voor hen geldt veeleer het door godfather of soul James Brown gezongen adagium uit de jaren zestig: 'Say it loud, I'm black and proud'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden