Wilskrachtige Boonen foltert zichzelf én zijn concurrenten

(Trouw)Beeld ANP

Tom Boonen volbracht een huzarenstuk door de klassieker Parijs-Roubaix voor de derde maal op zijn naam te schrijven. Voor de verliezers restten slechts excuses.

Als een triomfator in de beste Romeinse traditie maakte Tom Boonen op de piste van het Vélodrome in Roubaix een saluut naar het publiek. Aan de eregroet ging een venijnige sprint vooraf. Ondanks een ronde voorsprong gunde hij Filippo Pozzato niet het genoegen in zijn wiel de streep te passeren. Pas toen de Italiaan uit het zicht verdween, rechtte hij de rug en keek met geheven arm opzij.

Een minuut na de afrekening wandelde de Vlaming glimlachend over het middenterrein. De euforie over zijn derde zege in de loodzware klassieker overstemde de minivete ruimschoots. Boonen onderging genoegzaam de felicitaties en de schouderklopjes die hem ten deel vielen. Ondertussen openbaarde zich buiten zijn blikveld een slagveld van verliezers.

Thor Hushovd, die het podium compleet maakte, hing op het middenterrein verdwaasd over zijn stuur. De tranen dropen via zijn neus en het frame van zijn fiets in het gras. Een verzorger probeerde de Noor tevergeefs te troosten. De pijn zat diep. Met slechts 17 kilometer te gaan reed hij alleen met Boonen richting Roubaix. Tot een aanvaring met een dranghek zijn dag verruïneerde.

Achter hem lag Johan Vansummeren (5de) gestrekt op de grond. Happend naar lucht verwerkte de Belg de race. Eenmaal rechtop staarde hij in trance voor zich uit. Ploeggenoot Leif Hoste, die net voor hem finishte, viel hem met natte ogen om de hals. Na het onderonsje ontstak het tweetal van Silence-Lotto in woede. Juan Antonio Flecha (6de) vormde de brandstof van de woordenstroom.

De Spaanse renner van Rabobank had het gewaagd op de kasseistrook Carrefour de l’Arbre onderuit te gaan. In zijn val nam hij Vansummeren en Hoste mee. Ze konden de daad van Flecha niet verkroppen. Uitgerekend de man die geen enkel werk verrichtte in de kopgroep van zes coureurs, moest zo nodig demarreren. Toen Boonen de aanval counterde en het tempo opvoerde, gleed hij onderuit.

De frustratie, gevoed door magere prestaties in het voorseizoen, kwam niet onverwachts. Voor de start in Compiègne maakte Rolf Aldag zich al vrolijk over de excuses die na afloop zouden worden aangedragen. Als ex-prof kende de ploegleider van Team Columbia het vaste stramien van Parijs-Roubaix. De druk die de koers met zich meebracht, zorgde altijd voor vreemde uitvluchten.

De aanloop waarin renners en managers denken met technologische snufjes het verschil te maken, vond Aldag nog het meest vermakelijk. „In ruim honderd jaar is er niets veranderd”, zei de Duitser, wijzend op de aangepaste fietsen van zijn coureurs. „Nieuw materiaal brengt je heus geen zege. Het draait uiteindelijk maar om twee dingen: goede benen en een heel klein beetje geluk.”

Aldag wendde zich tot Erik Zabel, adviseur van het team, om zijn stelling kracht bij te zetten. „Zelfs hij kwam hier in zijn imposante carrière nooit als eerste over de streep. Dat zegt wel iets. Nu lukt het hem zeker niet meer. Tijdens een verkenning van het parcours van Milaan-Sanremo viel Mark Cavendish bovenop zijn been. ’Krak’. Je had hem later moeten zien worstelen met zijn rolstoel. Onbetaalbaar.”

Boonen bevestigde het serieuze deel van de analyse van Aldag. De coureur van Quickstep leed op de kasseistroken net zo veel als zijn collega’s. Zijn oersterke lichaam en wilskracht hielden hem 259 kilometer op de been. Waar anderen afhaakten, beet de 28-jarige Belg op zijn tanden. Meedogenloos folterde Boonen zichzelf én zijn concurrenten. Op weg naar het Vélodrome toonde hij zich simpelweg de taaiste.

Kort voor de Mons-en-Pévèle, een van de paden geplaveid met kinderkopjes, maakte Boonen een schuiver. Behalve een stekende pijn in zijn linkerbeen hield hij een slag in een wiel aan de klap over. Toen hij dertig kilometer later eindelijk stopte om van fiets te wisselen, zakte de moed hem in de schoenen. Zijn vijf medevluchters moesten, zo dichtbij de aankomst, haast wel profiteren van de energie vretende pitstop.

„Ik voelde me niet goed”, gaf Boonen toe. „Mijn kans op een overwinning voelde ik daar wegglippen. Toen ik weer aansloot, merkte ik dadelijk dat de rest ook afgepeigerd was. Toch moest ik iets forceren. Met hen aankomen op de piste was geen optie. Dat risico kon ik niet nemen. Flecha spaarde zich door niets te doen. Hij liep de kantjes ervan af.”

Van een strak geregisseerde vlucht was geen sprake. „Ik zag op de Carrefour de l’Arbre niet wat achter me gebeurde. Ik wilde gewoon Hushovd achterhalen. Dat lukte. Toen hij wegviel, trok ik hard door. Ik heb nog nooit zo afgezien. Dit was mijn mooiste Parijs-Roubaix. Of ik een recept heb om de Hel van het Noorden te winnen? Overleven, overleven en nog eens overleven.”

Boonen op een van de kasseistroken op weg naar zijn derde opeenvolgende zege in Parijs-Roubaix. (FOTO KOEN VAN WEEL, ANP)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden