'Wilt u het bloed van de slang drinken?' vraagt de ober

“Cyclo, Sir?” Voor het hotel staan twee fietstaxi's te wachten op een passagier. “Hoeveel kost een rit naar restaurant Tri Ky?” “Drie dollar, want het is erg ver”, luidt het antwoord. Dat klopt, volgens de kaart van Saigon ligt het restaurant in Tran Huy Lieu Street een flink eind uit de buurt, maar drie dollar de man is wel erg veel. Na enig onderhandelen zijn de twee cyclomannen bereid om ons ieder voor vijfentwintigduizend dong, zo'n tweeënhalve dollar, heen en weer terug te brengen.

De rit naar het restaurant gaat voor het grootste deel door de Nam Ky Khoi Nghia Duong, een lange, vrij brede straat. Geen van de vele fietsen, brommers en cyclo's die er rijden heeft licht en straatlantaarns zijn er ook vrijwel niet. Toch is het niet donker op straat, dankzij de eindeloze rij winkeltjes waar van alles te koop is en die tot laat in de avond open zijn.

De reden waarom reisgenoot Gerrit en ik vanavond geen eetgelegenheid naast de deur hebben gekozen, is dat we slang willen eten, een specialiteit uit de traditionele Vietnamese keuken. De medewerker van het toeristenbureau Ben Thanh Tourist, die we vanmiddag vroegen waar slang te krijgen is, noemde Tri Ky een verre maar zeer goede optie.

WITTE VILLA

Na ongeveer een halfuur rijden bereiken we een brug die onze fietsers met zeer veel moeite, maar zonder af te hoeven stappen, nemen. Direct na de brug schieten we naar links een steeg in. Aan het einde van de steeg staat een grote witte villa met een muur eromheen. De cyclo's stoppen recht voor de poort van het gebouw, waar een ober in een smetteloos wit overhemd en zwarte pantalon ons staat op te wachten.

Hij brengt ons naar een tafel in de tuin. We bestellen alvast een biertje en vragen of er iets met slang op het menu staat. De ober knikt en loopt weg om de kaart te halen. Na een paar minuten komt hij terug met twee blikjes 333-bier en de kaart. Omdat we zo laat zijn, het is bijna negen uur, is er nog maar één grote slang in voorraad. Voor 42 dollar kan die als drie-gangen-maaltijd geserveerd worden. Goedkoop is anders, maar we besluiten het toch te doen.

Op alle tafels in de tuin ligt een hagelwit tafellaken. Gasten zijn er vrijwel niet meer. Alleen naast ons zitten een aantal niet onbemiddelde Vietnamezen na te tafelen. Achter in de tuin is het donker. Vaag zijn daar een aantal lege kooien zichtbaar. Uit die richting komt ineens een tweede ober, met een flinke cobra, die hij op de tegelvloer naast onze tafel neergooit.

Behalve een wit overhemd en zwarte broek draagt deze ober ook een handschoen, waarmee hij de kronkelende slang weer oppakt. Nu strekt hij het dier, om ons de lengte ervan te tonen. 't Is een flinke jongen, van wel anderhalve meter. Aan deze demonstratie komt snel een einde als drie serveersters in lange witte jurken een rijdend hakblok op twee meter afstand van onze tafel parkeren. “Wilt u het bloed van de slang drinken?” vraagt de eerste ober. Ik stem zonder na te denken toe. Aan de overkant van de tafel kijkt Gerrit mij heel even aarzelend aan voor hij ook ja knikt.

HAKBLOK

Ondertussen is de slang op het hakblok beland. De kop ligt op het blok, met de onderkaak naar boven. Een van de serveersters heeft de punt van een uitbeenmes in het zachte vlees tussen de kaak gezet, zodat de kop niet meer kan bewegen. De twee andere dames drukken het hevig weerstand biedende lijf van de cobra stevig op het blok en met twee forse bijlslagen hakt de ober de kop eraf. Het bloed van de slang wordt direct opgevangen in een fles waarin een bodempje rijstwijn zit. De kop wordt op een plank onder het blok gelegd.

De ober die niet actief aan de slachting meedeed zet drie kleine glazen op tafel. Omdat wij maar met z'n tweeën zijn, denk ik dat ook een van de obers ceremonieel een glas zal meedrinken. Er wordt echter maar één glas volgeschonken, dat ik als eerste krijg aangereikt. Ik drink het leeg. De smaak valt mee, het lijkt wat op kruidenbitter.

Ondertussen zijn de andere twee glazen gevuld met het hart en de galblaas van de slang. De galblaas heeft een blauwe kleur en het hart is roze. Het lijkt op een grote roze aardbei. Wanneer beide glazen met bloedwijn zijn volgeschonken, begint het hart te in het glas kloppen.

GEZOND

Gerrit krijgt het glas met de galblaas aangereikt. Leegdrinken bevordert de gezondheid, zegt de ober. Als het glas is leeggedronken, ligt de galblaas nog op de bodem. De ober schudt lachend zijn hoofd en vult het glas bij. Hij geeft het opnieuw aan en zegt 'doorslikken en vooral niet kauwen'. Dit keer wordt het hele glas geleegd. Grote opluchting aan de andere kant van de tafel. Het viel mee, niets geproefd of gevoeld. Ik zie de slangekop onder het hakblok in de lucht happen.

Dan is het mijn beurt om gezonder te worden. Ik merk dat mijn handen te trillen. En dat voor een ritueel waarvan ik niet eens zeker weet of het echt is of een grap. De Vietnamezen aan de andere tafel moedigen me aan als ik mijn glas krijg. Ik sluit mijn ogen, zet het glas aan mijn mond en sla het achterover. Er gebeurt niets. Het bloed blijkt gestold te zijn. De ober giet een scheut rijstwijn in het glas, roert wat met een tandenstoker en geeft het weer aan mij terug. Ik kijk in het en zie dat het hart weer klopt. In één snelle beweging sla ik de inhoud achterover. Het is alsof ik een oester heel doorslik.

Bij de maaltijd drinken we alleen nog maar een paar blikjes 333. Een maaltijd die overigens overvloedig en erg lekker is. Het slangevlees lijkt wat stevigheid betreft op inktvis, maar de smaak heeft meer weg van gestoofde aal. Na de schotels slang met kerrie en gember zitten we al behoorlijk vol, maar de laatste schotel, slangengehakt met rijstkroepoek, is zo lekker dat we die toch ook helemaal opeten.

Wanneer we als laatste gasten het restaurant verlaten, staan de twee cyclo's op ons te wachten. We gaan dezelfde weg terug, alleen moet er dit keer worden afgestapt om ons de brug op te duwen. Halverwege vraagt mijn chauffeur of we nog een bar willen bezoeken. Ik bedank hem vriendelijk. “Breng ons maar gewoon terug naar het Saigon Hotel.” Ik heb al genoeg drank en opwinding gehad vandaag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden