'Wij zijn een drie-eenheid'

Vrienden zijn een apart soort familie. Wat vertellen wij over vriendschappen, en wat zegt dat over ons? Vandaag, tot slot, acteur Nasrdin Dchar. Met Eric van Herel en Emile Verkouter is hij bevriend sinds ze kleine jongetjes waren in het Brabantse Steenbergen.

De avond waarop Nasrdin Dchar een Gouden Kalf in de wacht sleepte voor beste Nederlandse acteur, 30 september 2011, zaten zijn vrienden Eric van Herel en Emile Verkouter aan de buis gekluisterd.

Emile, bij de herinnering: "Ongelooflijk. Wat een feest."

Eric: "Alsof het Nederlands elftal het WK won. Die avond waren Emile en ik steeds aan het sms'en: 'Nas komt zo!' Ik had er niet op gerekend, want de andere genomineerde acteurs waren ook heel goed."

Emile: "Eerst was ik superblij. Maar toen Nasrdin ging speechen, schrok ik een beetje. Ik zat vol spanning te luisteren hoe hij politici met name noemde."

Eric: "Dat was niet echt iets voor hem, hoewel het fantastisch uitpakte, zo recht uit zijn hart. Van tevoren hadden we nog gebeld over die toespraak. Toen zei Nas: o jee, straks moet ik misschien speechen, wat moet ik dan zeggen? En een halve dag later staat het hele land op z'n kop over zijn speech!"

Nasrdin Dchar luistert glunderend naar zijn twee vrienden, bij hem thuis in Rotterdam rond de eettafel. Gevraagd voor dit interview zei Nasrdin stellig: "Dat kan ik alleen doen als we met z'n drieën mogen komen. Wij zijn een drie-eenheid, al meer dan twintig jaar."

Meneer Wilders en meneer Verhagen, zo sprak een emotionele Nasrdin die legendarische avond, wijzen nogal graag op de 'angst voor buitenlanders'. "Nou: ik ben een Nederlander, trots op mijn Marokkaanse bloed, ik ben een moslim, en ik sta hier met een fokking Gouden Kalf in mijn hand!" Waarop de Utrechtse schouwburg bijkans werd afgebroken en er nog weken-, maandenlang werd nagepraat over zijn zinderende dankwoord.

"Het was wel een beetje too much", zegt hij nu. "Ik had liever over tien jaar uitgesmeerd gekregen wat ik nu in vier maanden meemaakte: dat je naam overal wordt genoemd, dat er zoveel over je wordt geschreven, dat iedereen een mening over je heeft. Het was van de zotte. Dat moment zelf gaat niemand meer van me afnemen, dat ga ik de rest van mijn leven koesteren. Maar die speech heb ik alleen kunnen houden omdat ik de prijs won voor beste acteur. En dat is fokking vet! Ik stond daar omdat ik een heel mooie rol heb gespeeld en dáár moet de nadruk op liggen: op mijn werk."

Eric: "Ik wist wel dat die angst voor buitenlanders en de populariteit van Wilders hem aan zijn hart gaan, maar ik wist ook dat hij zich helemaal niet met dat debat wil bemoeien. Ik zag hoe ze hem in die discussie probeerden te trekken, bij 'Pauw en Witteman' bijvoorbeeld. Zoiets doet dan bijna pijn; dan denk je als vriend: Vermoei hem daar niet mee! Laat hem gewoon acteren, want dat is wat hij wil!"

Ze kennen elkaar sinds de kleuterschool, sinds ze kleine jongetjes waren die samen opgroeiden in het Brabantse Steenbergen. Echte vrienden zijn ze vanaf ongeveer hun twaalfde; vanaf het begin van hun middelbare schooltijd die ze intensief met elkaar doorbrachten.

Eindeloos tafeltennissen na school, waarbij Emile bijna altijd won. Samen toneelspelen in de schoolmusical, waarbij Eric de hoofdrol kreeg. Lachend herinneren ze zich hoe Nasrdin maar een bijrolletje kreeg, als Zwarte Piet nota bene.

Nasrdin: "Maar een memorabele Zwarte Piet, hoor! Iedereen weet het nog." ¿

Eric: "Nasrdin deed een perfecte moonwalk, het hele publiek ging staan."

De vrienden vonden het vroeger altijd 'super leuk' om bij Nasrdin thuis te komen, zegt Eric. "In Steenbergen waren misschien vijf gezinnen die uit Turkije of Marokko kwamen. Bij Nasrdin maakten wij kennis met een andere cultuur, een andere taal. Vooral Emile leerde die ook aardig spreken."

Emile: "Als ik daar thuis kwam en ze spraken Marokkaans, kon ik op een gegeven moment wel veel verstaan. Nasrdins vader vond het ook hartstikke leuk als wij kwamen, en ging ons dan allerlei kaartspelletjes leren." Nasrdin lacht breeduit, geeft Emile een high five bij de herinnering en zegt: "Jij ging zelfs regelmatig naar mijn ouders zonder dat ik er was. Ging je een beetje chillen met mijn vader."

Eric: "En het eten! Dat was echt fantastisch bij hem thuis, een totaal andere keuken. Ook boeide het mij om te zien hoe ze met het geloof bezig waren; hoe zijn ouders naar boven gingen om te bidden. Nee, dat vond ik niet raar; wel bijzonder."

Nasrdin: "Jullie hebben er nooit echt vragen over gesteld."

Emile: "Het was een andere wereld maar ik accepteerde die volledig; ik vond die vooral interessant."

In Steenbergen werd Nasrdin niet vreemd bekeken, zegt hij, al zijn er wel eens 'voorvalletjes' geweest. "Een keer liep ik als achtjarig jongetje van school naar huis en was mijn vader de achterdeur aan het schoonmaken. Daar was op geschreven: 'Vieze stink-Turken, ga terug naar je eigen land.' Dat is ongeveer het enige dat ik in mijn jeugd heb meegemaakt, maar wel iets dat ik nooit meer vergeet."

De vriendschap bleef, ook toen ze alle drie gingen studeren. Nasrdin werd afgewezen voor de Toneelschool in Utrecht en ging bedrijfseconomie doen, wat hij tot vreugde van zijn ouders ook afmaakte, al stond hij de helft van zijn studententijd op het toneel. Daar staat hij nu fulltime, als selfmade acteur, terwijl Eric als manager voor Eneco werkt en Emile fysiotherapeut is geworden. Hoe is het voor hen, om bevriend te zijn met een inmiddels gevierd acteur?

Emile: "Voor mij is er niet veel veranderd; ik vind het alleen maar leuk. Ik vind het wel erg spannend om over zo'n rode loper te lopen, maar dat is nu al minder eng dan de eerste keer."

Nasrdin legt uit: "Ik vind het tof om mijn jeugdvrienden naar een première mee te nemen, omdat ik trots op hen ben."

Eric: "Ik vind dat altijd wel mooi, hoor! Leuk ook, om op die feestjes met collega's van Nas te praten. Maar soms dringt ineens tot me door hoe bekend hij is. Laatst liepen we samen in Rotterdam over straat toen er heel hard op een raam werd gebonsd. Ik keek op, maar kreeg een soort verwijtende blik: 'Nee, niet jij! Híj!' Dan besef ik: Hij is niet alleen een vriend, hij is ook een BN'er aan het worden."

Zou dat de vriendschap kunnen bedreigen? Nasrdin, uit de grond van zijn hart: "Ik hoop het niet. Misschien wel als ik erdoor zou veranderen, maar dan hoop ik dat deze twee jongens tegen me zullen zeggen: Hé Nas, sorry hoor, what's up?"

Emile: "Ik zou dat ook wel doen. Als hij sterallures zou krijgen, zou ik hem wel een spiegel durven voorhouden."

Eric: "Maar we hoeven bij Nasrdin niet bang te zijn voor sterallures. Hij is zo emotioneel, het lijkt of iedere nieuwe ervaring een nieuw soort verbazing in hem oproept. Een nieuw compliment is er nooit één die bovenop de stapel complimenten komt." Lachend: "Volgens mij moeten wij eerder tegen hem zeggen: Nas, je bent een BN'er hoor, maak er maar een beetje gebruik van!"

Gevraagd naar een definitie van vriendschap, vallen ze alle drie even stil. Eric, uiteindelijk: "Anders dan voor je familie, kies je voor je vrienden. Zij helpen je bij het spiegelen van jezelf; zij kunnen met je sparren over alles waarmee je zit. Een vriend is de beste spiegel en sparringpartner, aan wie je je sterke én zwakke kanten durft bloot te geven. Daarmee stel je je kwetsbaar op."

Emile: "Vriendschap is een vertrouwensband. En vertrouwen heb je ook nodig om je kwetsbaar te durven opstellen."

Nasrdin zit zich het hoofd te breken en zegt dan: "Dít is voor mij vriendschap. Maar een definitie, pffff.... Er zit liefde in, vertrouwen, eerlijkheid, openheid - en lol. Wow, wat een combinatie, hè?"

Emile: "Lol, maar ook leed."

Eric, droog: "We moeten er maar eens vaker over praten."

Nasrdin: "Hier worden nu dingen uitgesproken die je anders helemaal niet hoeft uit te spreken. Maar het is wel fijn om ze eens te horen, en om ze te zeggen."

Daar mag hij nog even mee doorgaan, na de vraag wat hij mooi vindt aan zijn twee vrienden.

Nasrdin kijkt Emile lang aan en zegt dan: "Ik heb zijn discipline altijd bewonderd. Hij denkt, anders dan ik: ik kán het. Daardoor won hij ook altijd, zelfs als ik dik voorstond met tafeltennis. Verder is hij gewoon een heel lieve jongen. Ik houd van deze gast - van kleins af aan. Ik heb bij hem een broertjesgevoel.

Eric was altijd mijn beste maat, Emile meer een soort broer. Hij kwam ook vaker bij mij thuis, ging zelfs mee op vakantie naar Marokko."

Emile, op zijn beurt ('Dat vind je moeilijk, hè?', plaagt Nasrdin, terwijl hij zijn vriend op de schouder slaat): "Ik vind het mooi dat Nasrdin zo eerlijk is; daarom heb ik ook zo veel vertrouwen in hem. En hij kan heel goed luisteren. Als ik hem iets vertel, luistert hij echt, en gaat hij er altijd diep op in."

"Nasrdin volgt zijn hart", vindt Eric. "Ook als hij praat, praat hij continue vanuit zijn hart. En totaal onbevangen pakt hij de dingen aan - dat is zo bijzonder. Ik ben er niet jaloers op hoor, maar denk soms wel: kon ik dat maar, al was het maar een klein beetje. Hij wordt afgewezen op de Toneelschool maar weet met zijn hart: ik wíl dit - en dan slaagt het dus toch. Daar gaat hij nog heel veel mooie dingen mee bereiken."

Nasrdin: "Wat ik tof vind aan Eric is zijn humor, we kunnen altijd zo lachen! Hij weet me ook te inspireren in mijn werk. Hij had op school díe rollen die ik graag wilde. Ik weet dat acteren ook bij hem hoort; het zit in zijn lijf, in zijn hoofd. Daarom kan ik zo goed met hem levelen." Een beetje geroerd: "Ook van deze gast houd ik gewoon."

Ze zijn een drie-eenheid, benadrukken ze: nooit zullen twee van hen samen afspreken zonder dat de naam van de derde valt. Nasrdin: "Ik weet: de ene keer moet ik bij de een zijn; de andere keer vooral bij de ander. Zij zijn de twee vrienden bij wie ik maar een paar woorden nodig heb, willen ze me begrijpen. En ik begrijp hen."

Eric van Herel
Geboren:

Bergen op Zoom, 19 oktober 1978

Opleiding:

1991 - 1997: Atheneum, Mollerlyceum in Bergen op Zoom

1997 - 2001: Technische Bedrijfskunde aan de TH Rijswijk

2001 - 2005: Beleid- & Organisatiewetenschappen Universiteit Tilburg

Loopbaan:

2005 - 2009: Adviseur Milieumanagement bij Kuiper & Burger

2009 - heden: Manager Omgeving & Vergunningen bij Eneco Strategic Assets

2001 - 2009 Improvisatietoneel bij Rataplan en Buren van Marlies

2005 - heden: Vrijwilliger voor Enviu in Rotterdam

Emile Verkouter
Geboren:

Bergen op Zoom, 25 oktober 1977

Opleiding:

1990-1996: Atheneum, Mollerlyceum te Bergen op Zoom

1996-1997: Academie voor lichamelijke opvoeding in Tilburg

1997-2001: Opleiding voor fysiotherapie, Hogeschool West Brabant, Breda

2001-2007: International Academy of Osteopathy, Gent

Loopbaan:

In 2001 begonnen als fysiotherapeut op de revalidatie-afdeling in het Lievensberg Ziekenhuis in Bergen op Zoom. Sinds maart 2008 een eigen praktijk voor

osteopathie in Bergen op Zoom, naast zijn (parttime) werk in het ziekenhuis.

Nasrdin Dchar
Geboren:

Steenbergen, 5 november 1978

Opleiding:

Havo, Moller Lyceum Bergen op Zoom

Bedrijseconomie, HES te Rotterdam

Loopbaan:

Nasrdin Dchar begon in 2002 met acteren. Hij speelde onder meer bij Het Toneel Speelt en Het Ro Theater.

Bij Het Toneel Speelt had hij een hoofdrol in 'Ghetto' van Herman Heijermans en in 'De Geschiedenis van de familie Avenier' van Maria Goos.

Bij Het Ro Theater is Nasrdin inmiddels een vaste gastacteur. Komend seizoen speelt hij naast Jack Wouterse de titelrol in 'Oedipus'.

Als theatermaker won Nasrdin de prijs voor meestbelovende theatermaker voor zijn solovoorstelling 'De titel is focking lastig'.

Samen met Maria Goos en Jaap Spijkers (regie) en Robin Vogel (decor) maakte hij de voorstelling 'OUMI' (vanaf 28 september door het hele land te zien).

Hij speelde in de tv-serie 'De Troon' en is ook te zien in het improvisatieprogramma 'De Vloer Op'.

Voor zijn rol in de veelgeprezen bioscoopfilm 'Rabat' won Nasrdin in 2011 het Gouden Kalf voor beste acteur.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden