'Wij zijn een team, een combinatie'

Het is net als dansen, je doet het samen, je beweegt met elkaar mee, je voelt elkaar aan, je leest elkaars lichaamstaal. Weinig relaties tussen mens en dier gaan zo diep als die van een blinde en zijn geleidehond.

Iedere hond is anders. Zijn vorige hond zocht oogcontact. Maar dat werkt niet goed als de baas blind is. "Mijn omgeving vertelde mij dat ze voortdurend naar mij keek. Ik merkte dat niet. Amra, mijn huidige hond, is veel meer fysiek gericht."

Soms duwt Amra haar natte snuit even tegen zijn hand. Dat is haar gebaar van vriendschappelijke verbondenheid: ik ben er, baas, wat gaan we doen?

Amra is de blindengeleidehond van Marcel van der Bie (38). Ze is 2,5 jaar nog maar, een kruising tussen een Duitse herder en een golden retriever. Een prachtige, diepzwarte langharige hond, die tijdens het gesprek breeduit onder een tafel ligt te soezen in het hoofdkantoor van de NS in Utrecht, waar Van der Bie werkt als loopbaanbegeleider. "Ze is een echte werkhond, gek op stoeien en aanhalen."

Marcel van der Bie werd te vroeg geboren. Zijn oogzenuwen waren niet voldoende ontwikkeld, sinds de geboorte is hij blind. Tot zijn 22ste liep hij zonder hond met een stok. "Ik was een redelijke goeie stokloper. Maar op een keer kwam ik op het station een jongen tegen die zeer slechtziend was. Hij had een geleidehond. We wilden allebei de trein halen, we hadden nog twee minuten. Hij zei: kom op! Ik heb zijn schouder vastgepakt en samen hebben we rennend die trein gehaald. Dat was mij nooit gelukt met mijn stok. Ik dacht, wauw, dat kan dus met een hond."

En dus kwam, na twee jaar wachten, zijn eerste hond Wiske, een kruising tussen een labrador en een golden retriever. "Met Wiske had ik een hele sterke band. We hebben samen veel meegemaakt. Ik kreeg met haar mijn eerste baan, ik ging met haar voor het eerst zelfstandig wonen."

Wiske moest na tien jaar met pensioen. "Dat was moeilijk. Je merkte dat ze langzamer werd. Je weet dat het moment komt dat je afscheid moet nemen. Ze is naar mijn ouders gegaan."

Na Wiske kwam Bente, die zes jaar bleef. Bente kreeg knieproblemen en moest vier keer worden geopereerd. "Bente ging overal mee naartoe. Zonder haar had ik nooit kunnen werken. Je merkt pas echt hoe belangrijk zo'n hond is, als ze uitvalt." Bente kreeg na haar pensionering onderdak bij vrienden.

"Ik ben een hondenmens. Ik ben met honden opgegroeid. Dat is wel belangrijk. Je moet beseffen dat het een dier is, met eigen behoeften. Je merkt pas gaandeweg welke trekken een hond heeft."

"Amra staat heel dicht bij me. Ik ben afhankelijk geworden van haar. Het is een groeiproces. Ik praat soms met haar. Als het een keer wat tegenzit, dan kan ik met Amra ouwehoeren. Als ik gespannen ben, dan merkt ze dat. We zijn een twee-eenheid, een team, een combinatie."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden