Column

Wientjes vraagt senaat over eigen schaduw te springen, maar deed dat zelf nooit

VNO/NCW-voorman Bernard Wientjes Beeld ANP
VNO/NCW-voorman Bernard WientjesBeeld ANP

HAN NOTEN Afgelopen zondag zat en sprak Bernard Wientjes in Buitenhof en ik keek en luisterde op mijn hometrainer. Ik heb waardering voor de voorzitter van het VNO/NCW maar afgelopen zondag was het even mis tussen ons.

Zijn betoog kwam er in het kort op neer dat hij samen met de vakbeweging een sociaal akkoord had afgesloten, dat daar dus maatschappelijk draagvlak voor was, en derhalve dat de oppositie in de Eerste Kamer akkoord moest gaan met de voorliggende pensioenwetgeving en wel in het belang van het land. Kortom: "Dames en heren senatoren, stap over uw eigen schaduw".

Nu heb ik waardering voor Wientjes maar niet omdat het een man is die bij voortduring over zijn eigen schaduw springt. Zijn opvattingen zijn in hoge mate voorspelbaar. Hij is tegen lastenverzwaring, voor verlaging van de collectieve uitgaven in de sociale sfeer, tegen het splitsen van systeembanken en voor versoepeling van het ontslagrecht.

En als ik me niet vergis voor het aanschaffen van de JSF en tegen het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek. Dat is hij al sinds hij voorzitter is van het VNO/NCW en dat is ook goed zo. Iemand moet die opvattingen tenslotte hebben. Maar om de opvatting van VNO/NCW en een akkoord met de vakbeweging gelijk te stellen met het landsbelang? Dat gaat toch wat ver. En dat draagvlak?

Ik herinner me dat dezelfde Wientjes een pensioenakkoord sloot met Jongerius en Kamp, om datzelfde pensioenakkoord onmiddellijk om zeep te helpen toen er een, voor hem, beter akkoord aan de horizon gloorde. Heel verwarrend toen allemaal. Eerst was dat akkoord er, toen tijdens het Catshuisoverleg met de PVV niet meer, toen na het knappen van dat overleg weer wel en uiteindelijk na het lenteakkoord weer niet.

Nooit zag ik Wientjes springen, over welke schaduw dan ook. Wel zag ik hem zeer bekwaam met minister Kamp meewaaien. Ook Kamp betrapte ik overigens nooit op een sprong. Zelfs een huppeltje heb ik nooit bij hem waargenomen. Het mag allemaal, daar gaat het niet om, maar het enige voorbeeld dat ik in de recente politieke geschiedenis ken is dat eerder genoemde lenteakkoord.

GroenLinks, D66 en de ChristenUnie deden op zijn minst een poging. Draaiden in korte tijd een pijnlijke begroting in elkaar. Ongetwijfeld in het landsbelang. In ieder geval niet in dat van henzelf, zo heeft de geschiedenis uitgewezen.

En terwijl Wientjes zalvend sprak merkte ik dat mijn hartslag fors steeg, mijn benen draaiden rond als een dolleman. De vetverbrander werkte op volle toeren. Het schijnt dat er dan ook hormonen worden geproduceerd die dan weer een soort "gelukstofjes" aanmaken. En zo was het: ik voelde me euforisch!

Gisteren hoorde ik Wobke Hoekstra, CDA-senator, op het journaal zeggen dat ze de voorliggende pensioenplannen onacceptabel vinden. Het schijnt, zo zegt Hoekstra, dat deze plannen op korte termijn tot hogere belastinginkomsten leiden maar gelijktijdig tot lagere belastinginkomsten op de langere termijn. Dat is dus niet bezuinigen maar vooruitschuiven. En het door VNO/NCW en de vakbeweging bedachte reparatiewetje is zo ingewikkeld dat de uitvoeringskosten hoger zijn dan de opbrengst aan herverdelingseffecten.

Tegenargumenten een Senaat waardig. Hij riep de regering op om met een nieuwe wet te komen. Hij zei het niet, maar ik zag het hem denken: "regering, durf over uw eigen schaduw heen te springen. In het landsbelang". Ik ben weer op mijn hometrainer gaan zitten. "Gelukstofjes" maken.

Han Noten Beeld
Han NotenBeeld
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden