Willianne had graag gehad dat iemand vroeg hoe het met haar ging

Een slachtoffer hoopt dat scholen mishandelde kinderen sneller kunnen signaleren. Daarom geeft ze nu voorlichting.

Als je weet waar je op moet letten, dan is kindermishandeling voor iedereen te signaleren, zegt Willianne. "Maar mensen sluiten hun ogen."

Ze had zelf graag gehad dat iemand - op school, in de familie - had gevraagd hoe het met haar ging. "En dan niet: 'hoe gaat het met leren', maar: 'hoe gaat het met jou'. Hoe voel je je? Dat klinkt misschien wat zweverig, maar niemand vraagt dat. En het is wel nodig."

Willianne is van haar derde tot haar dertiende misbruikt, door iemand in de familie. Het begon toen haar moeder een paar dagen in het ziekenhuis was. "Toen had hij speelruimte."

Ze kan zich die eerste keer precies herinneren, hoe klein ze ook was. Details geeft ze niet, dat is te privé. Later werd het fysieker, is het enige dat ze kwijt wil. Pas toen ze op haar dertiende naar een therapeut ging - vanwege puberproblemen, migraine, bonje met haar stiefvader - kwam het er uit.

Inmiddels is ze 22. Zelfbewuste blik onder een bos rode krullen. Ze kan steeds meer zichzelf zijn, merkt ze. Recht voor z'n raap, een eigen kledingstijl. "Meestal loop ik in jurkjes die andere mensen naar een feest aantrekken."

Het gaat op en af. Ze heeft de havo afgemaakt, ondanks veel uitval en met behulp van een persoonlijk mentor. Maar een negen tot vijf baan zit er niet in. Van autoriteit wordt ze panisch. Ze maakt zelf kleren, af en toe werkt ze voor een broer en geeft ze voorlichting als ervaringsdeskundige. "Ik kan best veel, ik ben niet achterlijk en niet totaal onhandig."

Die voorlichting doet ze ook op basisscholen, om kindermishandeling en misbruik bespreekbaar te maken onder bovenbouwers. "Daar haal ik dan veel hoop en kracht uit", verklaart ze. Ze zou willen dat scholen alerter zijn, helpen signaleren. Daar zijn kinderen tenslotte elke dag. Leerkrachten lijken haar ook toegankelijker dan professionele hulpverleners. "De huisarts? Jakkes nee, die vond ik fucking creepy."

Zelf zegt ze dat ze veel mede-slachtoffers kan herkennen. "Ik zie het in hun ogen, in gedrag." Maar ook anderen kunnen het leren. "Je hebt hele lijstjes. Vroeg wijs, heel uitbundig, of juist niet. Grensoverschrijdend gedrag, last van je genitaliën. Ik had zelf altijd het gevoel dat ik moest plassen, maakte veel seksueel getinte grappen."

Op school zat ze veel in zichzelf gekeerd te dromen. "Maar als een vriendin werd gepest, werd ik furieus. Ik kon heel hard schoppen."

Op haar vijfde is autisme vastgesteld, dat werd zo'n beetje de verklaring voor elk gedrag. Ze was ook heel lastig. "Niemand dacht: er is iets aan de hand, dit kan niet kloppen."

Toen het misbruik eindelijk naar buiten kwam, was er vooral ongeloof, vertelt Willianne. "Mijn moeder ondernam wel actie, ik hoefde niet meer naar mijn misbruiker toe, maar in haar hart kon ze het niet geloven. Misschien was het wel een droom, vroeg ze me. Misschien omdat ze zelf als heel jong kind is misbruikt en dat had weggestopt. Ze houdt wel van me hoor, laat dat duidelijk zijn. Maar ze kon zich gewoon niet voorstellen dat hij zoiets kon doen."

Dat haalt je misschien het meest onderuit, zegt ze. "Mensen geloven het nog eerder als een vreemde je van je fiets rukt en aanrandt. En dat gebeurt haast nooit. Maar zo'n charmante, vrome familieman? Je krijgt het idee dat jij zelf vies bent, alsof je er iets aan had kunnen doen."

Toen ze achttien was heeft ze aangifte gedaan, maar er was onvoldoende bewijs. "Ze konden er geen zaak van maken. Hij zei dat het niet waar was."

Ze heeft tijden moeite gehad met relaties en mannen, vertelt ze. "Je krijgt een norm aangeleerd dat de man - of wie dan ook eigenlijk - de baas over je is, en dat je hem zo veel mogelijk moet pleasen. Maar als ik dat deed, kotste ik van mezelf en viel ik in depressies of ging ik drinken." Tien jaar therapie helpt wel, nuanceert ze. "Ik ben er deels uitgekomen, maar ik heb veel liefde gemist, dat blijft zo."

Soms beleeft ze het misbruik weer. Ze voelt het, ziet het gebeuren. "Als een soort hallucinaties, maar dan echter." Na een half uur is het over, dan kan ze alleen maar huilen. "Dan wil ik doodgaan." Dan kruipt ze in bed met een knuffel, opgevouwen als een driejarige, en kijkt ze liefst naar een kinderserie.

De achternaam van Willianne is bekend bij de redactie.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden