Wind is de grootste attractie

Wie alleen op het strand gaat liggen en de vulkaan negeert is niet op Tenerife geweest

Op een bord langs de kant staat dat de weg is afgesloten bij storm en regen. De strook asfalt is smal; een tegenligger kan net passeren, zolang het maar geen vrachtwagen is. Steile wanden hellen dreigend voorover, her en der ligt gruis van al omlaag gevallen gesteente. Twee tunneltjes zijn donker als de nacht. Maar dan doemt ie op, de vuurtoren van Punta de Teno. Eerst nog langs het vale gaas van een bananenplantage, een forse boerderij met bijgebouwen, een rij verlaten arbeidershuisjes. Over het veld, enkele tientallen meters van de weg, rijdt een politiewagen mee. Nauwelijks voorstelbaar dat uitgerekend hier, aan de noordwestelijke punt van Tenerife, Afrikaanse vluchtelingen zouden aanlanden. Maar je kunt het nooit weten, misschien drijft de harde wind hun bootjes aan de groene noordkust voorbij tot aan dit einde van de wereld. Of zitten hier smokkelaars?

Woest en verlaten, ik ben gek op dit soort plaatsen. Grauwe golven, een schaduw van rotsige heuvels, priemende zonnestralen door de nevel. De zee biedt hier geen vertier, de strandjes zijn klein en zwart en alleen geschikt voor vissersbootjes, niet voor ingevette blote lijven. We zijn gekomen vanuit de fraaie oude havenstad Garachico - ooit bijna van de kaart geveegd door een niet te stuiten lavastroom - om na Buenavista del Norte (nomen est omen) de twaalf kilometer van de TF445 te volgen tot het uiterste. Het hek voor de vuurtoren is helaas hermetisch gesloten. In een kleine baai onderaan een houten vlonder staat een eenzame hengelaar.

Dat is zo mooi aan Tenerife: het is er druk - met 900.000 inwoners is het grootste Canarische eiland ook het dichtbevolkste van Spanje, en vanouds is het een toeristentrekker met aangename temperaturen in alle jaargetijden - maar je kunt er ook heel goed alleen zijn.

Bij helder weer moet de 500 meter hoge rotspunt Los Gigantes, zo'n twintig kilometer naar het zuiden, te zien zijn. Maar de zonzekere zuidkust, met zijn opgespoten witte stranden, oneindige reeks hotels en appartementen vol vitale bejaarden, dolfijnentochtjes en versgevangen vis met zoute aardappeltjes (de Canarische verlokkingen) blijft buiten beeld. Om daar te geraken moeten we klimmen en dalen langs de TF436, een duizelingwekkende route die pas zestien jaar geleden is aangelegd ter ontsluiting van het bergdorp Masca, uitgangspunt van een spectaculaire wandeling door de gelijknamige kloof (Barranco de Masca).

Deze weg maakt eens te meer duidelijk dat de Canarische Eilanden zijn ontstaan dankzij een actieve zeebodem. De voornaamste vulkaan van Tenerife is El Teide, met een top van 3718 meter meteen de hoogste berg van Spanje. Wie alleen op het strand gaat liggen en de vulkaan negeert is niet op Tenerife geweest, zeggen de eilanders. Ze hebben gelijk. Het Nationaal Park El Teide is uitstekend bereikbaar en biedt vele mogelijkheden: van een simpel wandelingetje naar een uitkijkpunt op 2000 meter tot een scala aan loop- en klimroutes met de Pico del Teide als ultiem, maar enigszins waaghalzerig hoogtepunt; ook wie niet klimt maar zich met de kabelbaan tot 3555 meter hoogte laat vervoeren moet er rekening mee houden dat de ijle lucht het ademen bemoeilijkt en bij sommigen hoogteziekte kan veroorzaken.

Op de hellingen duikt geregeld een felgekleurd wielershirtje op. Beroepsrenners van diverse nationaliteiten maken dankbaar gebruik van het goede wegennet rondom de vulkaan om in de winterzon krachten op te doen voor de voorjaarsklassiekers. Ze overnachten tussen de toeristen in het Parador, de keten van Spaanse staatshotels die een vestiging heeft op 1700 meter van de top van El Teide.

En dan gaan we naar beneden, naar het zuiden. Nee, niet naar Las Americas of de Costa Adeje. Blèh. Wie kiezen voor El Medano, pal onder vliegveld Sur, waarvan we door toedoen van de wind nauwelijks hinder ondervinden. Die wind is hier de grootste attractie. Naar verluidt trekken de eilanders zelf ook graag naar deze badplaats omdat het er zo zonnig is, maar wij treffen vooral surfers en kiters aan. Het is die merkwaardige mengeling van macho en hip, stoer en een tikje alternatief, die Medano een bijzondere maar aangename sfeer geeft. Zelfs de oudjes lijken wat minder te schuifelen dan elders.

Zodra de wind opsteekt duiken tientallen zeilen op voor de kust, en meteen hangen er al net zoveel vliegers boven het water. Op het strand oefenen mannen in korte broek de controle over die grote brede luchtzeilen, terwijl net uit zee teruggekeerden nog gehuld in waterpak bezig zijn tientallen meters touw te ontrafelen. Vrouwen kijken, naar gelang hun leeftijd, bewonderend of licht geamuseerd toe. Even verderop rolt een plastic bal voor een jochie in zwembroek uit.

Woeste vulkanische archipel Canarische eilanden
Tenerife is het grootste van de Canarische Eilanden, waartoe verder Gran Canaria, Fuerteventura, Lanzarote, La Palma, La Gomera en El Hierro behoren, plus zes kleine eilandjes. Samen vormen ze een autonome regio van Spanje.

De archipel ligt in de Atlantische Oceaan ter hoogte van Marokko en de Westelijke Sahara, zo'n honderd kilometer van de Afrikaanse kust, op 4,5 uur vliegen van Nederland. Dankzij die ligging hebben de eilanden een gelijkmatig klimaat: de temperatuur schommelt tussen 20° en 25°C.

De eilanden zijn ontstaan door uitbarstingen van de zeebodem. Sommige vulkanen waren tot in de vorige eeuw nog actief.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden