'Wij hebben geen homo's in onze voetbalclub'

Homo's voelen zich niet veilig in de amateursport, stelt Huub ter Haar vast, en daarom zijn ze onzichtbaar.

Niet alleen René van der Gijp, maar ook veel bestuurders in het amateur-voetbal menen dat homo's niet voetballen. In de mannelijke competitieve sportwereld is de tijd rijp om deze ontkenning te tackelen.

Nog altijd is er in de teamsporten weinig ruimte voor homo- en biseksuelen om zichzelf te zijn. Hoewel het bij de vrouwen beter gaat, blijft bij mannen de angst voor afwijzing groot.

Het thema staat wel op de agenda. De KNVB heeft onder leiding van voorzitter Michael van Praag een actieplan gelanceerd, leidt districtsmedewerkers op en voer vorig jaar met een voetbalboot mee op de Canal Pride. Voor het eerst komen homoseksuele profvoetballers, zoals de Duitse oud-international Thomas Hitzlsperger, uit de kast. De Alliantie Gelijkspelen, waarin zes sport- en homo-organisaties samenwerken, geeft nu de eerste workshops om homoseksualiteit bespreekbaar te maken.

undefined

Verdeeldheid

De vraag is nu hoe het thema binnen amateurvoetbalverenigingen een vanzelfsprekendheid kan worden. De meeste bestuurders denken er niet over na. 'We gaan er normaal mee om', is een veelgehoorde houding. De kern is dat ze het probleem niet zien. Ze rechtvaardigen hun onschuld met de argumenten dat ze het te druk hebben met andere zaken en bang zijn voor verdeeldheid onder hun leden. Bovendien is er geen aanleiding voor, want niemand dient een klacht in. Daarmee lijkt de kous af. Het is blijkbaar een brug te ver.

Zo afwezig als kinderen met obesitas bij een sportclub zijn, zo 'afwezig' zijn de tien procent niet-heteroseksuele sporters. Op een club met duizend leden gaat het dan wel om honderd mensen. Wat moet er gebeuren om deze impasse vlot te trekken?

Wellicht valt te leren van hockeyvereniging HDM in Den Haag. Een lid werd aangezocht door het bestuur om de acceptatie van homo's in de club tot leven te brengen. Hij vond het aanvankelijk een overbodig verzoek, want bij zo'n vereniging van weldenkende families is het toch geen issue? Tot hij zichzelf de vraag stelde hoeveel homo's hij eigenlijk kende bij HDM. Hij moest erkennen dat hij er onder de achttienhonderd leden geen één kende.

Hij ging op zoek naar deelnemers voor een gesprek aan de eetkamertafel. Tot zijn verbazing was dat het begin van een moeizame zoektocht. Hij ontdekte verborgen angsten en weerstanden. Een lesbische ex-speelster reageerde afhoudend: 'Nee, ik heb nooit een probleem ervaren'. Totdat ze haar verhaal deed: ze bleek zes jaar lang geworsteld te hebben eer ze in haar team uit de kast durfde te komen.

Een mannelijke speler die hij benaderde, ontkende nota bene dat hij homo is, hoewel hij zijn coming-out reeds had gedeeld met zijn team.

Aan het gesprek namen naast enkele spelers ook een coach deel. Pas door het delen van de verhalen groeide het besef dat homo- en biseksuelen in de sport allesbehalve een veilig klimaat ervaren, ook al beleeft de meerderheid van de leden het tegenovergestelde.

undefined

Verborgen verhalen

De conclusie is dat de verborgen verhalen over uitsluiting en angst eerst boven water moeten komen. Ze moeten verteld worden, zodat bestuurders, coaches en aanvoerders beseffen dat we - net zoals in de samenleving - nog aan het begin staan van een omslag in denken en handelen.

Voetbalverenigingen doen er goed aan om met enkele betrokken leden, een bestuurder en coach om de tafel te gaan zitten en verhalen met elkaar te delen. De kans is dan groot dat de club actief werk gaat maken van homo-acceptatie.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden