Wij kunnen ook heel wat!

Mijn vorige column ging over positief seksisme. Ik schreef dat ik graag Hillary Clinton heb als de volgende president van de VS. Ze is getalenteerd, slim, ervaren, gedreven, maar ik ben ook voor Hillary omdat ze een vrouw is. En het wordt tijd voor een vrouw in het Witte Huis. Zodat het normaal wordt voor andere vrouwen om zich in de toekomst kandidaat te stellen voor dit hoogste ambt, zodat het als de normaalste zaak van de wereld wordt ervaren dat we een vrouw als president hebben.

Ik kreeg geen enkele negatieve reactie. Kennelijk is iedereen positief seksistisch als het om Clinton gaat. En toch is het niet zoals het hoort.

Een presidentskandidaat, of welke kandidaat ook, beoordelen op zijn of haar geslacht, is verkeerd. We zouden blind moeten zijn voor geslacht. Dan pas zijn we waar we wezen moeten.

Er is nog iets anders wat me bezighoudt, wat ook niet hoort.

Een van de trouwste rechterhanden van Hillary Clinton heet Huma Abedin. Ze is getalenteerd, slim, ervaren, gedreven. Da's mooi, maar ik merk dat ik haar ook interessant vind omdat ze Pakistaanse wortels heeft.

Hetzelfde merkte ik toen Sadiq Khan onlangs burgermeester van Londen werd. Een boeiende man, maar voor mij des te boeiender omdat hij van origine Pakistaan is. Ik deel zijn geloof, en de migratiegeschiedenis vanuit Pakistan naar het Verenigd Koninkrijk van zijn ouders lijkt sterk op die van mijn ouders. Het schept een band.

Het geval wil dat ik de race voor het burgermeesterschap met extra belangstelling heb gevolgd vanwege Sadiq Khans tegenstander, de bekende conservatieve politicus Zac Goldsmith, en wel omdat de zus van Zac, Jemima, lang getrouwd was met Imran Khan, een van de populairste ex-cricketers en politici van Pakistan.

Mijn fixatie op mensen met Pakistaanse wortels is grenzeloos.

De Britse barones Warsi, onlangs nog in het nieuws omdat ze daags voor de stemming de Brexit-campagne inruilde voor de Bremain-campagne, volg ik al langer, want, ja, ze heeft Pakistaanse wortels. Zo ook een van de bekendste journalisten van de BBC, Mishal Hussain. En Zayn Malik niet te vergeten, die ooit deel uitmaakte van de jongerenband One Direction, heeft een Brits-Pakistaanse vader. En dan heb ik het niet eens gehad over Malala Yousafzai, de jongste Nobelprijswinnares ooit, ook een Pakistaanse.

Waar ben ik mee bezig, dat ik dit allemaal als een groupie volg? Het is natuurlijk niet zoals het hoort. Ik moet mensen interessant vinden om hun kwaliteiten. En dat doe ik ook.

Maar het heeft iets opbeurends om iemand te zien van jouw etnische en religieuze achtergrond, met een oosterse naam, met een soortgelijke migratiegeschiedenis, en die zich in kringen beweegt die lichtjaren verwijderd zijn van waar hij of zij vandaan komt.

Toen Sadiq Khan de burgermeestersrace won in London, was dat het eerste wat mijn ouders zeiden toen ik bij hen langsging. Ze hadden de verkiezingen gevolgd. Hadden ze dat gedaan als Sadiq Khan niet Pakistaans van origine was geweest? Vast niet, en zeker niet met zulke verve. Iemand van jouw soort het ver te zien schoppen, geeft je een gevoel van trots en vertrouwen: ook wij kunnen wat! Heel wat!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden